Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που θέλουν να μας περάσουν αλλά αυτό που ζήσαμε σήμερα.

Όλη η χώρα από άκρη σε άκρη.

Δεκάδες πόλεις στο εξωτερικό.

Όλοι όσοι νιώθουμε ασφυξία, αδικαίωτη οργή και αγανάκτηση, ήμασταν εκεί.

Δίπλα στους συγγενείς των νεκρών θυμάτων.

Δίπλα δίπλα ένας με τον άλλον.

Ποτέ ξανά στην πόλη μου δεν είδα τόσα αμαξίδια.

Ποτέ τόσα καρότσια και μωρά σε αγκαλιές.

Ποτέ τόσο κόσμο να παλεύει με μια φωνή.

Όσοι θέλουμε να είμαστε Άνθρωποι, με το ηχητικό χάσαμε τον ύπνο μας.

Καιρός να τον χάσουνε και αυτοί που ευθύνονται.

Το θέμα δεν είναι πια τι μετέφερε η μοιραία αμαξοστοιχία.

Το θέμα είναι ποιανού ήταν.

Μέχρι που φτάνει η άκρη του νήματος.

Δεν θα τους αφήσουμε λοιπόν.

Μέχρι τέλους θα ζητάμε το οξυγόνο μας.

Μέχρι να δικαιωθούμε.

Θεσσαλονίκη 26.01.2025

Κείμενο – φωτογραφίες: Αφροδίτη Μιχαηλίδου