Δημοσιογράφοι της προπαγάνδας, κυβερνητικά στελέχη, διαδικτυακά τρολ και τρομαγμένοι “διανοούμενοι” προσπαθούν, τρεις μέρες τώρα, να μας πείσουν πόσο λάθος είναι τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη.

Άλλος βλέπει σκοπιμότητες, άλλος θυμάται τους “αγανακτισμένους” της οικονομικής κρίσης, άλλος τρέμει για τις πιέσεις στη δικαιοσύνη, κι άλλος ζητάει “λύσεις αντί για διαμαρτυρίες”.

Δεν μπορώ (και κυρίως, δεν θέλω) να μη ρωτήσω: Κύριοι, γιατί τέτοιος πανικός;

Πού ήταν όλοι αυτοί οι προβληματισμοί όταν διοργανώνονταν (με παρουσία και συμπαράσταση της σημερινής κυβέρνησης) συλλαλητήρια για τη Μακεδονία;

Πού ήταν η αγωνία για τη δικαιοσύνη όταν οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής επέτρεπαν επικλήσεις σε “απόρρητα”, ή αρνούνταν κρίσιμους μάρτυρες;

Πού ήταν όλη αυτή η απαξίωση της λαϊκής βούλησης όταν υπουργοί και βουλευτές παίρνανε σβάρνα τις τηλεοπτικές ρούγες διατρανώνοντας πως ο Καραμανλής κι ολόκληρη η κυβέρνηση κρίθηκε “απ’ το λαό” και δικαιώθηκε;

Τότε δεν υπήρχε ούτε αγωνία, ούτε προβληματισμοί, ούτε απαξίωση.

Τώρα, είπαμε: πανικός.

Ας τα βάλουμε λοιπόν σε μια σειρά. Οι λαοί δεν δικάζουν, κι ευτυχώς.

Η δικαιοσύνη απαιτεί ψυχραιμία, γνώσεις, διαύγεια κι αντίληψη που ένα πλήθος, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί (και δεν οφείλει) να έχει.

Όμως οι λαοί ευτυχώς διαμαρτύρονται, απαιτούν κι αποδοκιμάζουν.

Ζητούν εξηγήσεις κι επιμένουν μέχρι να τις πάρουν.

Οι λαοί, αν τρώνε (κι αν μη τι άλλο, συχνά τρώνε) κουτόχορτο, οπωσδήποτε δεν το μηρυκάζουν.

Οι λαοί δεν δίνουν λύσεις, γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά τους. Βγαίνουν στο δρόμο για να διεκδικήσουν, όχι το δικαίωμά τους σε λαϊκά δικαστήρια, αλλά την ανάγκη τους για κανονικά.

Κι εδώ, κύριοι, δεν έχουμε ένα λαό που βγήκε στο δρόμο μιας πρωτεύουσας.

Έχουμε ένα λαό που γέμισε δρόμους και πλατείες σ’ εκατόν δέκα πόλεις της Ελλάδας και του κόσμου.

Κάτω από ποια σημαία; Κάτω από καμιά σημαία!

Αν λοιπόν, τόσοι άνθρωποι με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο, διαφορετική ιδεολογική τοποθέτηση, διαφορετικό πνευματικό υπόβαθρο (κι είναι τόσο το πλήθος που κάνει ασφαλές και προφανές το συμπέρασμα) βγήκαν στο δρόμο ταυτόχρονα σε τόσα διαφορετικά μέρη, αυτό ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει: κάτι δεν γίνεται σωστά, κύριοι.

Κι αυτοί οι αδιανόητοι “αγανακτισμένοι” που ζητούν (άκουσον, άκουσον) δικαιοσύνη, δεν λένε να ξεχάσουν.

Στο φινάλε πάντως, έχετε δίκιο: η υπόθεση θα εκδικαστεί στην αίθουσα του δικαστηρίου, όχι στο δρόμο.

Κι η αίθουσα του δικαστηρίου δεν έχει την πολυτέλεια να φοβάται. Ούτε το δρόμο, ούτε κανέναν άλλο.

Αν φοβάται, είναι εκείνη που δεν κάνει καλά τη δουλειά της.

Τα χθεσινά συλλαλητήρια δε ζήτησαν ν’ αλλάξουν θέση με τη δικαστική αίθουσα.

Της θύμισαν πως βρίσκονται εκεί για να βάλουν πλάτη: να τη βοηθήσουν να κάνει, χωρίς φόβο, τη δουλειά της.

Το μόνο που ζητάνε είναι μια εξήγηση.

Μια καθαρή εξήγηση.

Και μια δίκαιη τιμωρία όσων ευθύνονται χωρίς αμφιβολία.

Γι’ αυτό σας λέω, προς τι ο πανικός;

Αυτό το δρόμο, αυτά τα συλλαλητήρια, αυτή την τόσο αυθόρμητη ανάγκη των ανθρώπων να σταθούν δίπλα στις οικογένειες που χάσανε τα παιδιά τους, κανείς δεν έχει λόγο να τη φοβάται.

Εκτός κι αν έχει…

Φωτογραφίες: Γιάννης Κέμμος