Έχουμε μια κυβέρνηση, η οποία θα τοποθετήσει ΠτΔ εκ των Δεξιών.

Η οποία κυβέρνηση χρησιμοποίησε τον Άρειο Πάγο στην υπόθεση των υποκλοπών -θα έλεγα και σε άλλες υποθέσεις- ως κλητήρα.

Η οποία κυβέρνηση άλωσε όλες τις Ανεξάρτητες Αρχές και κατέστησε και αυτές παραμάγαζο της δεξιάς.

Η οποία κυβέρνηση διορίζει τους προέδρους των δικαστηρίων.

Η οποία κυβέρνηση νομοθετεί κατά παραγγελία και εκτελεί κατά παραγγελία.

Δεν θέλει πολύ για να καταλάβει κανείς πως δεν υπάρχει η παραμικρή διάκριση των εξουσιών, με έναν πρωθυπουργό να ελέγχει όλους αυτούς τους θεσμούς.

Ο πρωθυπουργός όμως είναι ένας υπηρέτης. Όχι υπηρέτης του λαού όπως θα έπρεπε, αλλά υπηρέτης των μεγάλων συμφερόντων.

Την ώρα που όλοι βλέπουν την εκτεταμένη κυβερνητική διαφθορά που θα έκανε ακόμα και τον Όρμπαν να πει «ώπα ρε Kyriakos, το παράκανες».

Και δώσε λιβάνισμα για τον κακό πρωθυπουργό. Το ξέρουμε πως είναι κακός ο πρωθυπουργός. Δεν το μάθαμε σήμερα. Από τα δώρα της Siemens στο πολιτικό του γραφείο το ξέρουμε και ακόμα πιο πίσω. Το ξέρουμε πως δεν τιμά τον ρόλο και το λειτούργημα. Το ξέρουμε πως έχει δημιουργήσει ένα γιγαντιαίο πελατειακό κράτος. Την δική του πολιτειακή και πελατειακή εκτροπή. To ξέρουμε πως το ζήτημα και οικογενειακό χούι των υποκλοπών ρίχνει μια άνευ προηγουμένου σκιά στην πολιτική ζωή του τόπου.

Αυτό όμως που δεν ασχολείται κανείς, είναι ποιος κερδίζει από τις απευθείας αναθέσεις και τα νομοσχέδια κατά παραγγελία. Υπάρχουν εκατοντάδες δημοσιογράφοι ιδεολογικά απέναντι στον Μητσοτάκη.

Πόσοι από αυτούς μπορούν να γράψουν για τα αφεντικά του πρωθυπουργού;

Πόσοι μπορούν να γράψουν ότι οι κατά καιρούς κυβερνητικές λαμογιές κάποιους εξυπηρετούν;

Από αυτούς που μπορούν να γράψουν για τα φωτογραφικά νομοσχέδια πόσοι το κάνουν;

Ακόμα χειρότερα, πόσοι ενδιαφέρονται να ενημερωθούν για αυτά;

Το θλιβερό είναι πως θα βρει κανείς δεκάδες άρθρα στα ελληνικά να μιλούν για τον σκοταδισμό που έρχεται στις ΗΠΑ, με Τραμπ, Κυβερνήτες, Βουλή των Αντιπροσώπων, Γερουσία και Ανώτατο Δικαστήριο, υπό τον έλεγχο αδίστακτων ανθρώπων χωρίς ηθικούς φραγμούς που δουλεύουν για τους τεχνο-ολιγάρχες τύπου Μασκ, Μπέζος και Ζούκερμπεργκ ή τα σκοταδιστικά λόμπι των Ευαγγελιστών και των εποίκων που διεξάγουν γενοκτονία.

Αυτά γράφονται. Η ελληνική διαφθορά δεν γράφεται και δεν δημοσιεύεται. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε ένα κοινοβουλευτικό θέατρο σκιών με εκ του ασφαλούς κριτική στον Μητσοτάκη, τον Τασούλα που κρατάει τις μηνύσεις κατά πολιτικών προσώπων στο συρτάρι και τον Μπουμπούκο που καταστρέφει την Δημόσια Υγεία.

Αν οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές θεωρούν πως αυτό είναι Δημοκρατία, καλώς, ας κάτσουν να βγάζουν πύρινα λογύδρια για τους ψηφοφόρους.

Όποιος διαφωνεί, ο δρόμος είναι απονομιμοποίηση μιας αυταρχικής κατ’ όνομα Δημοκρατίας, μη παρουσία στο κοινοβούλιο και στον δρόμο με τους πολίτες.

Οτιδήποτε άλλο είναι συμμετοχή σε μια παράσταση σε προκαθορισμένο ρόλο. Κάπου πρέπει να τραβηχτεί μια κόκκινη γραμμή και ένα όριο.