Δεν καταλαβαίνω. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω, δεν το γράφω ρητορικά. Με μεγάλωσαν κανονικοί Έλληνες γονείς. Μεγάλωσα σε κλασική ελληνική επαρχία. Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό, κι ωστόσο δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω. «Θολώνεις», κι ύστερα σκοτώνεις, κι αυτό πώς στην ευχή κάνει λιγότερο πατριαρχική την πράξη; Πώς κάνει λιγότερο γυναικοκτονία τη γυναικοκτονία;

Επίτηδες χρησιμοποιώ τις λέξεις που ενοχλούν. Θέλω στ’ αλήθεια, ένας απ’ αυτούς που ενοχλούνται (από τη λέξη κι όχι από την πράξη), ένας απ’ αυτούς που δικαιολογούν «ελέω θολούρας», να ‘ρθει να μου εξηγήσει. Τον προκαλώ. Αφήνω στη μπάντα ότι κανένας δεν σκοτώνει… «θολωμένος», με μαχαίρι που έχει κουβαλήσει ήδη μαζί του. Αφήνω στη μπάντα ότι απ’ το θύμωσα ως το μαχαίρωσα υπάρχουν τόσα πολλά, τόσα μεγάλα σκαλοπάτια. Είμαστε εύθραυστα όντα οι άνθρωποι, όμως όχι τόσο εύθραυστα. Θέλει κόπο να σκοτώσεις, θέλει θράσος το μαχαίρι, θέλει δύναμη κι απόφαση: δεν συμβαίνει κατά λάθος, δεν σου ξεφεύγει πάνω στο γαμώτο. Η μαχαιριά δεν είναι γρατζουνιά. Όμως όλα αυτά τ’ αφήνω πέρα. Άλλο δεν καταλαβαίνω. Λες “θόλωσα”. Τι πάει να πει αυτό;

Έχω θολώσει, δεν είμ’ ο Βούδας. Έχω θολώσει κι έχυσα τη μπίρα στο πάτωμα όταν πήρε τρεις βολές η Ρεάλ στο μπάσκετ. Έχω θολώσει και φώναξα στον πατέρα μου κάποια φορά που τασκωθήκαμε. Θόλωσα όταν εκείνος ο εκδότης μού ‘πε «δεν μας ενδιαφέρει το βιβλίο σου». Θόλωσα κι όταν εκείνη η κοπέλα μού ‘πε «φεύγω, δεν θέλω άλλο, μου τέλειωσε». Θόλωσα, και θύμωσα, και πληγώθηκα, και φώναξα, κι έβρισα, και (τι παράξενο, ε;) δεν σκότωσα κανέναν. Δεν ακούμπησα κανέναν. Η απόσταση είναι μεγάλη ανάμεσα στο θυμό και τη βία. Κι ανάμεσα στο θυμό και στο φόνο δεν είναι απλώς μεγάλη. Έτη φωτός. Έτσι δεν είναι;

Λοιπόν, ας πούμε ότι δεν είναι. Ας πούμε ότι εγώ είμ’ απλώς ήσυχος, ή φοβισμένος, ή άνευρος, ή τέλος πάντων ότι εσένα «βράζει το αίμα σου» γιατί Βαλκάνια, γιατί Μεσόγειος, γιατί Ανατολή κι άλλες τέτοιες μπούρδες. Εσύ θα το ‘σπαγες το μπουκάλι στις βολές, θα πιανώσουν με τον πατέρα, θα χτυπούσες το χέρι στο γραφείο του εκδότη. Θα σκότωνες; Θα μαχαίρωνες τον πατέρα; Θα μαχαίρωνες τον εκδότη; Μάλλον όχι. Ξέρεις γιατί; Γιατί, συνειδητά ή ασυνείδητα, τους αναγνωρίζεις το δικαίωμα να ζουν και να επιλέγουν. Να διαφωνούν, να μη σε θέλουν, να μη σε γουστάρουν, να μη σε διαλέγουν. Σ’ ενοχλεί αλλά είναι δικαίωμά τους. Μπορούν. Εκείνη δεν μπορεί. Εκείνη πρέπει να σε θέλει, πρέπει να σε διαλέγει, πρέπει να μην την έχει κανένας άλλος. Εκείνη δεν έχει επιλογή. Γιατί είναι γυναίκα και δική σου. Σωστά;

Ποιον πας να ξεγελάσεις, ποιον κοροϊδεύεις; Δεν θόλωσες πρώτη φορά, έτσι δεν είναι; Όμως απ’ ο,τι φαίνεται η θολούρα σου οδηγεί στο θάνατο μόνο τη γυναίκα σου. Μόνο τη δική σου, που δεν γίνεται να μη σε διαλέγει. Οπότε μάλλον αυτή η επιλεκτική θολούρα δεν είναι θολούρα, σωστά; Είναι η κουλτούρα σου, είναι η προσωπικότητα, είσαι εσύ. Εσύ που ξέρεις πως, ακόμα κι όταν θολώνεις, θολώνεις διαφορετικά μπροστά σε άλλους και διαφορετικά μπροστά σ’ εκείνη. Κι άρα, πού είν’ η δικαιολογία; Η πατριαρχική θολούρα σου οδηγεί σε πατριαρχική απόφαση. Η πατριαρχική αντίληψή σου σε πατριαρχική θολούρα. Στο τέλος της μέρας, ίδιο είναι το γινόμενο: είναι η γυναίκα σου και την κάνεις ο,τι θες. Τη μαχαιρώνεις, την πνιγείς, της βάζεις φωτιά και την καις. Εν βρασμό; Ντροπή και μόνο να το συζητάμε…

Βρασμό ψυχής έχει ο γονιός που του σκοτώνουν τα παιδιά του. Βρασμό ψυχής έχει ο σύζυγος που βλέπει τη γυναίκα του να λιώνει απ’ την αρρώστια και το κράτος να της στερεί τα φάρμακα. Εσένα η ψυχούλα σου δεν έβρασε απ’ τις θερμοκρασίες των γεγονότων. Έβρασε γιατί το λέει η συνταγή: δυνατή φωτιά όταν η γυναίκα λέει όχι – δυνατή φωτιά όταν η γυναίκα σ’ απορρίπτει. Δυνατή φωτιά. Αλλά ποιος άναψε το μάτι, μάγκα; Εσύ το άναψες, κι εσύ το άφησες να κάψει ως τους βρασμούς κι ως τις θολούρες. Εσύ δεν ήσουν;

Αηδίες προσβλητικές για την ίδια τη ζωή. Αηδίες γραμμένες πάνω στο πτώμα μιας γυναίκας. Της 15ης για φέτος. Όμως αυτό, τι παράξενο, κανέναν δεν θολώνει…

Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Η ΣΕΛΗΝΗ είναι ένα σπίτι για όσους ψάχνουν έναν τόπο να ανήκουν

Από τα Τέμπη στη μνήμη και τη μαρτυρία

Το χειρότερο κουσούρι