Με την αφορμή της εκδήλωσης της Αντιφασιστικής Συνέλευσης για το κλείσιμο των γραφείων του Εθνικού Μετώπου στην περιοχή των Αμπελοκήπων, το The Untold βρέθηκε εκεί, απέναντι από το Σπίτι της ΕΠΟΝ, για να καταγράψει τις θέσεις των ομιλητών και όσων χαιρέτισαν την εκδήλωση.

Η συνέλευση αποτελείται από πολιτικές οργανώσεις του κομμουνιστικού, αναρχικού – αντιεξουσιαστικού και του εργατικού κινήματος, καθώς και αντιφασιστικές συλλογικότητες, αναδεικνύοντας τον αντιφασισμό ως το κοινό μας σπίτι.

Το Εθνικό Μέτωπο το οποίο περικλείει στις τάξεις του μέλη από την Χρυσή Αυγή, την τότε Νεολαία ΕΠΕΝ, την ΕΝΕΚ και το Ελληνικό Μέτωπο, επιχειρεί να αποτελέσει τον ιδεολογικό καθοδηγητή, νεοφασιστικών ομάδων οι οποίες δρουν στην περιοχή. Κάτι εμφανές καθώς βγαίνει μπροστά στις εθνικιστικές φιέστες, παίρνοντας άδεια από τον Δήμο και την Αστυνομία και νομιμοποιώντας ομάδες που δρουν ως Τάγματα Εφόδου.

Δ. Μαριόλης: Η Άκρα Δεξιά ποτέ δεν μιλά για την εκμετάλλευση των εργαζομένων

Ο Δημήτρης Μαριόλης ως γραμματέας του Α’ Συλλόγου Εκπαιδευτικών, μίλησε για την μετάβαση από το ΛΑΟΣ στην Χρυσή Αυγή και από εκεί στο Εθνικό Μέτωπο. Εξήγησε πως στα εθνικιστικά κόμματα υπάρχει η τάση να επιδιώκουν την ενεργητική συμμετοχή του πληθυσμού στις εγκληματικές τους δράσεις και ενέργειες.

Παρότι η ακροδεξιά φοράει διαχρονικά τον μανδύα της αντισυστημικής δράσης, ποτέ δεν μιλούν για την εκμετάλλευση των εργαζομένων, όπως εξηγεί ο εκπαιδευτικός.

Στην Ελλάδα η άνοδος της ακροδεξιάς ήρθε ως αντίβαρο από τις ελίτ, μετά το 2008 με την άνοδο των συλλογικοτήτων που ήρθε ως αντίδραση της κοινωνίας στην δολοφονία Γρηγορόπουλου, με συλλογικότητες διάφορων χώρων να δημιουργούν δομές σε ολόκληρη την χώρα.

Επεξήγησε πως τα Τάγματα Εφόδου είχαν την προστασία της Ελληνικής Αστυνομίας και χρηματοδότηση από την οικονομική ελίτ της χώρας και έφερε ως παράδειγμα την εισαγωγή της Χρυσής Αυγής στο Πέραμα, η οποία ξεκίνησε από λέσχη πυγμαχίας, μετακινήθηκε σε νυχτερινό λύκειο της περιοχής και προσπάθησε ανεπιτυχώς να μπει στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος.

Η αντιφασιστική δράση στην περιοχή των Αμπελοκήπων ήταν συνεχής, υπήρχαν δράσεις με αφισοκολλήσεις στην περιοχή με ισχυρή παρουσία αντιφασιστών στην δράση και στις λίγες περιπτώσεις που τα Τάγματα Εφόδου επιχείρησαν να επιτεθούν σε αντιφασίστες η αστυνομία επενέβαινε για να τους διασώσει. Παρά την μόνιμη παρουσία ακροδεξιών στην περιοχή των Αμπελοκήπων, δεν κατάφεραν να φτιάξουν πυρήνα, στα πρότυπα άλλων περιοχές της Ελλάδας.

Σε κάποιες περιπτώσεις η οργανωμένη ακροδεξιά επιτίθονταν σε ενημερωτικές δράσεις και διανομή φυλλαδίων σε χώρους όπως η λαϊκή αγορά. Στις αντιφασιστικές δράσεις συμμετείχαν οργανώσεις δασκάλων και καθηγητών, οι οποίοι πρώτοι άρχισαν να βλέπουν το πρόβλημα στα σχολεία τους, με νεοναζιστικά σύμβολα να κάνουν την εμφάνισή τους σε τοίχους και θρανία μαθητών.

Την δεδομένη στιγμή, σε επίπεδο διαλεκτικής, το Εθνικό Μέτωπο και άλλες ακροδεξιές οργανώσεις που προσπαθούν να εκφασίσουν τους κατοίκους, χρησιμοποιούν αντιμεταναστευτικό λόγο με εμφανή την ισλαμοφοβία και αναφορές για επερχόμενη «τουρκική διείσδυση» στη χώρα, ζητώντας έναν εθνικ(ιστικ)ό χαρακτήρα της παιδείας.

Υπάρχουν έντονες αντιδράσεις από ακροδεξιούς γονείς εναντίον της Παλαιστίνης, αν για παράδειγμα ένα παιδί ζωγραφίσει μια παλαιστινιακή σημαία και πολύ συχνά μπαίνουν στο στόχαστρο παιδιά ΑμεΑ και νευροδιαφορετικά παιδιά, με τους γονείς να κάνουν αναφορές εναντίον των δασκάλων για να φύγουν αυτά τα παιδιά από τις σχολικές τάξεις.

Β. Σπυράτου: Η ρητορική μίσους ξεκινάει πλέον στα σχολεία

Τα προβλήματα δεν λείπουν και από τα Γυμνάσια της περιοχής, σύμφωνα με την Βιργινία Σπυράτου, όπου ο νεοφασισμός και ο νεοναζισμός κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι εμφανείς οι ναζιστικοί χαιρετισμοί και οι σβάστικες στα θρανία και τους τοίχους, ενώ υπάρχει στοχοποίηση μαθητών και καθηγητών.

Η ρητορική μίσους ξεκινάει πλέον στα σχολεία, ως προάγγελος της πραγματικής βίας στους δρόμους, όπως αναφέρει.

Οι αντιφασίστες εκπαιδευτικοί προσπαθούν ως αντίβαρο να επενδύσουν στην «αρχιτεκτονική της αλληλεγγύης» . Ξεκίνησαν από ειδικά σχέδια μαθήματος για την Ημέρα της Γυναίκας, για την Ημέρα κατά του Ρατσισμού, αλλά και για την αποδόμηση της 21ης Απριλίου.

Μάλιστα έχουν προχωρήσει πολύ περισσότερο τις προληπτικές δράσεις, με ερωτηματολόγιο για τον ρατσισμό στα σχολεία. Από αυτά έγινε σαφές πως η ακροδεξιά κάνει την εμφάνισή της αρχικά μέσα από φασιστικά σύμβολα και συνθήματα, ενώ πρώτα στοχοποιούνται οι ΛΟΑΤΚΙ μαθητές, αυτοί με μεταναστευτικό υπόβαθρο και μετά στοχοποιούνται μαθητές που σηκώνουν ανάστημα εναντίον των φασιστών.

Η εκπαιδευτικός σημειώνει όπως και στα Δημοτικά, υπάρχουν διαμαρτυρίες ακροδεξιών γονέων που ζητούν να αποκλειστούν νευροδιαφορετικά και ΑμεΑ παιδιά από τις τάξεις και την εκπαίδευση.

Το σημαντικό είναι να γίνει σαφές πως ο φασιστικός και ο ρατσιστικός λόγος δεν είναι άποψη ή δικαίωμα, αλλά αντιθέτως συνιστά ρητορική μίσους και έχει ως κύριο στόχο την δημιουργία στρεβλώσεων στον δημόσιο λόγο, όπως τόνισε η εκπαιδευτικός.

Κ. Μάτσα: Ο αγώνας απέναντι στον φασισμό είναι ταξικός

Η Κατερίνα Μάτσα εκπροσωπώντας τα κοινωνικά ιατρεία, έκανε λόγο πως η άνοδος της ακροδεξιάς είναι προϊόν της κρίσης και κατάρρευσης του συστήματος, τονίζοντας πως ο αγώνας απέναντι σε αυτές τις δυνάμεις συνιστά ταξικό αγώνα και πρέπει να απαντάται με κοινωνική, πολιτική και οικονομική ανάλυση.

Η κυρία Μάτσα θεωρεί πως η μεγάλη διαφορά της ανόδου της ακροδεξιάς σε σχέση με παλαιότερες εποχές είναι ο πόλεμος από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το σιωνιστικό του μαντρόσκυλό, που επιχειρούν να επιβάλλουν την ιδεολογία του σε ολόκληρο τον κόσμο. Τόνισε πως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και η πολιτική τους ηττήθηκε από το Ιράν.

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, επηρεάζεται άμεσα από τους επανεξοπλισμούς, το ReArm Europe όπως τονίζει η κυρία Μάτσα και βασίζεται στην ανασφάλεια, τον φόβο, την κοινωνική απελπισία, όπου πολεμούν «οι φτωχοί ενάντια στους πιο φτωχούς», με το σύστημα να υποχρεώνεται να χρησιμοποιήσει την εφεδρεία της ακροδεξιάς, σε αυτή την εποχή κρίσης.

Κάτι που πρέπει να ενεργοποιήσει συλλογικότητες, πολιτικές οργανώσεις και συνδικαλιστές απέναντι στην επέλαση της άκρας δεξιάς.

Τα κοινωνικά ιατρεία ζουν την κρίση με μεγάλη ευαισθητοποίηση μέσα σε συνθήκες της κρίσης της υγείας και της ψυχικής υγείας, όπου οι πολίτες είναι απελπισμένοι από την πίεση ενάντια στην ποιότητα ζωής. Ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να αγκαλιάσει όλες τις μορφές αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης.

Πρέπει να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο δράσης ενάντια στον φασισμό στο πλαίσιο της ταξικής πάλης και των ταξικών αγώνων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο πόλεμος που βυθίζει την ανθρωπότητα στην βαρβαρότητα, ωθεί την κόσμο σε δράση από τις ΗΠΑ έως την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.

Η κυρία Μάτσα τόνισε πως όταν απειλείται η ζωή των ανθρώπων, αυτοί υποχρεώνονται να ξεπεράσουν τα όριά τους.

Ως προς την «φρικιαστική είδηση από την Αλεξανδρούπολη» για επιθέσεις ανηλίκων ενάντια σε μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, πρόσφυγες και άλλες μειονότητες, η τοπική κοινωνία ρίχνει το φταίξιμο στους εκπαιδευτικούς. Ως απάντηση το κίνημα οφείλει να ευαισθητοποιήσει τις τοπικές κοινωνίες, ώστε να εμποδίσει τα τέρατα να κάνουν ανεμπόδιστα την δουλειά τους (προσηλυτισμό) στα σχολεία.

Ποτέ δεν μπόρεσε να δημιουργηθεί φασιστικό ή νεοφασιστικό κίνημα στην Ελλάδα

Τον λόγο ύστερα πήρε ο ιστορικός Αλεξάτος, όπου έκανε μια ιστορική αναδρομή του αντιφασιστικού κινήματος. Τόνισε ότι για πολλές δεκαετίες το σύνθημα «δεν θα περάσει ο φασισμός» ήταν μια πραγματικότητα στην χώρα μας για πολλές δεκαετίε, όπου δεν διαμορφώθηκε φασιστικό κίνημα.

Ανέφερε πως ο λόγος για τον οποίο δεν δημιουργήθηκε φασιστικό κίνημα στην Ελλάδα, ήταν πως η εργατική τάξη ένωσε τις δυνάμεις της με τους μικροϊδιοκτήτες, ενώ μετά την Μικρασιατική Καταστροφή η οποία ήρθε στα πλαίσια της Μεγάλης Ιδέας, για τα επόμενα χρόνια διαμορφώθηκαν συσχετισμοί ιδιαίτερα αρνητικοί για τους φασίστες, ακόμα και επί δικτατορίας Μεταξά.

Ακόμα τα φτωχά μικροϊδιοκτητικά στρώματα μαζί με την εργατική τάξη, προσχώρησαν ιδεολογικά στο ΕΑΜ, μέσα από το οποίο εκφράζονταν ο (καλώς εννοούμενος και με την κυριολεκτική σημασία) «λαϊκός πατριωτισμός». Αντίθετα, όσοι συμμάχησαν με τους κατακτητές και τους φασίστες, έμειναν στην ιστορία ως «γερμανοτσολιάδες».

Το κοινό λαϊκό μέτωπο ενάντια στον φασισμό συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του ’80, καθώς νωρίτερα οι φασίστες χρεώθηκαν και την διχοτόμηση και καταστροφή της Κύπρου, ως αντίκτυπο των πολιτικών επιλογών της δικτατορίας των συνταγματαρχών.

Από το 2000 έως το 2010 παρά την άνοδο του φασισμού, πάλι δεν δημιουργήθηκε νεοφασιστικό κίνημα, καθώς οι πολίτες που τους ψήφισαν το έπραξαν με όρους αντίδρασης στην ισχύουσα πολιτική και ανάθεσης, χωρίς να πάρουν τα μαχαίρια και να βγουν στους δρόμους μαζί με τα τάγματα εφόδου.

Ο ιστορικός ανέφερε πως ο φασισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται και στον δρόμο, αλλά ταυτόχρονα ο λαός να πιέσει για την πολιτική απαγόρευση των φασιστικών κομμάτων που καλούν σε βία έναντι άλλων πολιτών.

Τόνισε πως είναι σημαντικό ο αντιφασιστικός λόγος να είναι απλός και κατανοητός σε πλατιά στρώματα, καθώς απευθύνεται σε πλατιά λαϊκά στρώματα.