Το κακό με την απελπισία είναι ότι κρύβεται πιο δύσκολα απ’ το βήχα. Ίσως αυτό να ‘ναι και το καλό της. Το σίγουρο είναι πως, καλώς ή κακώς, η κυβέρνηση τις τελευταίες μέρες κάνει μιαν απελπισμένη προσπάθεια να ντύσει με τη στολή του “εχθρού” τη Λάουρα Κοβέσι. Και φαίνεται.

Η Σοφία Βούλτεψη τα έβαλε με τη ρουμανική της ταυτότητα. Δεν έχει, λέει, γνώση των αξιών και της σκέψης του Μοντεσκιέ η Ευρωπαία εισαγγελέας. Ο Άδωνις Γεωργιάδης την κατηγορεί ανοιχτά για εκβιασμό και παρέμβαση στην ελληνική δημοκρατία. Ο Χαράλαμπος Αθανασίου ξεστόμισε, επί λέξει, πως η Κοβέσι “έρχεται στην Ελλάδα για να καταργήσει (στην ουσία) το σύνταγμα“. Τρικυμία εν κρανίω, πρόδηλα, κι εδώ το μεγάλο ενδιαφέρον βρίσκεται στον άνεμο που προκαλεί αυτή την τρικυμία. Πολιτική μετεωρολογία εύκολη, αφού η “Ρουμάνα” έχει ήδη υποπέσει στο μεγαλύτερο αμάρτημα Ευρωπαίου λειτουργού από συστάσεως ΕΕ. Είναι χρήσιμη!

Βλέπεις, η Νέα Δημοκρατία του “φιλελεύθερου” Κυριάκου Μητσοτάκη, των μεγάλων λόγων και των σφιχτών εναγκαλισμών με τη Δύση, του “μένουμε Ευρώπη” και του αναφανδόν “ναι” στο δημοψήφισμα Τσίπρα, μιλούσε ως τώρα εκ του ασφαλούς. Διάλεγε να στηρίζει μια Ευρώπη χαρτογιακάδων, επαγγελματιών του τίποτα, χωρίς χαρτοφυλάκιο κι ουσιαστικές εξουσίες, που είτε εξέδιδε οδηγίες, είτε τραβούσε μαμαδίστικα τ’ αυτί των άτακτων κυβερνήσεων. Καλοπληρωμένοι άχρηστοι. Ανώδυνοι, εύκολη επιλογή. Μόνο που εδώ η συνταγή μοιάζει αλλιώτικη. Οι κουβέντες είναι σκληρές, οι έρευνες βαθαίνουν, το χέρι μοιάζει για πρώτη φορά ικανό να στρίψει το αυτί ώσπου να το ξεκολλήσει. Σαν κάθε άτακτο παιδί που πιάστηκε στα πράσα, η κυβέρνηση σκούζει. Κλαίει. Παραλογίζεται. Προφανώς δεν πείθει κανέναν. Πέρα απ’ αυτούς, τέλος πάντων, που είναι αποφασισμένοι να μείνουν πεπεισμένοι ως το τέλος.

Εδώ που τα λέμε, και πώς να πείσει; Το κύριο αφήγημα πως “η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στοχεύει στην κατάρρευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη” είναι ανέκδοτο. Αν κάτι γνωρίζει με βεβαιότητα κι ο τελευταίος θαμώνας καφενείου στη βαθιά επαρχία, αυτό είναι πως: αν υπήρχαν ευρωπαϊκά κέντρα με ισχυρή διάθεση να πολεμήσουν τη Νέα Δημοκρατία, οπωσδήποτε θα είχαν φροντίσει να δημιουργήσουν έναν αντίπαλο πόλο. Έστω έναν αντίπαλο αχυράνθρωπο. Μια κυβέρνηση που παίζει κυριολεκτικά χωρίς αντίπαλο, επτά χρόνια μετά την πρώτη εντολή, κι ενώ έχει πιαστεί με κάθε πιθανό αμνοερίφιο στην πλάτη της, δεν αποτελεί εικόνα συνωμοτικού στόχου. Αποτελεί ωστόσο εικόνα εισαγγελικού στόχου, κι εδώ έρχεται το ξυράφι του Όκαμ να κόψει τις μπαρούφες: δεν μας βάλανε στο μάτι επειδή μας μισούν, επειδή μας φοβούνται, επειδή μας ζηλεύουν, μας φθονούν ή μας εχθρεύονται. Μας βάζουνε στο μικροσκόπιο επειδή είμαστε ύποπτοι.

Δεν γράφω ένοχοι, καθώς σέβομαι το τεκμήριο. Όλοι αθώοι μέχρι ν’ αποδειχτεί το ανάποδο, μόνο που εδώ η ίδια η στάση της κυβέρνησης, η μανιώδης προσπάθεια να μετατραπεί η Κοβέσι σ’ ένα τέρας μιας αντιδημοκρατικής αποκάλυψης, δεν προοικονομεί μεγάλες προοπτικές αθώωσης. Φωνάζει ο κλέφτης; Ίσως. Όπως και να ‘χει, οι γαλάζιες κορόνες περί… Τσαουσέσκου, ένοχης σαλαμοποίησης της δικογραφίας και λοιπών δράκων (σοβιετικής ή φιλελεύθερης προέλευσης), ευσταθούν ελάχιστα στο ζύγι του έντιμου πολίτη.

Απ’ την άλλη μεριά, σαν επιβεβαιώσεις του προφανούς λειτουργούν οι τοποθετήσεις της ίδιας της Κοβέσι. Τι εκφράζει σχεδόν κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της; Πάνω-κάτω όσα φωνάζουν καιρό τώρα στο μυαλό του μέσου Έλληνα. Απλώς τα λέει δημόσια, θεσμικά, με στοιχεία, και σε άπταιστα αγγλικά. Σπάνιος συνδυασμός, ασυνήθιστος στη ντόπια πραγματικότητα, αλλά τρομερά απολαυστικός, αν τέλος πάντων δεν είσαι γιδοκλέφτης, τσανακογλείφτης ή κρατικός κλεπταποδόχος. Αν είσαι απ’ αυτούς που χρόνια τώρα περιμένουν να σκάσει λίγο και το δικό τους, το τίμιο (και μονίμως αδικημένο) χειλάκι, ήρθε η ώρα να χαμογελάσεις. Κι ίσως να ξαναβρείς την χαμένη εμπιστοσύνη σου στη δικαιοσύνη. Αν όχι στην ελληνική, τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή.

Όσο για το πανικόβλητο μπούλινγκ που επιχειρούν τα κυβερνητικά στόματα; Μοιραία και γνωστή η κατάληξη, για όποιον έχει πάει σχολείο ή έχει δει μεξικάνικη σαπουνόπερα. Όσο και να την κατηγορήσουν για την καταγωγή της, την παιδεία της, τους σκοπούς της, όση λάσπη και να της ρίξουν τα βολεμένα παιδιά των “αριστοκρατικών” οικογενειών, η καλή μαθήτρια είναι καλή, ξεχωρίζει και φαίνεται. Κι η Λάουρα Κοβέσι είναι πολύ καλή μαθήτρια. Όπως έγραψε κι η Όλγα Στέφου στα κοινωνικά δίκτυα, Λάουρα, αν ήμασταν στο σχολείο θα σου ζητούσα να κάτσεις μαζί μου στο θρανίο. Γιατί σε θαυμάζω, σε συμπαθώ, και για ν’ αντιγράψω λιγουλάκι.

Έλληνας από Ρουμάνα; Όπως στην Πυροσβεστική, έτσι και στην Εισαγγελία, κυρία Βούλτεψη. Έλληνας από Ρουμάνα. Χωρίς καμία ντροπή. Κι ας μην έχει περάσει Διαφωτισμό όπως… εσείς;

Διαβάστε επίσης:

Για τον Γιάννη.
«Οι θύτες τι φορούσαν;»

Αργοστόλι: Η Ελλάδα έχει ένα παιδί και ένα νεκρό κορίτσι