Στην καρδιά της πόλης, εκεί που κάθε μέρα συνωστίζονται άνθρωποι σε αυτοκίνητα, μέσα μαζικής μεταφοράς και πεζοδρόμια, υψώνονται από το 1933 τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας. Θα μπορούσαν να γραφτούν χιλιάδες λέξεις για τη σπουδαιότητα των κτιρίων αυτών, οι μέρες όμως που διανύουμε δεσμεύουν την προσοχή μας, σε εκείνους κι εκείνες που αγωνίζονται για το συλλογικό και την αξιοπρέπεια.

Τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας, έχουν ποτιστεί με ιστορίες ξεριζωμού, διανύοντας μέχρι και σήμερα την εποχή που όλα είναι δυνατά, τη στιγμή που οι περισσότεροι τα βλέπουν ουτοπικά και άπιαστα. Σε μια πόλη που εξευγενίζεται μέσω της βαρβαρότητας, η Κοινότητα των Προσφυγικών στήνει αναχώματα. Προσαγωγές, τραμπουκισμοί, βίαιες επεμβάσεις της αστυνομίας με ένα κράτος που επιμένει να διασύρεται, θέλοντας να επισφραγίσει με τονχειρότερο τρόπο τον εκτροχιασμό της ασυδοσίας του, εκκενώνοντας τα Προσφυγικά και αφήνοντας 400 ανθρώπους στον δρόμο. Γιατί για τον κόσμο τους, ο κόσμος μας μοιάζει εχθρός. Οι άνθρωποι που αυτοοργανώνονται, που φροντίζουν ο ένας την άλλη, που δημιουργούν χωρίς να καταστρέφουν, είναι ένας δεσμός που πρέπει να κοπεί μη και μολύνει την υπόλοιπη κοινωνία, μη και γίνει πραγματικό το ότι είναι δυνατή μια καλύτερη ζωή.

Στα όσα θα χρειαστούν εκατό ζωές κάποιοι για να κατανοήσουν, προστίθεται με μεγάλα γράμματα το όνομα του Αριστοτέλη Χαντζή -μέλος της κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών- που από τις 5 Φλεβάρη πραγματοποιεί απεργία πείνας μέχρι θανάτου, με αίτημα να ακυρωθεί άμεσα η σύμβαση που υπογράφηκε από την Περιφέρεια Αττικής, τη Δ.ΥΠ.Α. και το Υπουργείο Πολιτισμού και να παραμείνουν όλοι οι κάτοικοι των Προσφυγικών στα σπίτια και στον τόπο που έχουν συνδεθεί κοινωνικά, πολιτισμικά και οργανικά.

Με τη σκέψη του “ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε”, μίλησα με τον Αριστοτέλη Χαντζή, καθώς και με ανθρώπους που στηρίζουν τον μεγάλο αγώνα που δίνουν τα Κατειλημμένα Προσφυγικά.

“Διανύω την 82η ημέρα απεργίας. Κάθε μέρα που περνάει βλέπω τα όρια αλλά και τις αντοχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Έχω αρρυθμίες, ζαλάδες που προέρχονται από ορθοστατική πίεση, μούδιασμα των άκρων και συχνέςκράμπες. Είχα ένα λιποθυμικό και πριν μερικές μέρες ένα υπογλυκαιμικό επεισόδιο. Κατά τις αιματολογικές εξετάσεις, έχει διαπιστωθεί χαμηλή τιμή ουρίας ορού, υπερουριχαιμία και συμπτωματική υπογλυκαιμία, ευρήματα συμβατά με ασιτία. Έχω χάσει το 26,3% του αρχικού σωματικού μου βάρους. Οι καρδιολόγοι που με εξέτασαν, διαπίστωσαν εμμένουσες ηλεκτροκαρδιογραφικές αλλοιώσεις, που προδιαθέτουν σε θανατηφόρες αρρυθμίες και μου συνέστησαν να σταματήσω την απεργία πείνας άμεσα.

Θα συνεχίσω μέχρι τη δικαίωση των αιτημάτων ή μέχρι τον θάνατο. Πρόκειται για την ευθύνη απέναντι στην ίδια τη ζωή. Όταν ένας άνθρωπος βάζει την ίδια του τη ζωή σε κίνδυνο για την ανάδειξη ενός ζητήματος, αυτό σημαίνει ότι θέλει να επιστήσει την προσοχή τόσο της κοινωνίας, όσο και των αρμόδιων φορέων, ότι πρόκειται για ένα ζήτημα ζωής και θανάτου. Έχω αξιολογήσει τις συνθήκες, τον ηθικό σκοπό και το δίκαιο του αγώνα με σαφή και εμπεριστατωμένα αιτήματα, απέναντι σε μια κατάφωρη αδικία και μια μελέτη«ανάπλασης» που βρίθει παρανομιών και παρατυπιών. Σκοπός είναι η διατήρηση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και της ιστορικής μνήμης της γειτονιάς, με πίστη στο μοντέλο της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης και των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, αποτελεί κοινωνική πρόταση απέναντι στον κόσμο της εξατομίκευσης που μας σπρώχνει το δόγμα του φιλελευθερισμού. Αποτελεί εναλλακτικό μοντέλο διαχείρισης που δίνει πραγματικές λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα της κοινωνίας, που δημιουργούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές καιπου έχουν ακολουθήσει όλες οι κυβερνήσεις, ιδιαίτερα από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του 2008 και την ένταξη της Ελλάδας στο καθεστώς των μνημονίων.

Άλλωστε, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών γεννήθηκε το 2010, την περίοδο που η ελλαδική κοινωνία πειραματιζόταν με εναλλακτικά μοντέλα κοινωνικής διαχείρισης, με δομές αλληλεγγύης σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στις πλατείες και τις γειτονιές. Οι κοινωνίες μας ήταν πάντα δομημένες στην αλληλεξάρτηση και την αλληλεγγύη, τόσο στην ύπαιθρο, όσο και στις γειτονιές των πόλεων. Είναι η κοινωνική ευθύνη που πήραν οι δυνάμεις της αντίστασης στην κατοχή με την «Εθνική Αλληλεγγύη» και κατά την περίοδο των μνημονίων.

Οι 22 δομές κοινής ωφελείας που λειτουργούν στα Προσφυγικά, δεν απευθύνονται μόνο στα μέλη και τους κατοίκους των Προσφυγικών, αλλά είναι ανοιχτές σε οποιονδήποτε έχει τις αντίστοιχες ανάγκες. Επίσης, συνδέονται με αντίστοιχες δομές σε όλη την επικράτεια και αν υπάρξει ανάγκη που δεν μπορεί να καλυφθεί από δομή των Προσφυγικών, υπάρχει μέριμνα ώστε να παραπεμφθεί ο χρήζων σε αντίστοιχες δομές που μπορούν να καλύψουν τις αντίστοιχες ανάγκες. Αυτές οι δομές δίνουν λύσεις σε ζητήματα όπως η στέγαση, η τροφή, η υγεία, η φιλοξενία καρκινοπαθών από το νοσοκομείο «ο Αγ. Σάββας», η ενδυνάμωση των γυναικών και η φροντίδα κακοποιημένων γυναικών, η παιδεία, η κουλτούρα, η κοινωνικοποίηση, η ενασχόληση με τα κοινά.

Τα Προσφυγικά, είναι μια από τις ελάχιστες -αν όχι η μοναδική- γειτονιές που έχει καταφέρει να δώσει τέλος στις ναρκομαφίες και η μοναδική που ενώ γειτνιάζει με μονάδα του ΟΚΑΝΑ, η οποία χορηγεί μεθαδόνη, δεν έχει μετατραπεί σε πιάτσα. Αυτό καταδεικνύει ότι μόνο όταν οι κοινωνίες αυτοοργανώνονται, δίνουν οριστικές λύσεις σε τέτοιου είδους ζητήματα.

Στα 16 χρόνια λειτουργίας της, έχει αποτελέσει την επιτομή του όρου «Κοινωνικής Κατοικίας», φιλοξενώντας σε αυτό το διάστημα εκατοντάδες κατατρεγμένους από τον πόλεμο, τα τυραννικά καθεστώτα, νεο-άστεγους, φοιτητές, ψυχικά και σωματικά ασθενείς, άπορους, υπερήλικες, με λίγα λόγια ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

Η πρώτη και από τις άμεσες κοινωνικές επιπτώσεις που θα υπάρξει αν υλοποιηθούν τα σχέδια τους, είναι ότι άνθρωποι θα βρεθούν στον δρόμο και θα πεθάνουν στον δρόμο. Τα παιδιά θα χάσουν τη στέγη και τα σχολεία τους, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη σωματική ή την ψυχική τους υγεία. Πολλοί άνθρωποι θα χάσουν την πρόσβαση στις δομές που περιέγραψα παραπάνω. Δομές οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας για συνανθρώπους μας, εφόσον οι αντίστοιχες κρατικές είτε είναι υποστελεχωμένες και υπολειτουργούν, είτε είναι σε καθεστώς ιδιωτικοποίησης.

Εκτός απ’ αυτά, δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι το σχέδιο για τα Προσφυγικά είναι ο Δούρειος Ίππος για την μετατροπή των γειτονιών Γκυζίου, Αμπελοκήπων, Πολυγώνου, καθώς και του ευρύτερου κέντρου, σε περιοχές γιατουρίστες και ακριβά πορτοφόλια. Θα ξεσπιτωθούν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, αν περάσει αυτός ο σχεδιασμός.

Τέλος, άλλη μια επίπτωση είναι η λεηλασία της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς που θα επιφέρει η παράτυπη και παράνομη μελέτη «ανάπλασης». Ας μην ξεχνάμε ότι την περίοδο του ‘90, οι ίδιοι φορείςήθελαν να γκρεμίσουν αυτά τα ιστορικά κτίρια για τα τότε επιχειρηματικά συμφέροντα. Αν σήμερα τα κτίρια αυτά παραμένουν όρθια και χαρακτηρισμένα ως μνημείο, οφείλεται στον αγώνα των κατοίκων και του κινήματος αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε τότε.

Η πολιτεία, έχει επιδείξει εγκληματική αδιαφορία με την παγερή σιωπή και επιμονή της στο σχέδιο «ανάπλασης», τόσο για τους επερχόμενους θανάτους που θα επιφέρει η επικείμενη εκκένωση των Προσφυγικών, όσο και για τον άμεσο της απεργίας πείνας, η οποία πραγματοποιείται για την ανάδειξη ενός φλέγοντος ζητήματος. Χαρακτηριστικό της θανατοπολιτικής που προωθεί η κυβέρνηση των Τεμπών, της Βιολάντα, της Πύλου, της Χίου, των πλημμυρών, των πυρκαγιών, των εργατικών δολοφονιών, των εξώσεων, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.

Να πούμε ότι ύστερα από συμμετοχή μελών μας σε Περιφερειακά και Δημοτικά συμβούλια, αλλά και με παρέμβαση στον προαύλιο χώρο του κοινοβουλίου, όλοι οι αρμόδιοι φορείς γνωρίζουν. Μάλιστα, ύστερα από παρέμβαση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών στο δημοτικό συμβούλιο την 1/4/2026, πέρασε με όρους κατεπείγοντος εξ’ αιτίας της απεργίας πείνας, να συζητηθεί στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα των Προσφυγικών στις 20/4/2026. Το αποτέλεσμα ήταν να υπερψηφιστεί η πρόταση Δούκα και να προχωρήσει ως έχει το πλάνο, αν και η Λαϊκή Συσπείρωση και η Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα, έφεραν προτάσεις κι εξέφρασαν τη θέση ότι τα Προσφυγικά με το πλάνο της Περιφέρειας θα παραδοθούν στο κεφάλαιο και στις εταιρείες.

Δεν λήφθηκε υπόψη τίποτα, ούτε από τις θέσεις των δύο παρατάξεων, ούτε από τις τοποθετήσεις της Κατερίνας Μάτσα, της ψυχιάτρου που συνεργάζεται με την Κοινότητα, ούτε του Τάση Παπαιωάννου ομότιμου καθηγητή της Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, ο οποίος συνεργάζεται μαζί με άλλους καθηγητές και διδακτορικούς φοιτητές/τριες του ΕΜΠ με την Κοινότητα για το δικό μας πλάνο συντήρησης και αποκατάστασης των κτιρίων. Δεν λήφθηκε υπόψη ούτε η τοποθέτηση του Πάνου Ρούτσι, ο οποίος προς τιμή του με έχει στηρίξει και πήγε ακριβώς για να τους επισημάνει τουςκινδύνους για την υγεία μου, ως ένας άνθρωπος που έχει υπάρξει και ο ίδιος απεργός πείνας.

Ύστερα από το ψήφισμα της απόφασης, ο αλληλέγγυος κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος έξω από το Δημαρχείο, παρενέβη εντός της αίθουσας. Μετά απ’ όλες αυτές τις παρεμβάσεις κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνωρίζει. Η μόνη τους ανησυχία εξακολουθεί να είναι η προάσπιση και προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων. Ο μόνος τρόπος να ασχοληθούν, είναι η ανάπτυξη ενός ισχυρού κινήματος αλληλεγγύης. Ο μόνος τρόπος να ανησυχήσουν, είναι να έχουν πολιτικό κόστος οι επιλογές τους.

Κάποιοι ίσως αναρωτιούνται αν αξίζει όλο αυτό που βιώνω τόσους μήνες. Θα απαντήσω με την αφιέρωση που μου έκανε ο αείμνηστος Γιάννης Μπρουζός στο βιβλίο του με τίτλο: ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΖΕΙ – 24 ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ. «Αρίστο μου, Ξέρεις τι αξίζει στη ζωή. Δεν έχω κάτι να πω πέρα από την απέραντη ευγνωμοσύνη που έχουμεόλοι/ες για την υπέροχη προσπάθεια της συλλογικότητας που έχετε δημιουργήσει στα Προσφυγικά, το “γαλατικό χωριό” όπως ονομάζω στο βιβλίο. Είστε φάρος! Με αγάπη και ευγνωμοσύνη, Γιάννης».

Ευτυχώς, η κοινωνία διατηρεί ακόμα τα αντανακλαστικά που οδήγησαν χιλιάδες ανθρώπους να κατέβουν στον δρόμο, δείχνοντας αλληλεγγύη στα Προσφυγικά, καθώς και στις χιλιάδες υπογραφές στήριξης των αιτημάτων της Κοινότητας και της απεργίας, στις εκατοντάδες φίλων της ΑΜΚΕ, στον χώρο των ανθρώπων της Τέχνης και του πολιτισμού που στηρίζουν με την παρουσία τους, στην παρουσία ανθρώπων όπως είναι ο σύλλογος φυλακισθέντων – εξορισθέντων, η Μάγδα Φύσσα, ο Γιάννης Σαμπάνης, ο Πάνος Ρούτσι, Ο Γιάννης Μάγγος, ο Μανιουδάκης, η Κωστοπούλου, ο Αφράτης. Στις δηλώσεις και κινήσεις αλληλεγγύης από τους Ζαπατίστας μέχρι τη Ροζάβα κι από όλη την Ευρώπη μέχρι την Τουρκία και τη Σιγκαπούρη.

Μόνη τροχοπέδη στην πιο διευρυμένη στήριξη και αναγνώριση στον αγώνα μας, αποτελεί η κεντρική πολιτική εντολή να μην αναδειχθεί το ζήτημα στα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση μεγάλα ΜΜΕ.

Με την ευκαιρία αυτής της κουβέντας, καλώ τον κόσμο να στηρίξει τις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης, να έρθει και ναγνωρίσει τις δομές της γειτονιάς και να στηρίξει τα αιτήματα υπογράφοντας στην παρακάτω πλατφόρμα:

 https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSd8T48_gwpjHAIFwz5tAaS3ctqZ0s9fq”

Μάγδα Φύσσα: Να παραμείνουν τα Προσφυγικά κοινότητα και έμπνευση

“Αν κάτι αναγκάστηκα να επιβεβαιώσω με τον χειρότερο τρόπο, τα τελευταία πάνω από δέκα χρόνια, είναι ότι ο αγώνας και η πίστη στο άπιαστο είναι μονόδρομος για μια άλλη κοινωνία.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, είναι η απάντηση σε όσους πεισματικά αρνούνται ότι μπορούμε να ζήσουμε κι αλλιώς, με αλληλεγγύη και συντροφικότητα.

Σε αυτό τον δίκαιο αγώνα απέναντι σε μια πολιτεία που σαρώνει τα πάντα, στέκομαι δίπλα σε όσες κι όσους αντιστέκονται.

Να παραμένουν τα Προσφυγικά κοινότητα και έμπνευση”.

Έλλη Τρίγγου: Η σιωπή της πολιτείας σκοτώνει κάθε μέρα τον Αρίστο

“Ή ΘΑ ΝΙΚΉΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΉΣΟΥΜΕ”. Όλη η δύναμη και η αγωνία μέσα σε μία φράση. Αν χαθούν τα Προσφυγικά, δεν είναι ότι θα μείνουν άστεγοι 400 άνθρωποι, δεν είναι ότι θα χάσει τη ζωή του ο Αρίστος που διανύει την 81η μέρα σε απεργία πείνας, δεν είναι ότι θα γκρεμιστεί το παιδικό στέκι, ο φούρνος με το πιο νόστιμο ψωμί, ο ξενώνας γυναικών, ο ξενώνας φιλοξενίας ασθενών του Αγίου Σάββα και των συνοδών τους, η βιβλιοθήκη, η κουζίνα σίτισης αστέγων, η ίδια η ιστορία που κουβαλάνε αυτά τα κτίρια. Είναι ότι όλη η κοινωνία θα χάσει το δικαίωμα στην ελευθερία.

Μέσα σε αυτά τα κτίρια ανθίζει η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, ο σεβασμός σε κάθε διαφορετικότητα. Οι άνθρωποι ζουν μαζί, φροντίζουν ο ένας τον άλλο και όποιον έχει ανάγκη, δουλεύουν σκληρά για το όραμα τους με πίστη, ποίηση και αντίσταση. Ζυμώνουν τη σκέψη τους και υλοποιούν όσα η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί για πάντα χαμένα, ουτοπικά. Κι όμως, αυτό που για κάποιους είναι ουτοπία, για την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι η ζωή τους και ζητούν το δικαίωμα να συνεχίσουν.

Εκεί ανθίζουν ιδέες για έναν κόσμο δίκαιο και οι ιδέες γίνονται πράξη και αυτό για τις εκάστοτε εξουσίες είναι τρομακτικό. “…φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη, φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί, φοβούνται αγάπη μου και όταν μας σκοτώνουν νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ”, λέει ο Λειβαδίτης.

Η σιωπή της πολιτείας σκοτώνει κάθε μέρα τον Αρίστο. Γι’ αυτό φωνάζουμε πιο δυνατά, με όση δύναμη έχουμε: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ”.

Φωτεινή Βελεσιώτου: Η ιστορία και η ζωή δεν παζαρεύονται

“Βρέθηκα πρόσφατα στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας. Περπάτησα ανάμεσα στα κτίρια, εκεί που ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, αλλά η ζωή επιμένει να κυλάει με πείσμα. Μίλησα με τους ανθρώπους της Κοινότητας, μου είπαν την ιστορία τους. Όχι αυτή που γράφουν τα επίσημα χαρτιά, αλλά την άλλη, την αληθινή. Μου μίλησαν για τον αγώνα πουδίνουν χρόνια τώρα να κρατήσουν όρθια αυτά τα σπίτια, κόντρα σε σχέδια για Μall, γκαράζ και αναπλάσεις που δεν χωράνε τον άνθρωπο. Μου εξήγησαν πώς κατάφεραν να μεταμορφώσουν τα άδεια ντουβάρια σε μια ζωντανή γειτονιά, με συλλογικές κουζίνες, φούρνο, φαρμακείο, με δομές υγείας και αλληλεγγύης για τον διπλανό τους, όποια γλώσσα κι αν μιλάει.

Αυτά τα σπίτια, που χτίστηκαν για να στεγάσουν τον ξεριζωμό κουβαλάνε πάνω τους την ιστορία όλου του λαού μας. Είναι εξοργιστικό να βλέπεις το κράτος να τα αντιμετωπίζει σαν οικόπεδα-φιλέτα και να απαντά με καταστολή σε ανθρώπους που το μόνο που ζητούν είναι να ζήσουν με αυτοοργάνωση και δικαιοσύνη.

Στέκομαι πλάι στους κατοίκους και στη Συνέλευση των Προσφυγικών. Ο αγώνας τους να μην παραδοθεί ημνήμη και τα σπίτια τους στα χέρια των εργολάβων, είναι αγώνας όλων μας.

Σήμερα, ο αγώνας αυτός γίνεται ακόμα πιο σκληρός. Ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος της κοινότητας, βρίσκεται σεαπεργία πείνας, βάζοντας την ίδια του τη ζωή ανάχωμα στην αδικία και την καταστολή. Είναι χρέος μας να σταθούμε δίπλα του, γιατί αν αφήσουμε να σβήσουν τέτοιοι φάροι αντίστασης μέσα στην πόλη, θα μείνουμε στο σκοτάδι.

Κάτω τα χέρια από τα Προσφυγικά! Η ιστορία και η ζωή δεν παζαρεύονται”.

Θοδωρής Σκυφτούλης: Στις κατειλημμένες γειτονιές, ανθίζουν οι κοινότητες του μέλλοντος

“Το έδαφος των Προσφυγικών αποδεικνύει πως η οργάνωση της ζωής με αντιεραρχικά και κοινοτικά χαρακτηριστικά, με βάση την άμεση δημοκρατία, μπορεί να γίνει η ρωγμή σε μια καθημερινότητα που μας έχει καταντήσει παραιτημένουςκαι λαχανιασμένους τύπους, που δεν προλαβαίνουν τον χρόνο.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Στις κατειλημμένες γειτονιές, ανθίζουν οι κοινότητες του μέλλοντος.

Η απόπειρα εκκένωσης των Προσφυγικών, αποτελεί ξεκάθαρα πολιτική επίθεση σε ένα εγχείρημα των από τα κάτω.

Αλληλεγγύη στα Προσφυγικά!”.

Drag Queen Lafert: Η απεργία πείνας του αγωνιστή Αριστοτέλη Χαντζή, δείχνει τον δρόμο της αυταπάρνησης

“Η αλληλεγγύη μας στην Κατειλημμένη Κοινότητα Προσφυγικών, είναι δομικό στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής μας χειραφέτησης. Η καταστολή των αυτοοργανομένων δομών για λόγους είτε αστικού εξευγενισμού, είτε εκδικητικής ενέργειας από το κράτος, μας συσπειρώνουν περισσότερο, μας καθιστούν μια γροθιά απέναντι στην εξουσία, έχοντας πάντα στο μυαλό και στις δράσεις μας, τα κεκτημένα αγώνων. Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης και στήριξης, στη μεγαλύτερη στεγαστική κοινότητα της Ελλάδας, σηματοδοτεί και νοηματοδοτεί τις ζωντανές αξίες.

Η απεργία πείνας του αγωνιστή Αριστοτέλη Χαντζή, δείχνει τον δρόμο της αυταπάρνησης και της διεκδίκησης. Στεκόμαστε με σεβασμό και αλληλεγγύη δίπλα του.

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο κοινωνικά και πολιτικά που οφείλουμε να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Μέχρι τέλους!”.

ΤΝΤ: Τα Προσφυγικά μας θυμίζουν πως οι αγώνες δίνονται μέχρι τέλους

“Τα Προσφυγικά, είναι ο ζωντανός οργανισμός της πόλης που ανθίζει η κοινοτική ζωή, η ζωή στηριγμένη σε αξίες όπως η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη .

Σε μια πόλη αποξενωμένη και γρήγορη, βουτηγμένη στις ανάγκες του καπιταλισμού, που τα προσωπικά προβλήματα γεννούν την απάθεια, τα Προσφυγικά μας φέρνουν κοντά θυμίζοντάς μας πως οι αγώνες δίνονται μέχρι τέλους, πώς μαζί αντιστρέφουμε το φόβο πάνω τους.

Νίκη στην απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χατζή! Νίκη στα Προσφυγικά!

Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε!”.

Γιάννης Μάγγος: Τα Προσφυγικά εκφράζουν τη χαμένη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων

“Στηρίζω τον αγώνα των κατοίκων των Προσφυγικών ενάντια στα σχέδια εκτοπισμού τους. Στηρίζω τον τεράστιο αγώνατου απεργού πείνας Αρίστου Χαντζή, που βάζει ανάχωμα σε αυτά τα σχέδια, όχι απλά με το σώμα του, αλλά με την ίδια του τη ζωή!

Τα Προσφυγικά, εκφράζουν τη χαμένη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων. Την αθωότητα εκείνη που είχαμε όταν μικράπαιδιά, ελεύθερα παίζαμε σε δρόμους, σε γειτονιές και πλατείες γεμάτες χώμα, λάσπες και λουλούδια.

Τα Προσφυγικά εκφράζουν τη συλλογική μνήμη. Είναι μία γειτονιά συλλογικά οργανωμένη, στην οποία ζουν άνθρωποι από όλες τις καταπιεσμένες τάξεις. Η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκει σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, πολιτικούς πρόσφυγες, μετανάστες, πρόσφυγες πολέμων, άστεγους. Μέχρι και ασθενείς που υποβάλλονται σε καθημερινές εξετάσεις. Είναι ένας χώρος πρότυπα οργανωμένος με αυτοοργανωμένες δομές, μία γειτονιά που κάθε της απόφαση την παίρνει η γενική συνέλευση των κατοίκων της.

Σε αυτήν τη γειτονιά με το πρόσχημα της “ανάπλασης” ή καλύτερα με το καμουφλάζ της, υπάρχουν σχέδια εκτοπισμού των κατοίκων. Το σχέδιο είναι να ισοπεδώσουν την ιστορική γειτονιά, ώστε ο χώρος να γίνει βορά στα χέρια των κερδοσκόπων.

Τα Προσφυγικά, είναι ένας ελεύθερος χώρος, μία γειτονιά αντίστασης κι έτσι θα παραμείνει. Να ακυρωθεί άμεσα η σύμβαση “ανάπλασης” των Προσφυγικών.

Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των Προσφυγικών.

Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του αγωνιστή απεργού πείνας, Αρίστου Χαντζή”.