Το παιδί της πόλης που δεν χρωστάει να απολογηθεί σε κανέναν

 

Γνωρίζω ότι το The Untold δεν είναι ο κύριος χώρος να μιλάει κανείς για αθλητικά ή για να ακριβολογώ δεν είναι ο χώρος για αυτά τα αθλητικά, αλλά βλέπεις η Λίβερπουλ είναι η ομάδα μου και τώρα που μιλάμε ετοιμάζεται να χαιρετήσει το καλοκαίρι έναν αρκετά σημαντικό παίκτη, τον Τρεντ Αλεξάντερ Άρνολτ.

Ο Τρεντ είναι μόλις 27, παιδί της πόλης, οπαδός της ομάδας από μικρός, ντόπιος με τα όλα του. Μεγαλωμένος στις γειτονιές της εργατικής τάξης του Μέρσεϊσάιντ που απλά έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, να παίξει στην ομάδα που υποστήριζε.

Τώρα όμως τέλος. Αποφάσισε να φύγει και να πάει στην ηλιόλουστη Μαδρίτη και να γίνει ένα με το ποδοσφαιρικό lifestyle της Ρεάλ. Και πολύ καλά έκανε…

Το γνωρίζω ότι πονάει έναν φίλαθλο να φεύγει ένας τόσο σημαντικός παίκτης από την ομάδα του, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο Τρεντ και ο κάθε Τρεντ εκεί έξω δεν χρωστάει να απολογηθεί σε κανέναν για την απόφαση του.

Βλέπεις ο Άρνολτ είναι ένα παιδί 27 χρονών, που μεγάλωσε και μένει στην ίδια πόλη όλη του τη ζωή, είναι απολύτως λογικό να θέλει κάτι νέο στη ζωή του.

Ίσως να μην έχει ανάγκη να γίνει ο άνθρωπος της περιοχής και ο θρύλος της ομάδας, ίσως μέσα του να θέλει κάτι διαφορετικό, πού είναι το κακό;

Και όχι, κάτι δηλώσεις του που είχε κάνει όταν ήταν 19 χρονών έφηβος ότι θέλει να μείνει για πάντα στη Λίβερπουλ δεν αποτελούν απόδειξη. Ήταν ένα παιδί στο αποκορύφωμα του ονείρου του. Είχε το δικαίωμα να πει ό,τι θέλει.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι οπαδοί της Λίβερπουλ, που μεγάλη μερίδα τους από χθες ξεκίνησε να καίει φανέλες του και να τον λέει προδότη, είναι ότι κανείς αθλητής δεν είναι υποχρεωμένος να αντεπεξέλθει στα όνειρα που οι ίδιοι οι φίλαθλοι έχουν για αυτόν. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τον Τρεντ, αλλά για όλους τους αθλητές εκεί έξω.

Μπορεί εγώ να ήθελα ο Άρνολτ να μείνει όλη του τη ζωή στο πανέμορφο Λίβερπουλ και να παίζει για την ομάδα της πόλης. Αυτό ήταν δικιά μου επιθυμία όμως, όχι ενός 27χρονου ανθρώπου που μπορεί να χρειάζεται κάτι άλλο στη ζωή του.

Και αυτό το κείμενο δεν γίνεται για να μιλήσει για τη μεταγραφή του Άρνολτ, αλλά η συγκεκριμένη συνθήκη αποτελεί αφορμή για να πούμε κάποια πράγματα.

Μπορεί οι φίλοι μιας ομάδας να περιμένουν πολλά από κάποιους αθλητές που είναι κάτι παραπάνω από απλοί παίκτες για τους συλλόγους, αλλά αυτή είναι η επιθυμία των οπαδών.

Δεν γίνεται εγώ να έχω την απαίτηση για τη ζωή κανενός μόνο και μόνο για την ομάδα μου.

Τρεντ, ήταν τιμή μας…

Τελευταία άρθρα:

  • Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»
    Θέματα

    Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»

    Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Ελία Σουλεϊμάν: «Να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ομορφιά και ποίηση»
    Culture

    Ελία Σουλεϊμάν: «Να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ομορφιά και ποίηση»

    Ο Ελία Σουλεϊμάν έχει κάνει τη σιωπή κινηματογραφική γλώσσα. Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του παλαιστινιακού και του διεθνούς κινηματογράφου, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα και την Τρίτη (13/10) μάς υποδέχθηκε στον Dounias*, σε μια συνάντηση με δημοσιογράφους.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Nek & Josey: «Βλέποντας τις ανισότητες και τον φασισμό, σου γίνεται ανάγκη να εκφραστείς»
    CultureΦωτορεπορτάζ

    Nek & Josey: «Βλέποντας τις ανισότητες και τον φασισμό, σου γίνεται ανάγκη να εκφραστείς»

    Γνώρισα τον Josey στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της Σελήνης, όταν ο Novel τον κάλεσε να ανέβει στη σκηνή, έχοντας ακούσει ένα κομμάτι του που του άρεσε. Μια κίνηση ουσιαστικής στήριξης, που έδωσε σε έναν νέο καλλιτέχνη την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Περνώντας τα σύνορα ενός άθλιου διαφημιστικού σποτ
    Απόψεις

    Περνώντας τα σύνορα ενός άθλιου διαφημιστικού σποτ

    Είναι ιστορίες ελεύθερες που δεν κλείνονται στα στενά κεφάλια αυτών που κυβερνάν. Είναι ιστορίες λερωμένες που δεν έχουν θέση στις αποστειρωμένες γραβάτες αυτών που αποφασίζουν. Είναι ιστορίες ειλικρινείς, αστείες, αφελείς, όμορφες. Ιστορίες που παίρνουν το αυστηρό μιας κοινοτικής οδηγίας, το ωμό μιας υπουργικής απόφασης, το εμετικό ενός τηλεοπτικού/ραδιοφωνικού σποτ και τα τσαλακώνουν σαν παλιόχαρτα γεμάτα μουτζούρες.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας»
    PoliticsΦωτορεπορτάζ

    Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας»

    Μπορεί σε λίγες μέρες να γυρίζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω, όμως στην Χαλκιδική την Παρασκευή  9 Οκτωβρίου άλλαξεη ώρα κάπως αλλιώτικα.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Γκρεμίστε μας
    Απόψεις

    Γκρεμίστε μας

    Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι' αυτό τον κόσμο.
    Διαβάστε περισσότερα