Οι λέξεις που ακολουθούν είναι οι απαντήσεις. Είναι οι φωνές των ανθρώπων που συγκρότησαν και συνεχίζουν να συγκροτούν αυτό το εγχείρημα
Η ερώτηση «Τι είναι το Untold για εμάς» δεν είναι ρητορική. Είναι στάση. Είναι ο τρόπος που επιλέξαμε να δουλεύουμε, να συνυπάρχουμε, να επιμένουμε. Είναι η πεποίθηση ότι η δημοσιογραφία δεν είναι προϊόν αλλά λειτούργημα. Ότι η ενημέρωση παραμένει πράξη ευθύνης και, συχνά, πράξη αντίστασης.
Οι λέξεις που ακολουθούν είναι οι απαντήσεις. Είναι οι φωνές των ανθρώπων που συγκρότησαν και συνεχίζουν να συγκροτούν αυτό το εγχείρημα. Όχι ως απολογισμός, αλλά ως υπενθύμιση του γιατί ξεκινήσαμε και του γιατί συνεχίζουμε.
Για ό,τι δεν σου λένε. Για ό,τι δεν σου δείχνουν.
«Τι είναι το Untold;
Είναι ο λόγος μου να πιστεύω ότι όσες φωνές τολμάνε να μιλήσουν, κάποια στιγμή θα ακουστούν.
Είναι ο λόγος μου να πιστεύω στον άνθρωπο, στην ανθρωπιά και τη δύναμη που αποκτά ο άνθρωπος όταν τον τροφοδοτεί ένα κοινό όραμα. Το Untold δεν είναι μόνο η φωνή μας.
Είναι η φωνή και το θάρρος που αξίζει να επανακτήσει η κοινωνία. Είναι η ανιδιοτελής προσφορά, που γεμίζει τις ζωές μας, πιο πολύ απ’ ό,τι θα μπορούσε κάθε ατομική μας προσπάθεια να τη γεμίσει.
Το Untold είναι η δύναμη του «μαζί», σε έναν κόσμο που πουλάει «εγώ». Το Untold είστε εσείς, όσο είναι εμείς. Και του χρόνου, και του παραχρόνου…»
«Ένας χρόνος Untold – Ένας διαφορετικός χρόνος
Πολύ πριν το Untold, από τα προηγούμενα εγχειρήματα στα οποία συμμετείχαμε τα περισσότερα μέλη, προσπαθήσαμε να επικεντρωθούμε σε όλα αυτά τα οποία δεν έχουν θέση στην mainstream ενημέρωση. Αυτό μάλλον το καταφέραμε.
Ζητήματα που απασχολούν τον καθημερινό, αλλά και τον κινηματικό κόσμο που δεν κατάφεραν να βρουν θέση στα ΜΜΕ, την βρήκαν σε εμάς. Οπότε ο αρχικός σκοπός για εμάς επετεύχθη. Το «Ό,τι δεν σου λένε. Ό,τι δεν σου δείχνουν» το κάναμε πράξη.
Τα γραφεία μας σιγά σιγά ολοκληρώνονται για να ξεκινήσουμε τους επόμενούς μας στόχους.
Αυτό που θα κυνηγήσουμε είναι η μεγαλύτερη σταθερότητα, με αρθρογραφία που θα κάνει την διαφορά για τους αναγνώστες μας, αλλά και για εκείνους που θα δουν τυχαία σε εμάς κάτι που πέρασε στα «ψιλά» της ελληνικής ενημέρωσης. Πλέον καλύπτοντας αρθρογραφία που αφορά την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, σκοπεύουμε να χτίσουμε πάνω σε όσα κάναμε σωστά με σεβασμό στους αναγνώστες μας.
Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την στήριξη και το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε είναι πως μέχρι τον επόμενο χρόνο, θα συνεχίσουμε με το ένα μάτι στον δρόμο, με αποκλειστικά και ρεπορτάζ που αξίζουν να υπάρχουν στην επικαιρότητα, με δημοσιογραφία οριζόντια, που δεν επιβάλλεται στον αναγνώστη αλλά δείχνει όλες αυτές τις λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά ή ακόμα και μια αθέατη πλευρά των πραγμάτων που δεν συμφέρει πάντα να είναι εμφανής στον δημόσιο λόγο».
«Γράφει ο Καρούζος ότι “σ’ αυτό το σώμα που βρεθήκαμε, κείνο που ξέρουμε μονάχα είναι η ομορφιά”.
Βρέθηκα στο Untold γνωρίζοντας την ομορφιά ενός ανθρώπου και συστήθηκα με αυτή πολλών ακόμη. Την ομορφιά της ιδεολογίας τους, του πείσματός τους για την αλήθεια, της παρουσίασης της είδησης, του βήματος σε όσους δεν έχουν φωνή. Την ομορφιά της δημοσιογραφίας που εδώ και καιρό, τριγύρω, την έχουν άγρια ασχημύνει.
Χαίρομαι που ένα χρόνο τώρα, οι λεξούλες που βάζω στη σειρά είναι κομμάτι αυτού του σώματος που ξέρει μονάχα την ομορφιά. Ευχές λοιπόν, ετούτο το σώμα υγιώς να μεγαλώνει.
Ο ένας χρόνος να γίνει δύο, τρία, πέντε, όσα…»
«Η ιστορία γράφεται στο δρόμο. Η σωστή πλευρά της ιστορίας καταγράφεται πάνω στα πληκτρολόγια του the Untold. Με κάθε κόστος.
Όλοι μας διαφορετικοί. Μα με κοινό όραμα. Έναν καλύτερο κόσμο. Πάνω σ’ αυτό θα χρησιμοποιούσα τον Ελύτη για κάτι αντιπροσωπευτικό, με το «Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά», αλλά δεν ταιριάζει με το ζώδιό μου.
Θα προτιμήσω του Οικονομίδη το «Φτιάχτο το μπουρδέλο». Ταιριάζει με τον ωροσκόπο μου».
«Το επάγγελμα που δεν έπαψε να ‘ναι χόμπι. Ο συνεργάτης που δεν σταμάτησε να ‘ναι φίλος. Η επιχείρηση που δεν έπαψε να ‘ναι ομάδα. Η σύζυγος που παρέμεινε ερωμένη.
Οι χίλιες λέξεις που δεν καπελώνουν την εικόνα, κι οι μεγάλες εικόνες που δεν κρύβονται πίσω απ’ τις λέξεις. Η έρευνα που είναι ακόμα κυνήγι θησαυρού, κι η σκληρή ενηλικίωση που διατηρεί την παιδική της ευαισθησία.
Το Untold είναι όλα τα “δεν γίνεται”, που έγιναν. Τα κάναμε. Μαζί. Χρόνια του πολλά!»
«Υπάρχει τρόπος να λειτουργήσει το σώμα μας χωρίς κάποιο ζωτικό όργανο; Ναι.
Όχι όμως χωρίς καρδιά.
Η καρδιά είναι το κέντρο. Και αν επικοινωνεί με την ψυχή, αν την τροφοδοτεί και την θρέφει, τότε δεν λειτουργεί απλά.
Δεν είναι ξερή λειτουργία. Έχει παλμό, αίμα. Έχει χαρά και λύπη. Έχει θυμό και αγωνία.
Έχει έναν χρόνο σε ένα chat χωρίς γραφεία, χωρίς χρήματα, χωρίς χρόνο.
Με τεράστια δημιουργία, με μικρές ή μεγαλύτερες νίκες, με διαφωνίες και αδιανόητες συνεργασίες.
Μαρία και Μαρία, Σοφοκλή, Δημήτρη και Δημήτρη, Ηλία και Σπύρο, Αντώνη και Ματθαίο, έχει εσάς.
Και έχει τους ανθρώπους γύρω μας. Φυσώντας το κεράκι μας δεν κάνω ευχή.
Δίνω υπόσχεση.
Πάντα εδώ, πάντα δίπλα σας, πάντα με την αφελή εκείνη πεποίθηση ότι ο γαμημένος κόσμος μας, μπορεί και να αλλάξει.
Φου».
«Ένα χρόνο ακριβώς ζω στην παράνοια.
Βασικά όχι απλά έναν χρόνο, αλλά πολύ περισσότερο. Από τότε που ήμασταν μια… ημερομηνία μέχρι τις 365 μέρες Untold κάθε μέρα ζούμε και κάτι νέο, όμορφο, δημιουργικό. Και επειδή ο ένας χρόνος δεν είναι κάτι, ορκίζομαι ότι οι επόμενες ευχές θα είναι για τη δεκαετία μας. Γιατί σίγουρα τόσο θα κρατήσουμε και πολύ παραπάνω.
ΧΟΥ ΠΟΥ UNTOLD!»
«Στον έναν χρόνο λειτουργίας του, το The Untold, μια ευτυχισμένη συνάντηση από ετερόκλητες υπάρξεις με κοινό ύφασμα, κατάφερε κάτι που αρχικά έμοιαζε απραγματοποίητο: να σταθεί όρθιο και ζωντανό, χωρίς δεκανίκια, χωρίς χρήματα, χωρίς αφεντικά, χωρίς ψιθύρους να το επηρεάζουν και κυρίως χωρίς να χαμηλώσει καθόλου τον τόνο του.
Σε μια πολύ δύσκολη εποχή για δημοσιογραφία, εμείς συνειδητά επιλέξαμε να βαδίσουμε αυτόν τον δύσκολο δρόμο: της έρευνας, της αμφισβήτησης και της επιμονής σε αυτά που δεν βολεύουν.
Έναν χρόνο μετά, στέκεται ακόμα γερό κι επιμένει, ως ένας ασφαλής χώρος για όσα ζητάνε φως, για τις ιστορίες που δεν έρχονται εύκολα μπροστά στην οθόνη σου, για τις φωνές που ψάχνουν να ακουστούν.
Πάντα με το «κούτελο» καθαρό και την ευθύνη ψηλά, το The Untold συνεχίζει να λειτουργεί χάρις στους ανθρώπους του, ως ένα αντίβαρο στην παντί τρόπω επιβαλλόμενη λήθη. Όχι ως άλλη μια φωνή, αλλά ως μια φωνή αναγκαία. Και αυτό, από μόνο του, για εμένα τουλάχιστον, είναι μια πολύ μεγάλη νίκη. Χρόνια πολλά!»
«Τι κρατάω από αυτόν τον 1 χρόνο λειτουργίας του theuntold.gr;
Κρατάω τον αγώνα της ομάδας να φτάνει μπροστά στην οθόνη σου μόνο ό,τι αξίζει να δεις και ό,τι αξίζει να διαβάσεις.
Κρατάω τα πολλά μας όχι και τα ελάχιστα ναι, που ήταν επιλογές διαρκείας και απαίτησαν πολύ περισσότερη δουλειά, αλλά άξιζε.
Κρατάω τη στήριξη τη δική σου σε αυτό που κάνουμε, αυτές τις λίγες φορές που σου τη ζητήσαμε, και έκρινες εσύ ότι άξιζε.
Mια σχέση Μέσου – αναγνώστη που μας αξίζει και μας τιμά, κι από τις δύο πλευρές. Χρόνια μας πολλά, λοιπόν. Για ό,τι άλλο μάς αξίζει και δεν το έχουμε κερδίσει ακόμα».
«Ένας χρόνος The Untold.
Ένας χρόνος από τότε που αποφασίσαμε να πάρουμε τον λόγο στα χέρια μας και να τον μοιραστούμε. Να φτιάξουμε ένα Μέσο χωρίς αφεντικά, χωρίς λίστες, χωρίς φόβο. Ένα Μέσο που δεν κοιτάζει αλλού όταν η αδικία γίνεται κανονικότητα.
Σε αυτόν τον έναν χρόνο προσπαθήσαμε να κάνουμε δημοσιογραφία όπως τη μάθαμε και όπως την ονειρευόμαστε. Με σεβασμό στους ανθρώπους, στα δικαιώματα, στην αλήθεια. Να δώσουμε χώρο σε φωνές που συστηματικά φιμώνονται. Να φωτίσουμε όσα μένουν στο σκοτάδι. Να μιλήσουμε για πολιτική, δικαιοσύνη και πολιτισμό χωρίς ίσες αποστάσεις, χωρίς «ναι μεν αλλά».
Δεν ήταν εύκολος δρόμος. Ήταν όμως αναγκαίος. Και συνεχίζει να είναι. Γιατί σε μια κοινωνία που εκπαιδεύεται στην απάθεια, η ενημέρωση παραμένει πράξη αντίστασης.
Το The Untold είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που δουλεύουν ισότιμα, που επιμένουν, που πιστεύουν πως η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα και όχι προϊόν. Αν φτάσαμε ως εδώ, το οφείλουμε και σε όσους μας διάβασαν, μας στήριξαν, μας πίστεψαν.
Συνεχίζουμε.
Ό,τι δεν σου λένε. Ό,τι δεν σου δείχνουν».
Σκίτσο & cover photo: Ανεξίτηλο
