Γράφει ο Γιώργος Καρακασίδης

Αν ξεμείνει κάποιος τέτοιες μέρες στην Αθήνα, θα διαπιστώσει ότι με το ζόρι θα βρει κάποιο (από τα αμέτρητα) καφέ ανοιχτό. Στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς, είναι τρομακτική η σκέψη ότι θα μπορούσαν αυτοί που δεν ενέδωσαν «στα μπάνια του λαού» κι έμειναν ανοιχτοί, να αυξήσουν ολιγοπωλιακά -έστω και παροδικά- τις τιμές.

Όπως δηλαδή γίνεται ήδη από κάποιους μεγαλύτερους «άτυπα συσπειρωμένους» κλάδους, δεδομένης της έλλειψης κρατικού παρεμβατισμού στις τιμές. O φόβος του στιγματισμού για μαυραγοριτισμό, τουλάχιστον σε συνοικιακό επίπεδο, προκαλεί μια σχετική ανακούφιση. Δεν δημιουργείται όμως κάποια ανησυχία ότι στα πλαίσια της «ευελιξίας της αγοράς», θα μπορούσε ακόμα κι αυτό να ανατραπεί, αρκεί να το αποφασίσουν 150+1 άνθρωποι;

Θεωρώ εντυπωσιακό ότι οι αποκαλύψεις για την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού από τον Μίλτον Φρίντμαν και τα «παιδιά του Σικάγο» (με τα γνωστά πλέον πειράματα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής) προήλθαν από μια δυτική συγγραφέα, τη Ναόμι Κλάιν (και όχι κάποιον εξ ανατολικού/αριστερού μπλοκ, biased «εχθρό»). Από την άλλη δεν είναι λυπηρό ότι παρόλο που διδάσκεται στα οικονομικά ο Κεϊνσιανισμός -που θεωρεί απαραίτητη την παρέμβαση της κυβέρνησης για να διασφαλιστεί η οικονομική σταθερότητα- δε βρίσκει καμία πολιτική εφαρμογή;

Η εκ διαμέτρου αντίθετη πολιτική επιλογή στην Αμερική (και κατ’ επέκταση στον υπόλοιπο κόσμο) δείχνει ότι είναι σε τόσο δεινή κατάσταση οι ψηφοφόροι; Και αν ναι, τι πρέπει να πουν αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι στη Γάζα ή το Σουδάν; (τις ιστορίες των οποίων δε μας τις είπαν κάτι θείοι που είχαν μπαρκάρει για κάπου εκεί κοντά ούτε τις είδαμε σε κάποιο φυλλάδιο της UNICEF). Τις βλέπουμε σχεδόν live από το κινητό, το οποίο αφού σταματήσω αυτή τη δηκτική φλυαρία, θα χρησιμοποιήσω για να δω -ας πούμε- τη συνταγή mojito με τα περισσότερα views…

Πέραν όμως από το πιθανό αυτογκόλ της άποψης οποιουδήποτε «Δυτικού» πολίτη σε τέτοια θέματα, η απορία είναι η εξής: σε καταστάσεις όπως η πανδημία, γιατί όλοι απευθύνονται στο («ενοχλητικά παρεμβατικό») κράτος;

Διαβάστε επίσης:

Ασφάλεια και σταθερότητα: Το αφήγημα που γίνεται -κάθε χρόνο- στάχτη

Ανοίγει ξενώνας για καρκινοπαθείς και συγγενείς ασθενών στα Προσφυγικά

Σοκ και δέος: Έλα να σου δείξω πώς χτίζεται ο καπιταλισμός της καταστροφής