Βρέθηκε στο σημείο μηδέν. Ο αέρας μύριζε καμένο σίδερο και βενζίνη. Οι επιβάτες δεν ήταν πια άνθρωποι – τα σώματά τους είχαν ενωθεί με τα καθίσματα των τρένων, σαν να ήταν μέρος τους από πάντα. Οι φωνές τους ήταν ψίθυροι που έλεγαν το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά: «Ο χρόνος είναι πεινασμένος».
Θάψτε τα τσεκούρια. Αχρείοι, θρασείς και υποκριτές. Καμιά φορά είναι προτιμότερη η σιωπή. Τουλάχιστον ως ένδειξη σεβασμού. Στους νεκρούς. Στα πεταμένα λείψανά τους στο Κουλούρι και στον Πηνειό.
Η «ζούγκλα» όπως αποκαλείτε πρωθυπουργέ την κοινωνία, βλέπει διακρίνει και κατανοεί με απόλυτη ακρίβεια τι κάνετε. Και απαιτεί με αξιοπρέπεια και δύναμη, τη δικαίωση.
Γιατί να σκεφτούμε όλοι ακριβώς το ίδιο πράγμα; Ίσως γιατί δεν μας φαίνεται τίποτα παράλογο πλέον.
Το οφείλω στους όρκους αγάπης που έχουν δώσει στα παιδιά τους, απέναντι στο μίσος που σε κύματα λαμβάνουν ακόμη κι από τύπους που κατ’ επάγγελμα επικαλούνται μια θρησκεία αγάπης.
Αλήθεια όμως, αγαπάνε οι εθνικιστές και οι (μ)πατριώτες την Ελλάδα τόσο πολύ;
Απανωτά, οι Μηνάς Κωνσταντίνου και Χρήστος Αβραμίδης έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση τον κυβερνητικό εκπρόσωπο για δύο θέματα που αλληλοσυμπληρώνονται.
«Η εμπιστοσύνη στο σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο σημείο εδώ και πολλές δεκαετίες».
Με δελτίο Τύπου, δικηγόροι που εκπροσωπούν τους συγγενείς των θυμάτων, ζητούν να μην κλείσει η ανάκριση πριν προσκομιστούν σημαντικά για την υπόθεση στοιχεία. Και προειδοποιούν ότι δεν θα επιτρέψουν να γίνει μπάζωμα στη δικογραφία όπως έγινε στον τόπο του εγκλήματος