Λέξη κλειδί: Τέμπη

Τέμπη: «23.08 σε ρώτησα τι κάνεις. Και μου είπες ότι έτρωγες γλυκάκι, χαρούμενος. Κι εγώ κοιμήθηκα. Και μετά, άλλαξαν τα πάντα»

Πάντα έκλεινες εισιτήριο στο 3ο βαγόνι, αλλά ήθελες στο ταξίδι να κάθεσαι στο κυλικείο. Πόσες φωτογραφίες μου έστελνες από το τραπέζι που καθόσουν, τι έτρωγες, τι διάβαζες, τι έβλεπες.

Τέμπη: «Μα τους σκότωσαν τα παιδιά ρε μαλάκα»

Μια επαναλαμβανόμενη πρόταση που την ακούς και την διαβάζεις τα τελευταία 2 χρόνια, είναι αυτή που λήγει κάθε συζήτηση για τα Τέμπη. Είναι η απόλυτη κόκκινη γραμμή που τελειώνει τα επιχειρήματα.

Εφιάλτης σε πίξελ

Βρέθηκε στο σημείο μηδέν. Ο αέρας μύριζε καμένο σίδερο και βενζίνη. Οι επιβάτες δεν ήταν πια άνθρωποι – τα σώματά τους είχαν ενωθεί με τα καθίσματα των τρένων, σαν να ήταν μέρος τους από πάντα. Οι φωνές τους ήταν ψίθυροι που έλεγαν το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά: «Ο χρόνος είναι πεινασμένος».

Τι φωνάζεις Άδωνις, παιδί μου; Εξήγησέ μας -ψύχραιμα- αν έχει δίκιο η κοινωνία όταν έχει ποσοστό 41% και όχι όταν έχει 72%

Θάψτε τα τσεκούρια. Αχρείοι, θρασείς και υποκριτές. Καμιά φορά είναι προτιμότερη η σιωπή. Τουλάχιστον ως ένδειξη σεβασμού. Στους νεκρούς. Στα πεταμένα λείψανά τους στο Κουλούρι και στον Πηνειό.

«Κάποιοι θέλουν να μας οδηγήσουν σε ζούγκλα» – Έτσι θα ήταν, αν δεν ήσουν ο βασιλιάς της

Η «ζούγκλα» όπως αποκαλείτε πρωθυπουργέ την κοινωνία, βλέπει διακρίνει και κατανοεί με απόλυτη ακρίβεια τι κάνετε. Και απαιτεί με αξιοπρέπεια και δύναμη, τη δικαίωση.