Μετά το Madleen, το μικρό πλοιάριο με 21 άτομα, 19 ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και 2 δημοσιογράφους, κουβαλά την ντροπή όλης της ανθρωπότητας στο σκαρί του.
Ο Κώστας Καραμανλής, εκείνος που διασφάλιζε την ασφάλεια των τρένων λίγες μέρες πριν από το έγκλημα των Τεμπών, έχοντας στο συρτάρι του τα εξώδικα των μηχανοδηγών έπεσε και με την απόφαση της συνεδρίασης της Βουλής στα μαλακά.
Δεν μπορώ να βλέπω τα νεκρά παιδιά. Και να χαίρομαι με αυτές τις μικρές-μεγάλες νίκες, σαν της Σύρου.
«Ο σπόρος της δημιουργίας του τραγουδιού βρίσκεται στις φετινές μεγάλες συγκεντρώσεις»
Ανεξάρτητα από το νομικό αποτέλεσμα, η απόφαση αυτή γράφει ιστορία. Γιατί αποτυπώνει, με τρόπο απτό και δημόσιο, ότι το #MeToo στην Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια «στιγμή». Είναι ένα διαρκές ρεύμα που δεν πρόκειται να σταματήσει.
Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο; Είσαι, τι ρωτάω…
Δύο παντού. Όσες και οι ώρες του ντοκιμαντέρ, που την ώρα που έπαιζε στο θερινό ΒΟΞ κατέβηκα κάτω να δω που είναι το κορίτσι που χωρίς εκείνο, δεν θα είχα καταφέρει τίποτα.
Σταθείτε δίπλα μας, στον αγώνα που δίνουμε.
«Ας μετατρέψουμε τον πόνο και την οργή μας σε κινητήρια δύναμη για αλλαγή. Ας αγωνιστούμε για μια Ευρώπη δικαιότερη, πιο διάφανη, πιο αξιόπιστη».
Τα Τέμπη είναι όλη η εικόνα. Η εικόνα του κράτους που ζούμε. Που διεφθαρμένο, αδιάφορο και επικίνδυνο διαχειρίζεται τις ζωές μας. Στα Τέμπη έγινε έγκλημα. Προσχεδιασμένο, προαναγγελμένο. Πριν, μετά, τώρα.