Περαστικός απ’ την Αθήνα. Λίγες ώρες, ένα βράδυ. Η Νατάσσα στο Vox. Το βράδυ μου δικό της. Έτσι γίνεται με τους δικούς μας ανθρώπους. Δεν έχει σημασία  πόσο έχουμε, αν είναι πολύ ή λίγο, αν φτάνει ή περισσεύει. Όσο κι αν είναι, είναι δικό τους.

Στη σκηνή. Μεγάλη ορχήστρα, υποσύνολα ξεχωριστά, άψογοι ως μονάδα. Ο Θέμης στη θέση του, ένας μουσικός κόσμος ολόκληρος, ένας μουσικός πλανήτης μόνος του. Μια φορά θα πούμε για το απίθανο να πορευόμαστε στα χρόνια μας με αυτόν τον τύπο στο πιάνο.

Και μπαίνει η Νατάσσα. Και ξεκινάει. Και δε σταματάει. Κι όταν έρχεται η ώρα και το κάνει, προσπαθείς να θυμηθείς πότε εσύ σταμάτησες να αναπνέεις. Πότε άφησες στην άκρη κάθε αναγκαία σου λειτουργία κι έγινες ένα με αυτόν τον τυφώνα που ήρθε και παρέσυρε τα πάντα. Τα πάντα σου.

Ακούραστη, αεικίνητη, απίστευτη σκηνική παρουσία. Την βλέπω στα live της κάθε χρόνο, για παραπάνω από 15 χρόνια. Αυτό το φετινό είναι σαν έκλυση συσσωρευμένης ενέργειας, σαν ντόμινο ηφαιστειακών εκρήξεων. Απ’ το χορό στο σπάραγμα, απ’ το διάστημα στα τάρταρα, απ’ το γέλιο στο ουρλιαχτό, απ’ τον έρωτα στο δε σε ξέρω. Ένα κορίτσι που μεγαλώνει και σέρνει μαζί του την ωριμότητα όλων μας, που μεγαλώνουμε πλάι στη φωνή του. Ένα κορίτσι που ερμηνεύει τη γενιά μας.

Και το κάνει για σχεδόν 3 γεμάτες ώρες. Με τα τραγούδια αυτή τη φορά επιλεγμένα στα όρια της χαράς, σαν φωτογραφία ενός φωτεινού προσώπου. Δεν λέω βέβαια πως όλα είναι έτσι. Δε γίνεται εξάλλου όταν ξυπόλητη περπατά πάνω στους στίχους του Ευαγγελάτου ή του Ιωάννου. Όταν σείονται οι φωνητικές χορδές συνοδεύοντας την απαίτηση για το «ένα εκείνο». Ή, πάλι, όταν σωπαίνει κάθε ήχος για να ακουστεί ένα πεζό κείμενο που παίρνει τα γαμώτο των απωλειών μας και τα ταχυδρομεί ατελώς στο άφταστο ξεκαθαρίζοντας πως… δεν ήσουν τίποτα λιγότερο απ’ «το όνομά μου».

Συνήθως γράφω εν θερμώ. Δε μου αρέσει να αφήνω την κρίση μου να ξεθολώνει. Είναι πολύ εύκολο να πορευόμαστε σε safe διαδρομές. Γράφω όσο ακόμη το χέρι μου τρέμει και τα δόντια μου σφίγγουν. Συνήθως αυτό. Η Νατάσσα όμως δεν έχει τίποτα το συνηθισμένο. Όσες φορές δοκίμασα να τις χαρίσω μερικές λέξεις είχα ανάγκη την απόσταση, το zoom out. Ήθελα να επαναφέρω καρέ-καρέ ό,τι έζησα. Ήθελα, στο τέλος, να ξανακολλήσω τα κομμάτια (δικά μου και της μνήμης μου) και να δω τι είχε μείνει. Τι μου είχε απομείνει. Έτσι και σήμερα, δυο βράδια μετά, βάζω σε σειρά προτάσεις, ενώνω ψηφίδες προσπαθώντας να δώσω ένα αίσθημα στο σύνολό του. Να επικοινωνήσω όσα με μάτια και ακοή προσέλαβα. Και δεν είναι εύκολο. Ποτέ δε θα είναι εύκολο οι εικόνες και οι ήχοι που σου αρέσουν να γίνουν λέξεις, όσο καλά κι αν -κάποιες φορές- μπορείς να γράψεις.

Φωτογραφίες: Κλεάνθη Αναστασιάδη

Διαβάστε επίσης:

Συναυλία αλληλεγγύης για τον Νίκο Ρωμανό την Παρασκευή 2 Μαΐου στις 7 μ.μ. στο Πάρκο Γουδή

ΛΕΞ δεν είναι άλλος ένας μες σ’ αυτό το μπουρδέλο

Ακούστε το τραγούδι: «Σεντόνι γιασεμί» του Γιώργου Καζαντζή και της Ελένης Φωτάκη – Ερμηνεύει η Εμμανουέλα Νινιράκη