«Το Καλό Κορίτσι»: Ένα αναλόγιο – σκυταλοδρομία για την έμφυλη βία και τη συλλογική αντοχή
Η παράσταση «Το Καλό Κορίτσι» αποτελεί μια βαθιά πολιτική και καλλιτεχνική χειρονομία που φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο το τραύμα, η μνήμη και η δικαιοσύνη συνδέονται με τη συλλογική εμπειρία. Η δημιουργός της, Γεωργία Παΐζη, μέσα από ένα αναλόγιο – σκυταλοδρομία, δίνει χώρο σε πολλές φωνές και πολλές μορφές συμμετοχής, ενώ τα έσοδα της παραγωγής στηρίζουν άμεσα επιζώσες έμφυλης βίας σε τρέχουσα δικαστική υπόθεση. Σε αυτή τη συζήτηση, η σκηνοθέτιδά της μιλά για την παράσταση, το κοινωνικό της αποτύπωμα και την ανάγκη για κοινότητα απέναντι στο τραύμα.
«Το Καλό Κορίτσι είναι ένα αναλόγιο-σκυταλοδρομία με τη συμμετοχή τετραμελών ομάδων
εθελοντριών και εθελοντών ηθοποιών. Είναι ένα πολύ σκληρό κείμενο, και όχι γιατί θέλουμε να σοκάρουμε. Όχι απλώς δε θέλουμε να σοκάρουμε, αλλά έχουμε εσκεμμένα κάνει μια διαχείρηση του κειμένου που αναγνωρίζει ότι το τραύμα είναι ζήτημα προσβασιμότητας, και άρα ζήτημα πολιτικό, και
άρα βαθειά καλλιτεχνικό ζήτημα. Με ενδιαφέρει η ιδέα ότι οι άνθρωποι πηγαίνουν στο
θέατρο όχι για να μετακινηθούν, αλλά επειδή έχουν καταρχάς μετακινηθεί. Ότι το θέατρο
είναι εκεί που καταλήγουν οι μετακινημένοι άνθρωποι για να γίνουνε πολλοί. Και το ζήτημα
είναι άρα, τι θα κάνουμε μαζί τώρα που βρεθήκαμε. Κι απ’ την άλλη είναι απαραίτητο να ακουστούν αυτές οι σκληρές περιγραφές που έχουμε στο κείμενο, ακριβώς όπως είναι, γιατί κι αυτό είναι θέμα πολιτικό, όχι μόνο γιατί είναι η φωνή των επιζωσών που μιλάει, όχι μόνο γιατί το να ορίζουμε τις αφηγήσεις μας είναι προϋπόθεση της αποκατάστασής μας, αλλά και γιατί αυτές οι φρικαλαιότητες που εδώ αρθρώνονται με όρους συναίνεσης και επανόρθωσης, μέσα στα δικαστήρια αποσπώνται
με τη βία, επανατραυματικά.
Το Καλό Κορίτσι λοιπόν περιέχει πολύ λεπτομερείς, πολύ ρεαλιστικές περιγραφές (αλλά
όχι αναπαραστάσεις) δύο σκηνών έμφυλης βίας, ενός ξυλοδαρμού και ενός βιασμού, αλλά
η σκηνική διαχείριση που έχουμε κάνει επιτρέπει πάντα σε μια ομάδα θεατών να μην
εκτεθούν σε αυτά τα μέρη του κειμένου και να απασχοληθούν σε δύο παράλληλες σκηνικές
δράσεις. Στο μεγαλύτερό του μέρος λοιπόν, πρόκειται για ένα σχεσιακό αναλόγιο μέσα σ’
ένα συλλογικό προφορικό ηχοτοπίο, με ένα πολύ μικρό ποσοστό “θεάτρου” με την τυπική
έννοια. Σε κάθε διανομή συμμετέχουν τρία κορίτσια και ένα αγόρι. Κάθε διανομή συντονίζει
τη σκηνοθεσία της επόμενης, έτσι που σιγά-σιγά εγώ μπορώ να αποσυρθώ και να
λειτουργήσει όντως σαν σκυταλοδρομία, και τα έσοδά μας από τα εισιτήρια πηγαίνουν όλα
στη στήριξη επιζωσών έμφυλης βίας για τα δικαστικά τους έξοδα σε τρέχουσα υπόθεση».
«Μαζεύουμε χρήματα γιατί για κάθε γυναίκα, για κάθε άτομο που απευθύνεται στη
δικαιοσύνη, ο αριθμός των ατόμων που ενδυναμώνεται, που αναζητούν και αυτή την
αποκατάσταση της δικής τους εμπειρίας, αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Γιατί τα
επιζώντα που απευθύνονται στη δικαιοσύνη χρειάζονται καταρχάς μια σειρά από
προϋποθέσεις. Να πληρούν νομικά κριτήρια (πχ να μην είναι παραγεγραμμένο το
πλημμέλημα ή το κακούργημα), να έχουν το ψυχικό απόθεμα να προβούν σ΄ αυτή τη
δημόσια πράξη, να μπορούν ν’ αφιερώσουν χρόνο από την εργασία και την προσωπική
τους ζωή και χρήματα, και να πετύχουν κι εκείνη τη στιγμή στην κοινωνία που η κουλτούρα
έχει μετακινηθεί κι αυτή τόσο ώστε να είναι βιώσιμο να την σπρώξουν κι εκείνες λίγο
ακόμη με τις παραπάνω δυνάμεις. Και για κάθε μια που απευθύνεται στη δικαιοσύνη οι
προϋποθέσεις αυτές πληρούνται λίγο πιο εύκολα για τις επόμενες. Γιατί τα επιζώντα που
απευθύνονται στη δικαιοσύνη δεν έχουν κάτι να κερδίσουν, παρά μετασχηματίζουν αυτό
που έχασαν σε ένα δώρο για όλες μας. Ε, και δε μπορούμε να τα αφήσουμε να το κάνουν
μόνα τους όλο αυτό. Πώς αλλιώς;».
«Να έρθει να μας ακούσει, και να γίνει κοινωνός των ζητημάτων που θίγονται στο κείμενο.
Να συζητήσει για το grooming, την εξημέρωση που κάνει ολόκληρη η κοινωνία στα
κορίτσια να είναι ανθεκτικά και καλοσυνάτα, υπομονετικά και αναλώσιμα, έτοιμα να
κατασπαραχθούν. Και ν’ αρχίσουμε να μεγαλώνουμε περισσότερα μικρά άγρια ζώα. Και
φυσικά κάθε εισιτήριο μετράει και είναι σπουδαίο και γενναιόδωρο και αρκετό αν αυτό είναι
που μπορούμε να κάνουμε».
«Δεν υπάρχει απολύτως κανένα κριτήριο βάση του οποίου μπορούν ή δε μπορούν να
συμβούν όλα αυτά σε κάποιο. Είναι συγκλονιστικό πώς οι ιστορίες τόσων ανθρώπων γύρω
μας είναι τόσο παρόμοιες, και σε πόση ντροπή μπορεί να κλειστεί μια επιζώσα νομίζοντας
ότι κάποιο σπάνιο λάθος είναι που την εξέθεσε στο ραντάρ του θηρευτή της. Για την
κακοποίηση η μόνη προϋπόθεση είναι ο κακοποιητής».
«Η παγιωμένη κουλτούρα μέσα στα δικαστήρια είναι μια αντανάκλαση με
χρονοκαθυστέρηση της ρευστής κουλτούρας έξω από αυτά. Ένας λόγος παραπάνω
λοιπόν να στηρίζουμε τις υποθέσεις έμφυλης βίας που φτάνουν σε μια δικαστική αίθουσα,
γιατί μέσα από αυτές τις υποθέσεις θεσμοποιείται και το νομικό πλαίσιο στο οποίο
εξετάζεται η έμφυλη βία. Με συγκλονίζει πχ η ιδέα ότι ο ενδοσυντροφικός βιασμός
αναγνωρίστηκε ως κακούργημα το 2006. Με συγκλονίζει γιατί, λέμε ας πούμε ότι δεν
έχουμε ζήσει πόλεμο, και ο πόλεμος είναι κάτι μεταφορικό στη συνείδησή μας, αλλά ότι
εγώ ήμουν 21 το 2006, εκ των υστέρων, με συγκλονίζει. Ή, θυμάσαι το καλοκαίρι του 2021
με τον καύσωνα, τις πυρκαγιές και τις κατά συρροή γυναικοκτονίες; Ή ότι το περιπολικό
δεν είναι ταξί; Αυτή η αίσθηση ότι ζούμε από τύχη, ή ότι δεν έχουμε υποστεί τα χειρότερα
από τύχη, ότι δεν έχουμε χρειαστεί τις αρχές από τύχη, είναι κι αυτό ένα συλλογικό
τραύμα, το τραύμα του να ζεις εκτεθειμένη, εκτεθειμένος σε ένα θεσμικό περιβάλλον που
δυσκολεύεται να κατανοήσει, ή που συνειδητά αποφεύγει, ότι το να ονοματίζουμε τα
πράγματα (στην κατοχύρωση του όρου γυναικοκτονία αναφέρομαι) είναι μέσο πρόληψης».
«Έχετε Μαρία, αλλά δεν είσαστε κι εσείς ένα πράγμα ομοιόμορφο. Και είναι πολλά αυτή τη
στιγμή τα Μέσα που λειτουργούν οριζόντια και που καλύπτουν διαθεματικά αυτά τα
ζητήματα. Τα κοινά διαλέγουν και αναπαράγονται από τα Μέσα τους. Το μόνο Μέσο που
μπαίνει μόνο του σπίτι σου είναι η τηλεόραση φυσικά. Αλλά κι αυτό είναι Μέσο μιας
προηγούμενης γενιάς. Έχετε, έχουν ευθύνη αλλά νιώθω ότι η σχέση έχει τον αμφίδρομο
χαρακτήρα που έχει η κοινωνία με το κοινοβούλιο. Σ’ ένα βαθμό εκπροσωπείται, σ΄ ένα
βαθμό ελέγχει, και σ’ ένα βαθμό εκβιάζεται, και σ΄ ένα βαθμό μετακινεί. Η στάση των
Μέσων και αν είναι πολιτική».
«Τείνουμε το τέρας να το κοιτάμε με τα ματάκια που παιδιού που κάποιος το πρωτομάλωσε,
κάποιος το πρωτοεπιβράβευσε, και κάποιος το σήκωσε από τα χαλίκια την πρώτη φορά
που σκόνταψε και έγδαρε τα γόνατα του. Και μερικές και μερικά δε θα βγούμε από αυτό,
δεν θα καταφέρουμε ποτέ να αλλάξουμε από που το κοιτάμε το τέρας, γιατί, όπως λέγαμε,
αν το κάνουμε μόνα μας είναι θέμα τύχης και προνομίων. Άρα θες παρέα για να σταθείς
απέναντι στο τέρας. Και πολύ συχνά το τέρας είναι η κουλτούρα που επικρατεί σε μια
κοινωνία ολόκληρη, και όχι ένας μεμονωμένος κακοποιητής. Οπότε απαραιτήτως θες, πρέπει να είσαι, παρεά. Ποιοι; Εμείς. Εμείς. Ο κόσμος είμαστε εμείς. Αλλάζοντας εμάς
αλλάζουμε τον κόσμο. Σε αυτό το εγχείρημα πχ, όλες και όλοι που συμμετέχουν
ανταποκρίθηκαν σχεδόν σαν η πρόταση μου να τους έλυνε ένα πρόβλημα. Σα να
περίμεναν με μια εγρήγορση και συγχρόνως μια αμηχανία να βρεθεί κάτι σήμερα, τώρα να
κάνουν γι’ αυτή την υπόθεση και σα να τους ήρθε σαν δώρο. Δώρο που δωρίζεται».
«Είμαι η Γεωργία Παΐζη. Είμαι χορογράφος. Η δουλειά μου κινείται γύρω από το σώμα και
το άγγιγμα. Εργάζομαι στον κινηματογράφο ως εξειδικευμένη κινησιολόγος και
δραματουργός (intimacy coordinator) για τη γυμνότητα, το σεξ, τη βία, την επιθυμία και την
ικανοποίηση, και στο θέατρο στην επαγγελματική εκπαίδευση των ηθοποιών. Το κείμενο
είναι δικό μου, αλλά βασίζεται στις ιστορίες τεσσάρων γυναικών. Το βρίσκω εννοιολογικά
συνεπές να υπογράφεται από ένα γυναικείο όνομα που δεν ανήκει σε καμιά, εξού και η
Βαλερί Φερνέ, με το όνομα της οποίας έχω ξαναγράψει. Συνδράμω γιατί η αλληλεγγύη πρέπει να ανακυκλώνεται».
Απογευματινές & βραδινές παραστάσεις:
11, 12, 14, 15, 19, 20 & 21 Δεκεμβρίου
COCHLEA studia – Παναγή Μπενάκη 4, 11471, Νεάπολη/Εξάρχεια
Εισιτήρια (μόνο ηλεκτρονικά):
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/kalo-koritsi-analogio-marathonios/
Σκηνοθεσία/Συντονισμός: Γεωργία Παΐζη, Μπάμπης Συμεωνίδης
Συμμετέχουν στο αναλόγιο:
Αντριάνα Ζαχαριάδου, Μπάμπης Συμεωνίδης, Μαρίσσα Φαρμάκη, Δάφνη Χασούρου,
Ειρήνη Ζήκα, Σάντυ Μακροπούλου, Πλάτωνας Περλέρος, Ανδριάνα Σαράντη,
Άγγελος Αγγελακόπουλος, Άσπα Βαλλιανάτου, Ζώρζη Κασίμη, Τζω Κοκκίνη,
Άρτεμις Λεπτοκαροπούλου, Αφροδίτη Μπαλίδου, Σωτηρία Συμεωνίδη, Νίκος Ψυλάκης,
Αρετή Δεληγιάννη, Βερόνικα Μπακόλα, Μάρθα Μητσικώστα, Κώστας Σκεπαρνιάς,
Ελένη Γεωργίου, Σοφία Νάσογλου, Πέτρος Παγουλάτος, Ινώ Σαββίδου.
Διαβάστε επίσης:
Οι αγροτοκαλλιεργητές από τη Λακωνία, μας μάθανε τι είναι πέναλτι
