Η αναγνώριση της Παλαιστίνης από ακόμα 10 κράτη στον ΟΗΕ, μπορεί να δίνει μια ηθική δικαίωση, όμως ο αφοπλισμός προβάλλεται σε πρώτο πλάνο. Ποιος εμπιστεύεται το Ισραήλ να κρατήσει τον λόγο του;
Η Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα, η Ανδόρα και το Μονακό αναγνώρισαν την Δευτέρα το κράτος της Παλαιστίνης, ενώ οι Αυστραλία, Βρετανία, Καναδάς και Πορτογαλία, προέβησαν στην ίδια κίνηση την Κυριακή.
Ο προφανής λόγος είναι μια προσπάθεια να σωθεί η προοπτική της Λύσης των Δύο Κρατών.
Μια λύση που δεν είναι εύκολα εφαρμόσιμη στην πράξη, ειδικά μετά την προσάρτηση της ζώνης C από το Ισραήλ στη Δυτική Όχθη που αποκόπτει την Παλαιστίνη από τη μελλοντική της πρωτεύουσα, την Ανατολική Αλ Κουντς ή Ιερουσαλήμ.
Η ίδια η λύση των Δύο Κρατών έχει συζητηθεί πολλές φορές στο παρελθόν, με το μεγαλύτερο πρόβλημα να είναι οι ΗΠΑ και το ίδιο το Ισραήλ. Όμως υπάρχουν και πρακτικά προβλήματα όπως η ίδια η ένωση της Γάζας με την Δυτική Όχθη με έναν διάδρομο.
Ο τρόπος με τον οποίο αναγνωρίστηκε η Παλαιστίνη χθες χωρίζεται σε αναγνώριση χωρίς όρους και σε αναγνώριση με όρους. Οι σημαντικότεροι όροι που έχουν τεθεί από μερίδα χωρών είναι η άνευ όρων απελευθέρωση των ομήρων, ο αφοπλισμός της Χαμάς και η τελευταία να μην έχει λόγο «στην επόμενη μέρα».
Η Χαμάς είναι «αντιδημοφιλής» στην ηγεσία των περισσοτέρων αραβικών χωρών -ειδικά τις μοναρχίες και τις δικτατορίες της περιοχής- που βλέπουν μονάχα τους Αδερφούς Μουσουλμάνους πίσω από την αντιστασιακή οργάνωση.
Αντίστοιχα η ίδια η Παλαιστινιακή Αρχή, μέσω βιντεοσκοπημένου μηνύματος του Αμπού Αμπάς, ζήτησε την απελευθέρωση των ομήρων, τον αφοπλισμό της και να μην έχει λόγο την επόμενη ημέρα. Καταδίκασε παράλληλα την επιχείρηση «Καταιγίδα του Αλ Ακσά».
Ο ίδιος ο 90χρονος Αμπάς είναι μέρος του προβλήματος, τόσο για την συνεργασία του με το Ισραήλ που τον καθιστά «προδότη» στα μάτια των αντιστασιακών οργανώσεων (και στα μάτια μερίδας των πολιτών της Δύσης) όσο και για το γεγονός πως η θητεία του έληξε το 2009 και έκτοτε κυβερνά χωρίς λαϊκή στήριξη.
Το πρόβλημα αφορά φυσικά και τη διπροσωπία της Δύσης και των Αράβων, καθώς όποτε εκλέγεται κάποιος που δεν θέλουν, ειδικά αν σχετίζεται με τους Αδερφούς Μουσουλμάνους, η Δημοκρατία και τα δικαιώματα πάνε περίπατο και επιβάλλονται δικτατορίες, υπό την συνοδεία ισλαμοφοβικών σχολίων.
Το ελληνικό κοινοβούλιο έχει ψηφίσει από το 2015 την αναγνώριση Παλαιστινιακού Κράτους κάτι που δεν έχει συμβεί. Πλέον η Ελλάδα ανήκει στην θλιβερή μειοψηφία που αρνείται να αναγνωρίσει την Παλαιστίνη παρά την ύπαρξη πρεσβείας και διμερών σχέσεων.
Και αυτό είναι δικό μας πρόβλημα. Ο καταπράσινος χάρτης των χωρών που έχουν αναγνωρίσει την Παλαιστίνη είναι καταδικαστικός για την Ελλάδα, τις αρχές της και την νοοτροπία αποικίας που έχει «ποτίσει» την πολιτική σκηνή της χώρας. Την Παλαιστίνη αναγνωρίζουν μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές 157 χώρες από τις 193 του ΟΗΕ.
Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να ευθυγραμμίζεται σε όλα με το Ισραήλ, πλην της υποστήριξης της κατάπαυσης του πυρός, μια θέση που τήρησε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας και το πρόσφατο βέτο των ΗΠΑ, η Ελλάδα επιλέγει να πέσει ηθικά και πολιτικά μαζί με το Ισραήλ στο επίπεδο του κράτους-παρία.
Η Ελλάδα ουσιαστικά καταδικάζει τις αντιστασιακές οργανώσεις της Παλαιστίνης, παρότι δρουν σε χώρα υπό κατοχή, υποστηρίζοντας μια επίορκη κυβέρνηση που αρνείται πεισματικά να προκηρύξει εκλογές, έχοντας γαντζωθεί από την εξουσία.
Η απαισιόδοξα γρήγορη απάντηση είναι πως η αναγνώριση ενός κράτος χωρίς γη « δεν σημαίνει τίποτα». Η αισιόδοξα αναλυτική απάντηση είναι λίγο διαφορετική. Όταν περίπου το 80% του πλανήτη αναγνωρίζει ένα κράτος υπό κατοχή, αυτό ασκεί πίεση.
Όχι μόνο πίεση στο Ισραήλ που διεξάγει αναμφισβήτητα γενοκτονία στη Γάζα και κατέχει την Δυτική Όχθη, αλλά πίεση στις ΗΠΑ που προστατεύουν διαχρονικά το Ισραήλ για να προωθήσουν τα οικονομικά τους συμφέρονται στην περιοχή.
Αν οι ΗΠΑ δουν πως η πολιτική στήριξης του Ισραήλ, απομονώνει και τους ίδιους πολιτικά αυτό αφαιρεί πολλά από την ικανότητά τους να «ηγούνται» του πλανήτη, κάτι που κάνουν εδώ και 80 χρόνια με στρατιωτική και οικονομική βία.
Την ίδια στιγμή που οι ηγέτες της Δύσης δεν τολμούν να πουν κάτι αρνητικό για το Ισραήλ, χωρίς να το ισοσταθμίσουν με καταδίκες προς την Παλαιστίνη, οι λαοί έχουν διαφορετική γνώμη, μια γνώμη που ισχυροποιείται από τη διεθνή αναγνώριση.
Οι λαοί μποϊκοτάρουν το Ισραήλ και πιέζουν τις κυβερνήσεις τους να επιβάλουν κυρώσεις. Κυρώσεις που έρχονται πιο κοντά, όσο συζητιούνται και όσο υπάρχει το χτυπητό παράδειγμα της Ρωσίας να υπενθυμίζουν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και την δύναμη των ΗΠΑ και του Ισραηλινού λόμπι.
Από τους 100 γερουσιαστές και τα 435 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, 250 από αυτούς -σχεδόν οι μισοί- πήγαν στο Ισραήλ για να υποβάλουν την υποτέλειά τους και να στηρίξουν το κράτος-δολοφόνο στην διοργάνωση με το όνομα «50 states, One Israel».
Ναι, η αμερικανική πολιτική σκηνή ορίζεται από το ισραηλινό λόμπι, με τον ίδιο τρόπο που οι αντιπρόσωποι για τη Μέση Ανατολή και τον ΟΗΕ εκπροσωπούν το Ισραήλ.
Την δεδομένη στιγμή η αναγνώριση της Παλαιστίνης δρα ως αντίδραση στην κυβέρνηση Νετανιάχου και ως η κορυφαία προσπάθεια της Δύσης για αφοπλισμό των παλαιστινιακών αντιστασιακών οργανώσεων.
Μπορεί να έχει ταυτόχρονα θετικά και αρνητικά αποτελέσματα, αλλά δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τον λεονταρισμό των Μακρόν και Στάρμερ για να παραστήσουν τους ηγέτες.
Το κύριο θετικό αποτέλεσμα είναι πως η αναγνώριση της Παλαιστίνης, αποτελεί αποδοκιμασία για την κυβέρνηση Νετανιάχου που το πιστώνεται και πως η προοδευτική πλειοψηφία των λαών της Δύσης που θέτουν την Παλαιστίνη ως ένα από τα κορυφαία ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, δεν θα ξανακοιτάξουν πίσω.
Θα συνεχίσουν να φωνάζουν, θα συνεχίσουν να ζητούν αποκλεισμό του Ισραήλ από κάθε πολιτιστική και πολιτική ατζέντα, θα συνεχίσουν να παλεύουν για να αποδείξουν πως η «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» δεν είναι ένα απλό σύνθημα.
