ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στις 28 Φεβρουαρίου την παρουσία μας στον δρόμο, ώστε να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ένα σύστημα πιο δίκαιο καθολικά και ένα μέλλον για τον καθένα μας ξεχωριστά, γεμάτο φως, ελπίδα, αξιοπρέπεια.
Γράφει η Βερόνικα Παρτσαλίδου – Πρώην πλήρωμα, διασώστρια ΕΚΑΒ
Πριν ένα χρόνο αποφάσισα να παραιτηθώ από το ΕΣΥ, όπου και εργαζόμουν επί τέσσερα χρόνια, γιατί δεν άντεξα άλλο. Δεν άντεξα να ξαναδώ εικοσάχρονο παιδί να χάνει τον πατέρα του και να κλαίει ορφανό επειδή «άργησε το ασθενοφόρο», ενώ γνωρίζω ότι αν λειτουργούσαν όλα σωστά, θα του δινόταν μια ευκαιρία και ίσως να μπορούσε να τον αγκαλιάσει ξανά.
Να απαντήσω ξανά σε καρκινοπαθή που μόλις έχει διαγνωστεί με κακοήθεια, αλλά θα πάρει τη βιοψία στα χέρια του σε τρεις μήνες και δεν τον δέχονταν σε ογκολογικό νοσοκομείο, όταν με ρώτησε: «Και τώρα τι να κάνω μέχρι τότε; Πού να πάω;». Πώς δεν ξέρω… Και να ντρέπομαι για τον εαυτό μου και τη χώρα που ζω.
Αλήθεια, πότε θα ντραπεί κάποιος που είναι πραγματικά υπεύθυνος για όλα αυτά σε αυτή τη χώρα;
Να αφήνω δεκάδες ηλικιωμένους σαν να είναι σακιά με πατάτες, σε εγκαταλελειμμένα από τους πάντες νοσοκομεία, με ανύπαρκτο εξοπλισμό και εξουθενωμένο προσωπικό, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα να ασχοληθεί κάποιος μαζί τους όπως θα έπρεπε. Όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή δεν του δίνεται η δυνατότητα.
Άνθρωποι που, πριν γίνουν ογδόντα χρονών, ήταν και αυτοί κάποτε είκοσι, δούλεψαν όλη τους τη ζωή, καταστρέφοντας την υγεία τους, προσφέροντας στο κοινωνικό σύνολο. Και αν για κάποιους είναι απλά γέροι, για άλλους είναι οι παππούδες τους και οι γονείς τους, που τους μεγάλωσαν με κόπο και αξίζουν καλύτερης μεταχείρισης.
Δεν άντεξα να με βρίζουν και να με κατηγορούν οι συγγενείς που έχουν χάσει τους αγαπημένους τους, και εγώ να τους δικαιολογώ και να σκύβω το κεφάλι στην ανθρώπινη απώλεια, γιατί μπορώ να συναισθανθώ πώς ένας άνθρωπος, για κάποιον, μπορεί να είναι ολόκληρος ο κόσμος του.
Αλήθεια, πότε θα μάθουν να το κάνουν αυτό οι κυβερνώντες μας, αντί να λοιδορούν οικογένειες που έχουν χάσει τα πάντα;
Δεν μπόρεσα να βλέπω καθημερινά έναν λαό στην εξαθλίωση, να παρακαλεί για τα αυτονόητα και αυτά που του αξίζουν, ενώ του κουνάνε το δάχτυλο αυτοί «οι κερατάδες που κολυμπάνε στην πισίνα τους στο αίμα των παιδιών του», όπως σωστά δήλωσε ο κύριος Χρήστος Χούπας, πατέρας θύματος των Τεμπών.
Να κουνάνε το δάχτυλο και σε μένα και να πρέπει να παρακαλέσω για τα αυτονόητα, ώστε να μπορώ να δουλέψω σωστά και να προσφέρω, χωρίς την προσωπική μου εξουθένωση, όπου και υπερτέρησε.
Οι υγειονομικοί στο ΕΣΥ δεν είναι ήρωες. Είναι εργαζόμενοι που έχουν σπάσει το σώμα και το μυαλό τους για τους ασθενείς και αντιμετωπίζονται σκοπίμως σαν μηδενικά. Κάποιοι, στην προσωπική προσπάθεια επιβίωσής τους, υποβαθμίζουν ακόμα πιο πολύ το σύστημα υγείας, χωρίς να είναι ο σκοπός τους αυτός-απλά για να αντέξουν. Και ο σκοπός επιτυγχάνεται.
Η σκέψη μου είναι πάντα σε εκείνους τους συναδέλφους που μπορούν να νιώσουν τα όσα λέω και, με προσωπικό κόστος, συνεχίζουν να παλεύουν καθημερινά.
Και είναι αυτοί που κρατάνε το ΕΣΥ όρθιο για όλους και οφείλουν αναγνώριση.
Για όλα τα «μικρά Τέμπη» που συμβαίνουν καθημερινά σε κάθε έκφανση της ζωής μας και για ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΣ που ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ και ΧΑΘΗΚΕ άδικα από την εγκληματική πολιτική για τα κέρδη λίγων, αλλά και για εκείνους που θέλουμε να είναι πάντα δίπλα μας και ασφαλείς,
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στις 28 Φεβρουαρίου την παρουσία μας στον δρόμο, ώστε να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ένα σύστημα πιο δίκαιο καθολικά και ένα μέλλον για τον καθένα μας ξεχωριστά, γεμάτο φως, ελπίδα, αξιοπρέπεια.
Προσωπικά, είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω, και το οφείλω σε κάθε ασθενή που γνώρισα, τον πόνο του από κοντά, και δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα για να τον απαλύνω, όσο και αν θέλησα, γιατί δεν μου το επέτρεψαν.
Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη
Διαβάστε επίσης:
Ο Γιάννης Τζοβάρας είναι ένας απο τους 57. Για εκείνην ήταν ο ένας. Ο πολύτιμός της.
