Ο λαός της Παλαιστίνης μετράει μόνο νεκρούς.
Γιατί τόλμα να θέλει να υπάρχει στην πατρίδα του.
Ακούστε τον Mohammed El Batta.
Ας μην πούμε τουλάχιστον ότι δεν ξέραμε.
Στην γεμάτη κόσμο πλατεία, συνέβησαν πολλά. Θα ξεκινήσω με εκείνο που σημειολογικά ορίζει όλη τη ζωή μας. Και ας μοιάζει ασύνδετο.
Θα πεθάνεις. Ναι, μικρέ μου άνθρωπε. Μπορεί από καταστροφή, μπορεί επειδή δεν τα βγάζεις πέρα, μπορεί επειδή αντιστέκεσαι. Μην είναι καλύτερο να κάτσεις ήσυχος;
Δεν θα σας ξαναγράψω τα ίδια. Για το επιτελικό κράτος και την απουσία του. Δεν θα σας γράψω -ποτέ- για το 41% και την ευθύνη του. Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω γιατί το αδιανόητο κακό που συμβαίνει στη χώρα μας έχει σχέση με την πολιτική που εκείνη ακολουθεί. Και σαφώς όχι με την κλιματική αλλαγή.
«Κι όμως αδερφέ μου, εμείς θα φτιάξουμε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο!».
«Η αναγνώριση της Παλαιστίνης από την Ευρώπη είναι μια κενή χειρονομία που αφήνει το Ισραήλ ατιμώρητο. Χωρίς κυρώσεις για να σταματήσει η σφαγή στη Γάζα, δεν πρόκειται για διπλωματία – πρόκειται για συνενοχή.
Όσο ο υπέροχος Ασπράκης έπλαθε τα φοντάν για τους γενοκτόνους τουρίστες, πιάνοντας στο στόμα του τις παραγωγικές τάξεις, οι «βολεμένοι Ροδίτες» έθεσαν το αυτονόητο:
«Αν θες να λέγεσαι Άνθρωπος…», έλα μαζί μας!
«Τ’ αληθινό μπόι τ’ ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς».
Γιάννης Ρίτσος [Αποχαιρετισμός, 1957].
Το απόγευμα της Τετάρτης, 23/7/25, δεκάδες μέλη της Φεμινιστικής προχώρησαν σε κινητοποίηση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης με αφορμή τη νέα γυναικοκτονία. Με κεντρικό πανό «Καμένη και κακοποιημένη στη Σπάρτη - Νεκρή σε μια ταράτσα στην Καλαμάτα» διαδήλωσαν με μαύρα...