Πέμπτη, 12 το μεσημέρι, Προμαχώνας. Ήτανε πέναλτι, κύριε Πανό; Έχεις δει «διαδηλωτή» να ρίχνει μολότοφ σε αστυνομικό; Ε, είναι πέναλτι. Έχεις δει αστυνομικό να δέρνει διαδηλωτή; Συνήθως χρειάζεται ριπλέι αλλά τελικά συμφωνούμε: είναι πέναλτι.

Πάμε τώρα στις δύσκολες φάσεις. Έχεις δει κλούβα της ΕΛΑΣ να διεμβολίζει τρακτέρ; Μην το ψάχνεις, ούτε να το ξαναδείς χρειάζεται, ούτε να το βάλεις «στο αργό». Ο ορισμός του πέναλτι (κυρία μου). Κόντρα σ’ όσα διατείνεται ο οργισμένος Γιάννης Ζουγανέλης στην εμβληματική ταινία του συγχωρεμένου Σταύρου Τσιώλη, ήρθαν όντως οι αγροτοκαλλιεργητές από τη Λακωνία (και τις Σέρρες) να μας μάθουν τι είναι πέναλτι.

Γιατί, ναι μεν είχαμε ξαναδεί μπλόκα, κι είχαμε ξαναδεί συμπλοκές, όμως κλούβα να πέφτει επί τούτου πάνω σε τρακτέρ, ε, αυτό πια… Δεν χωράει αμφιβολία βέβαια, ζούμε τα χρόνια των μεγάλων αλλαγών. Ένας αιώνας ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάστηκε για να πάρει μια ντόπια ομάδα κούπα στην Ευρώπη, μίσος αιώνας μεταπολίτευσης για να δούμε οδηγό της ελληνικής αστυνομίας να κάνει κάτι που μέχρι τα χθες υπήρχε μόνο στον νου όσων παίζαμε Crazy Taxi.

Όμως εντάξει, αν η τέχνη αντιγράφει τη ζωή, γιατί να μη μπορεί κι η ζωή ν’ αντιγράφει τα παλαβά βιντεοπαιχνίδια; Μην το αναλύουμε πολύ, υπάρχει λόγος κι είναι αυτός που φαίνεται: γιατί η ζωή είναι μία. Δεν παίρνει “νέο κέρμα”, δεν έχει loading, άμα και χάσεις… έχασες! Που πάει να πει, αν σε χτυπήσει, σε ανατρέψει, σε παρασύρει βαρύ όχημα του κρατικού μονοπωλίου στη βία, την πάτησες. Αντίο, φιλιά στον παππού και “κρατική αποζημίωση”. Κι ο “τρελός ταξιτζής”; ΕΔΕ και Άγιος ο Θεός.

Όλη αυτή η φλυαρία, για να πνίξω μέσα στην καλτ κουλτούρα την πιο απλή διαπίστωση: για άλλη μια φορά, η ελληνική αστυνομία έγινε ρεζίλι. Έβαλε σε κίνδυνο τη ζωή των αγροτών, απέδειξε ότι ο κάθε ακατάλληλος με στολή μπορεί και κάνει του κεφαλιού του, αδίκησε (εγώ αρνούμαι να το κάνω) χιλιάδες σοβαρούς αστυνομικούς που θα πληρώσουν το μάρμαρο της κοινωνικής ανυποληψίας για έναν ηλίθιο σερίφη με δίπλωμα οδήγησης λεωφορείου.

Δεν βαριέσαι, μαθημένα τα βουνά στα χιόνια. Άλλα μαθήματα αρνούνται να μάθουν. Αυτό που εγώ θέλω να μάθω βέβαια, είναι ξανά πολύ συγκεκριμένο. Υπήρξε εντολή για το πέναλτι της κλούβας στο τρακτέρ; Αν υπήρξε, θα συνεχίσει να δίνει εντολές κι αύριο ο εντολέας; Αν δεν υπήρξε, θα συνεχίσει να φοράει κι αύριο τη στολή του ο οδηγός; Μάλλον ναι, στο κάτω-κάτω, γιατί όχι; Για μια λάθος απόφαση; Μόνο που, το πρόβλημα, εν προκειμένω, δεν είναι η απόφαση. Είναι η νοοτροπία που την επιτρέπει.

Γιατί, αν δεν υπήρχε εξ αρχής το «εξουσία είμαι, θα τους δώσω να καταλάβουν!», δεν θα υπήρχε τελικά και το “ας πατήσω γκάζι κι όποιον πάρει ο χάρος”. Δυστυχώς, φίλε μου, δεν δουλεύει έτσι. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, συμβαίνει πάντα έτσι. Στο φινάλε, γι’ ακόμα μια φορά, ακόμα μια επικίνδυνη κωμωδία αστυνομικής ανοησίας θα ξεχαστεί (αφού δεν είχε θύματα).

Μέχρι την επόμενη. Κι η ίδια συζήτηση θ’ ανοίγει και θα κλείνει, χωρίς ποτέ ν’ αλλάζει ο τρόπος που η υπηρεσίες ασφαλείας προκαλούν ένα μόνιμο αίσθημα ανασφάλειας: Ήτανε πέναλτι, κύριε Πανό;

Διαβάστε επίσης:

Στήλη Άλατος: Τύχη βουνό

Είναι και το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Ρουβίκωνας, Άρη;

Αυτοί με τη βία τους, εμείς με τον αγώνα μας