Πριν ξεκινήσουμε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, η αριστερά και γενικότερα ο προοδευτικός κόσμος δεν έχει ανάγκη από προφήτες και μεσσίες, το αντίθετο μάλιστα, η ιδεολογία και γενικότερα οι ανοικτοί ορίζοντες αυτών των ανθρώπων είναι πάνω απ’ όλα.

Σε άλλα νέα ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας αναταραχή στο πολιτικό σκηνικό και με τους πάντες πλέον να περιμένουν το νέο του κόμμα, καθώς το ζήτημα δεν είναι αν θα το φτιάξει, αλλά το πότε.

Και πάμε πάλι στην πρώτη παράγραφο. Έχει ανάγκη ο προοδευτικός κόσμος τον… μεσσία Τσίπρα; Η πρώτη απάντηση είναι «γενικά όχι», αλλά αν μιλάμε για το τι ζούμε και το τι περνάμε σαν λαός και κοινωνία τα τελευταία χρόνια η απάντηση είναι ξεκάθαρα «όλοι έχουμε ανάγκη όλους».

Και ο Τσίπρας τον κόσμο αυτόν, αλλά και ο κόσμος αυτός έναν Τσίπρα που δεν βρήκε τα τελευταία χρόνια πουθενά. Ούτε στο πρόσωπο του Σωκράτη Φάμελλου, ούτε στον Νίκο Ανδρουλάκη, ούτε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ούτε φυσικά στον Στέφανο Κασσελάκη.

Δυστυχώς η ευτυχώς λόγω της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και τη (μοναδική) κοινοβουλευτική νίκη της Αριστεράς ο κόσμος τον συνέδεσε με αυτόν που θα είναι η εναλλακτική πρόταση για διακυβέρνηση και μπορεί να τα καταφέρει.

Έκτοτε ο κόσμος δεν εμπιστεύτηκε κανέναν άλλον. Για αυτό ο Τσίπρας είναι αναγκαίος αυτή τη στιγμή, σαν μια τελευταία ευκαιρία για κάτι. Έστω και αν αυτό είναι αναγκαίο κακό.

Από την άλλη αυτή η… ρελάνς είναι ίσως και η τελευταία ευκαιρία του ίδιου του Τσίπρα για κάτι ακόμα στην πολιτική.

Νέος είναι, αφθαρτος (είτε το θέλουμε είτε όχι) είναι και καλώς η κακώς πολιτικά παραμένει το μόνο άτομο που μπορεί να «χτυπήσει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δεν το λέμε εμείς, αλλά η ιστορία. Μπορεί όλοι να έχουμε συνδέσει τον Τσίπρα με τη μεγάλη ήττα του 2023 όπου και ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε στο 17%, αλλά σαν αντιπολίτευση κρίθηκε έτσι.

Σαν κυβέρνηση, την περίοδο των μνημονίων και της λιτότητας, κρίθηκε με 31%. Έχασε ναι μεν, αλλά αυτό ήταν το ρεύμα του.

Θα μου πείτε ότι με την ίδια λογική και η τωρινή κυβέρνηση κρίθηκε με 41%, αλλά το πώς και το γιατί μια καθεστωτική πολιτική πήρε σχεδόν τους μισούς ψήφους της χώρας είναι άλλη ιστορία. Εδώ μιλάμε για δημοκρατίες.

Αυτό το 31% είναι ίσως ο στόχος του ίδιου του Τσίπρα. Όχι ντε και καλά να έχει αυτό το ποσοστό, αλλά να γίνει ξεκάθαρο στον κόσμο ότι ο ίδιος δεν είναι η «πολιτική καρικατούρα» που αποχαιρετήσαμε το 2023, αλλά αυτό που ο κόσμος εμπιστεύτηκε το 2015 και στήριξε το 2019. Δεν είναι εύκολο φυσικά, αλλά είπαμε, είναι αναγκαίο.

Τώρα το πώς και με ποιους δίπλα θα γίνει αυτό κανείς δεν ξέρει, όλοι περιμένουν.

Όλοι περιμένουν να δουν αν θα υπάρξει αυτή η τελευταία ευκαιρία που ψάχνουμε εδώ και καιρό και κυρίως αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι αν υπάρξει αυτή η ευκαιρία θα είναι όντως η τελευταία.

Διαβάστε επίσης:

Επίσημη ανακοίνωση από την οικογένεια Ρούτσι σχετικά με την άδεια για τοξικολογικές εξετάσεις

Ένα κορίτσι που το λένε Νίκη

Γάζα: Ειρήνη με βόμβες δεν γίνεται –  Έξι νεκροί από Ισραηλινούς βομβαρδισμούς

Untoldgr, για ό,τι δεν σου λένε και ό,τι δεν σου δείχνουν.