Κάθε φορά που έρχομαι σ’ επαφή με τους γονείς των Τεμπών, σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν με τον πιο εφιαλτικό τρόπο τ’ όνειρο του μέσου μικροαστού. Απέκτησαν τα 15 λεπτά, τις 15 μέρες, τους 15 μήνες δημοσιότητας που κανείς δεν θέλει. Έγιναν διάσημοι με το χειρότερο τρόπο, μπήκαν στην επικαιρότητα ως τραγικές φιγούρες ενός τεράστιου εγκλήματος.

Δεν το θέλουν. Θ’ αντάλλαζαν χιλιάδες ζωές δημοτικότητας για να φέρουν πίσω τη μια ζωή που έχασαν. Όμως αυτό δεν γίνεται, κι εκείνοι συνεχίζουν να γίνονται γνωστοί για να μπορέσουν τουλάχιστον να καταφέρουν ο,τι απέμεινε: μια δικαίωση, μια τιμωρία…

«Ακόμα κι όλοι να μπουν στη φυλακή, εγώ θα γυρίσω σπίτι και δεν θα ‘χω την Αναστασούλα μου…» λέει ο Ηλίας Παπαγγελής συνοψίζοντας την ψυχική κατάσταση που κυριαρχεί στους ανθρώπους αυτούς.

Στους ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να πενθήσουν, γιατί το κράτος πρόλαβε να συλήσει τον τόπο της τραγωδίας, να καλύψει τις ευθύνες όλων πλην ενός, να δημιουργήσει ανούσιες εξεταστικές που έπαιξαν με τον πόνο γονιών και φίλων. Κι ο Παπαγγελής συνεχίζει: «Αλλά τι να κάνω; Να μην υπάρξει τιμωρία; Να μην αλλάξουν τα πράγματα; Θα έρθουν κι άλλα παιδιά…»

Κι άλλα παιδιά. Όχι τα δικά τους. Τα δικά σου παιδιά. Αυτοί οι άνθρωποι, οι ακουσίως και μακάβρια διάσημοι, παλεύουν για μια τιμωρία που πέρα απ’ το περί δικαίου αίσθημα, ικανοποιεί και την έξοδο απ’ την παρακμή. Δημιουργεί μια ελάχιστη υποχρέωση, μια βασική ευθύνη, ένα δεδικασμένο: αν στη βάρδια σου συμβεί, αν η σύμβαση δεν έχει εκτελεστεί, αν φανείς ανίκανος ή διεφθαρμένος, θα τιμωρηθείς.

Δεν θα γλυτώσεις. Δεν θα σε καλύψουν οι μεγάλες πλάτες. Από δω και πέρα. Για τα παιδιά που έρχονται.

Ούτως ειπείν, ακόμα κι αν αφήσουμε στη μπάντα την ελάχιστη ανθρωπιά που επιβάλλει να σταθείς δίπλα τους, έρχεται μια υποχρέωση σχεδόν οφελιμιστική.

Αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν για σένα. Και ζητάνε, όχι να δουλέψεις κι εσύ, όχι να παλέψεις, όχι να δράσεις, απλώς να μην τους ξεχάσεις. Να μην αφήσεις το ρυάκι του χρόνου να ξεπλύνει την ενοχή όσων ευθύνονται. Να μην αδιαφορήσεις.

Για τα δικά σου παιδιά. Που κάποιοι τα νοιάζονται, έχοντας χάσει τα δικά τους…

Διαβάστε επίσης:

Δύο πρεμιέρες, δύο χρόνια, δύο ώρες και δύο κανάτες – «Τέμπη: The Untold Story»

Αντί προσευχής

Θοδωρής Ελευθεριάδης στο Ευροκοινοβούλιο: «Σταθείτε δίπλα μας, στον αγώνα που δίνουμε για Δικαιοσύνη, διαφάνεια και σεβασμό στους νεκρούς μας»

Χρειαζόμαστε περισσότερες θυμωμένες γυναίκες, σαν την Greta