Το μεγαλύτερο ταλέντο ενός ρήτορα είναι να μπορεί να κρύβει τον παραλογισμό μέσα σε παραδείγματα κι αναλογίες. Δεν έχει σημασία πόσο θα πληγώσω το λογική, σημασία έχει αν θα το καταλάβεις.

Αν καταφέρω να σε πείσω ότι ο αστυφύλακας είναι μπαγλαμάς, ξεκίνα να τον κουρδίζεις. Διπλοπενιά δεν θα παίξει, μα το πολύ-πολύ να σε πείσω τότε ότι είναι χαλασμένος μπαγλαμάς. Ε, η υπόθεση Καραμανλή μοιάζει πια μ’ ολόκληρη ορχήστρα χαλασμένων μπαγλαμάδων…

“Δηλαδή, αν γίνει δυστύχημα στην εθνική οδό θα ευθύνεται ο υπουργός; Θα κατηγορηθεί για κακούργημα μ’ ενδεχόμενο δόλο;”. Αυτή η νηπιακή απορία είναι το κύριο επιχείρημα της κυβέρνησης για να ρίξει τον Καραμανλή στα μαλακά.

Κι είναι ένα επιχείρημα που, αν το διαβάσεις ψυχρά κι αποκομμένα απ’ την πραγματικότητα, μπορεί και να σε πείσει. Αν δε, θέλεις και λίγο να πειστείς, σίγουρα θα σε πείσει. Ωστόσο, ας συμφωνήσουμε πως εδώ δεν πρόκειται για κάποια αδικημένη, σπουδαία νοητική σύλληψη που έρχεται να γκρεμίσει την εύκολη σκέψη. Εδώ ισχύει το εννιά στις δέκα: κάτι που ακούγεται παντελώς ανόητο έχει μεγάλη πιθανότητα να είναι παντελώς ανόητο.

Καταρχάς, ο σιδηρόδρομος δεν είναι αυτοκινητόδρομος. Δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτ’ έστω ως παράδειγμα, αφού οι διαφορές είναι περισσότερες απ’ τις ομοιότητες. Είναι μάλλον προφανές ότι οι ευθύνες του κάθε υπουργού είναι πολύ διαφορετικές και τελικά πολύ λιγότερες, σ’ ένα δρόμο που χιλιάδες ιδιώτες μπορούν να κυκλοφορούν με δικό τους μέσο, κι άρα να εκτίθενται συνειδητά στον κίνδυνο χιλιάδων πιθανών ανθρωπίνων λαθών, αλλά έχοντας και πολλές δυνατότητες αποφυγής. Τα αυτοκίνητα φρενάρουν εύκολα, στρίβουν, έχουν ισχυρή παθητική ασφάλεια, σε αντίθεση με τα τραίνα που χρειάζονται απ’ τη φύση τους περισσότερες δικλείδες ασφαλείας για την αποφυγή ατυχημάτων. Ωστόσο ας παίξουμε το παράλογο παιχνίδι της κυβέρνησης. Έστω, το ίδιο δρόμος, το ίδιο ράγες. Κι έστω, δυστύχημα στην εθνική. Ας ρίξουμε μια ματιά στις αιτίες.

Αν ένα δυστύχημα, μια πολύνεκρη καραμπόλα συμβεί επειδή κάποιος οδηγός έπιασε μεθυσμένος το τιμόνι και πάτησε γκάζι χωρίς αύριο, προφανώς δεν μπορεί και δεν πρέπει να φταίει ο υπουργός. Αλλ’ αν ο δρόμος ήταν προβληματικός;

Αν ο δρόμος είχε λακούβες; Αν ο δρόμος είχε ζητήματα ασφαλείας κι αυτό στο ανακοίνωναν κάθε τόσο υπάλληλοι της εθνικής οδού μιλώντας για πιθανό δυστύχημα; Ε, τότε ναι, αν συμβεί δυστύχημα έχεις ευθύνη. Κύρια ευθύνη! Και πρέπει να διερευνηθεί αν επέλεξες ν’ αδιαφορήσεις για τις προειδοποιήσεις, καθώς αν το έκανες με σκοπό να διατηρήσουν έσοδα οι εταιρίες διοδίων, τότε λειτουργείς και μ’ ενδεχόμενο δόλο. Πολλώ δε μάλλον όταν ο ίδιος, έχεις βγει περήφανα να κουνήσεις το δάχτυλο μιλώντας για ντροπή, προς όσους αμφισβήτησαν την ασφάλεια αυτού του δρόμου.

Συγγνώμη, τι συζητάμε εδώ, χωράει συζήτηση;

Το συγκλονιστικό σ’ αυτή την ιστορία πια, είναι πως, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τ’ αδικαιολόγητα, η κυβέρνηση φτάνει στο άκρο να υποστηρίξει (εμμέσως πλην σαφώς) ότι ένας υπουργός δεν έχει σχεδόν ποτέ ποινικές ευθύνες. Να υποστηρίξει την περίφημη θεωρία περί “τιμωρίας απ’ το λαό”. Αλλά ταυτόχρονα να ζητά εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, και να κατακρίνει το λαό που βγαίνει μαζικά στους δρόμους για τον ίδιο λόγο. Τελικά, ή ο λαός σοφά δεν τιμωρεί, ή λανθασμένα διαμαρτύρεται. Και τα δύο μαζί, πώς γίνεται;

Τι καταδεικνύουν ολ’ αυτά; Σπασμωδικές κινήσεις για διαχείριση απώλειας. Η κυβέρνηση ξέρει ότι δεν βγαίνει κανείς στη βροχή χωρίς να βραχεί. Ο Κώστας Καραμανλής θα θυσιαστεί, κι αυτό είναι μιαν απόφαση που έχει ήδη παρθεί γιατί δεν φεύγουν αλλιώς τα καράβια για την Τροία. Όμως, αν μπορεί να ‘ρθει η Αρτέμιδα του πλημμελήματος να τον σώσει απ’ τη σφαγή της ποινικής ευθύνης, γιατί όχι; Κι έπειτα βλέπουμε, μήπως μπορέσουμε να σώσουμε στις εκλογές και το κεφάλι του Αγαμέμνονα…