Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα Γυναικών θέλουμε να σας προτείνουμε την performance «Statistics/15» που μας βάζει μέσα στις ζωές των δολοφονημένων γυναικών που έχασαν τη ζωή τους το 2024, στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Η Δύναμη των γυναικών από γενιά σε γενιά» για την Διεθνή Ημέρα Γυναικών 2025, το Σάββατο στη 1 το μεσημέρι στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Ο Δήμος Αθηναίων διοργανώνει ένα ξεχωριστό πρόγραμμα εκδηλώσεων το Σαββατοκύριακο 8-9 Μαρτίου και την Παρασκευή 14 Μαρτίου. Με τίτλο «Η δύναμη των γυναικών από γενιά σε γενιά», οι εκδηλώσεις θα περιλαμβάνουν θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, ντοκιμαντέρ, εργαστήρια και αφηγήσεις, με στόχο την ενδυνάμωση των γυναικών και την ανάδειξη της γυναικείας κληρονομιάς μέσα από την τέχνη και την ιστορία.

Όλες οι εκδηλώσεις είναι με δωρεάν είσοδο.

Υπόθεση

Εφορμώντας  από την τρομακτική αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας που πλήττει κυρίως γυναίκες και παιδιά, η performance «Statistics/15» που βασίζεται στην performance «Ονειροπαγίδα» της Ελευθερίας Ρίζου, φέρνει στα μάτια των πολιτών, ανυποψίαστων περαστικών κατά πλειοψηφία, ένα σκηνικό οικιακής γαλήνης, μία τρυφερή, ήρεμη εικόνα ενός υπνοδωματίου που παρά την επιφανειακή ασφάλεια και θαλπωρή κρύβει εντός του την απόλυτη βία.

Δεκαπέντε γυναίκες-περφόρμερ διαφορετικής ηλικίας, προφίλ, σωματότυπου, όσες και οι γυναίκες που σκοτώθηκαν από χέρια συζύγων και συντρόφων το 2024 στη χώρα μας, θα πραγματοποιήσουν την περφόρμανς μας, ταυτόχρονα σε κεντρικό σημείο της πόλης. Ξαπλωμένες κάτω από λευκές κουνουπιέρες, ήδη νεκρές, με τη σήμανση της αστυνομίας εμφανή να παραβίαζει τον εσωτερικό χώρο του υπνοδωματίου της, η κάθε μία με απλές καθημερινές κινήσεις αποχαιρετά την οικογενειακή εστία και τον κόσμο.

Το ύφος της επιτέλεσης, εσωτερικό και ονειρικό, στοχεύει να αγγίξει τους θεατές και να τους οδηγήσει σε έναν προσωπικό προβληματισμό σχετικά με το θέμα. 

Ταυτότητα της Performance

H performance Statistics/15, της Ελευθερίας Ρίζου, σχεδιάστηκε στη σκιά των δεκαπέντε γυναικοκτονιών που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε. Καθώς παρόμοια τραγικά εγκλήματα συνεχίζονται και το 2025, η παράσταση φωτίζει, με αμεσότητα και χωρίς διαμεσολαβήσεις, το βίωμα της θηλυκότητας μέσα στην τετριμμένη απλότητα της καθημερινής ζωής.

Στις 8 Μαρτίου στην Αγορά Κυψέλης, δεκαπέντε γυναίκες παρουσιάζουν η καθεμία τη δική της εκδοχή της ζωής, στιγμιότυπα μιας καθημερινότητας που βρίσκεται ανά πάσα στιγμή υπό αίρεση, όσο η έμφυλη βία συνεχίζει να ελλοχεύει.

Το έργο βασίστηκε στην performance “Dreamcatcher” της Ελευθερίας Ρίζου και εμπλουτίστηκε από τις εμπειρίες, τις προσωπικές ιστορίες και τα βιώματα των πρωταγωνιστριών της. Τοποθετημένες στον αντίποδα της βίας, οι δεκαπέντε γυναίκες επιδίδονται σε μια εσωτερική αναζήτηση, καθώς αποχαιρετούν την οικογενειακή εστία και τον κόσμο στιγματισμένες από το πρόωρο τέλος του βίου τους.

Performers

Άννα Κιόρογλου Αναστασία Πολυτσοπούλου Αριστένια Αντωνοπούλου Αυγούστα Νούγκοβιτς Δέσποινα Καραγιάννη Θάλεια Νουάρου
Κατερίνα Στρατοπούλου Λίζα Κόντη
Μαλαματένια Γκότση Μικαέλα Λιακατά
Νεφέλη Χατζηδιάκου
Νόνη Παπαστεφάνου Ουρανία Νικολετοπούλου Φοίβη Δαφνομήλη Χαρίκλεια Μαναβή

Σύλληψη/Εκτέλεση: Eλευθερία Ρίζου

Φωτογραφίες:Torben Nielsen

 Κατασκευές: Νίκος Σταθόπουλος

Αφίσα: Καλλιόπη Παπαφιλίππου

Με την υποστήριξη του Τμήματος Πολιτικών Ισότητας & Αντιμετώπισης Διακρίσεων του Δήμου Αθηναίων και του Bodytone.

Δημοτική Αγορά Κυψέλης. Είσοδος ελεύθερη. Ευχαριστούμε την Ελευθερία Ρίζου για την ευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών από τις πρόβες.

Σημείωμα της δημιουργού

Η πρώτη σκέψη για τη δημιουργία του έργου πηγαίνει πίσω στο 2013 και στον βαθύτατο πόνο που αισθάνθηκα όταν αντίκρυσα την δολοφονημένη Φαίη Μ. σε λευκό φέρετρο ντυμένη νύφη. Η Φαίη ήταν μαθήτρια μου από 7 ετών στη σχολή χορού που εργαζόμουν, την έβλεπα 3 φορές την εβδομάδα ως τα 20 της, την έβλεπα να παίζει κυνηγητό με τις συμμαθήτριες της στο δημοτικό, να αγωνιά για τον έλεγχο τριμήνου στο γυμνάσιο, να φλερτάρει αργότερα.

Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου και τη θρήνησα σαν δικό μου παιδί. Σε κάθε επόμενη γυναίκα που έφευγε από τη ζωή μαχαιρωμένη, που άφηνε την τελευταία της πνοή ζητώντας βοήθεια, σε κάθε τριανταπεντάχρονη, εξηνταδυάχρονη, κάθε γυναίκα που αναφερόταν με τα αρχικά της, ο πόνος ξαναζωντάνευε. Με βάση αυτό δημιούργησα την performance Dreamcatcher όπου αφηγούμουν τη δική μου ιστορία έμφυλης βίας.

Καθώς παρακολουθούσα τον αριθμό των δολοφονημένων γυναικών να ανεβαίνει στο τρομακτικό νούμερο 15 την προηγούμενη χρονιά, που αντιστοιχεί σε μία δολοφονία κάθε 3 εβδομάδες περίπου αναζήτησα έναν τρόπο που να αποδίδει ρεαλιστικά αυτό το μέγεθος που δεν είναι απλά «στατιστική».

Οι 15 γενναίες performer που συμμετέχουν στο Statistics/15, βούτηξαν στα βαθιά, ανέδειξαν και αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες. Είναι παρούσες, με σάρκα και οστά, παραταγμένες η μία δίπλα στην άλλη, η κάθε μία με τη δική της ζωή, ηλικία, προσωπικότητα. Βλέποντας τες αντιλαμβάνεται κανείς τη βία του να διακόπτεται η ζωή έτσι, την απόλυτη αδικία, τη βαναυσότητα που εμπεριέχει η επικράτηση του νόμου του ισχυρότερου έναντι του πιό αδύναμου, θέση ή φύση.

Η ευχή μου είναι όσοι δουν το έργο, να αναλογιστούν με τι τρόπο μπορούν να σπάσουν αυτό το μοτίβο στο δικό τους περιβάλλον, στο σπίτι τους αρχικά, στο σχολείο των παιδιών τους, στις παρέες τους. Κάπως έτσι, από τα νηπιαγωγεία κερδίζονται οι μάχες.

Ελευθερία Ρίζου/ Βιογραφικό σημείωμα 

Η Ελευθερία Ρίζου αποφοίτησε από τo Ινστιτούτο Πολιτισμού της Ρωσίας SPBSIC (Αγ.Πετρούπολη) με Master στη χορογραφία. Μελέτησε ρεπερτόριο και τεχνική στο θέατρο Mariinsky (πρώην Kirov). Είναι διπλωματούχος φασιαθεραπεύτρια από το Ελληνικό Κολλέγιο Σωματοψυχοπαιδαγωγικής (παράρτημα της ÉcoleSupérieure de Paris) , Fascial Fitness Trainer και πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια
Pilates.

Παρακολούθησε μαθήματα και σεμινάρια κλασικού χορού, Pilates, ιδεοκίνησης (μέθοδος Franklin), barre à terre και άλλων τεχνικών σωματικής αγωγής στην Ευρώπη και την Αμερική, όπου επίσης εργάστηκε ως χορεύτρια και χορογράφος.

Εργάζεται ως καθηγήτρια χορού από το 1995. Διετέλεσε καλλιτεχνική διευθύντρια της σχολής Γ. Χριστοφορίδη από το 2006 ως το 2019. Από το 2010 έχει ασχοληθεί συστηματικά με το tai-chi, τη yoga, την αυτοσχεδιαστική κίνηση και το contact improvisation.

Από το 2000 έως το 2003 ήταν μέλος του αυτοσχεδιαστικού θιάσου “ Studio υπό το μηδέν” και συμμετείχε σε παραστάσεις τεχνικής playback (θέατρο ΗΒΗ, τεχνόποληκ.ά.).

Το 2001 χορογράφησε και χόρεψε στο video dance “Frida” που απέσπασε βραβεία και διακρίσεις.

Το 2007 ίδρυσε και έκτοτε διευθύνει το Studio Bodytone όπου διδάσκει pilates και τεχνικές κίνησης.

Το 2020 ολοκλήρωσε το video dance “Farewell” , βασισμένο στην performance «H Σκάλα» που παρουσιάστηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 2019. Το “Farewell” συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού (Iνδία, Ρωσία, Ισπανία, και αλλού. ) και στο Athens Video Dance Project.

Το 2022 ανέβασε στην Αθήνα την ιδεοκινητική performance “Κόκκινη Κλωστή”, ένα έργο το οποίο συμπυκνώνει την πορεία ζωής μιας γυναίκας μέσα στα όρια του ίδιου χώρου. Στην performance, η Ελευθερία Ρίζου κρατά και τον βασικό ρόλο, πλαισιωμένη από τον κοντραμπασίστα Νίκο Λιάσκο στην μουσική και την συμπρωταγωνιστική θέση και την υψίφωνο Σταυρούλα Γιαννακοπούλου στην φωνητική ερμηνεία. 

Είναι ιδρυτικό μέλος και μέλος Δ.Σ. της Ια.Τε. (Ελληνική Εταιρία Ιατρικής για το χορό) και μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Χορυγεία. Eπίσης, ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Σωματείου Pilates. από το 2013 είναι guestteacher στη Σχολή Χορού Conservatory of Dance Sizuoka και στο Izonokuni Youth Ballet της Ιαπωνίας. Τέλος ,τονΑπρίλιο του 2021 συνδιοργάνωσε το τρίτο διεθνές συνέδριο για την χορευτική εκπαίδευση με το Τμήμα Χορογραφίας του Κρατικού Ινστιτούτου Πολιτισμού της Αγίας Πετρούπολης με το οποίο και συνεχίζει την συνεργασία της.