23 Απριλίου, 2026
Με την ολοκλήρωση των εργασιών του 39ου συνεδρίου, ένα κομμάτι του αστικού τύπου, εξέπεμψε το μήνυμα της επικράτησης, επανεκλογής κι ενίσχυσης του συνταξιούχου κι ελεγχόμενου προέδρου της ΓΣΕΕ.
Τέμπη – Σύνταγμα: Ανεύθυνη κρατική βία μιας φοβισμένης κυβέρνησης
Την ώρα που η αστυνομία επιτίθεται σε ειρηνικούς διαδηλωτές δείχνοντας για ακόμα μια φορά το πρόσωπό της, η μαζική συμμετοχή έστειλε το μήνυμα.
Του Σοφοκλή Αρχοντάκη
Με αφορμή το έγκλημα που συντελέστηκε στα Τέμπη, με συμμετοχή της τάξης των 700.000 πολιτών μόνο στην Αθήνα, γίναμε μάρτυρες της μεγαλύτερης ίσως διαδήλωσης από την εποχή των μεγάλων κομματικών διαδηλώσεων της δεκαετίας του 90. Με την διαφορά πως αυτό δεν ήταν ένα κομματικό κάλεσμα.
Σαφώς και μια μεγάλη μερίδα πολιτών είχε πολιτικό κριτήριο. Όλα είναι πολιτική. Νεοφιλελεύθερη πολιτική ήταν η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, νεοφιλελεύθερη πολιτική ήταν η επιλογή ο ελληνικός σιδηρόδρομος να προσφέρει χαμηλής ποιότητα υπηρεσίες.
Νεοφιλελεύθερη επιλογή ήταν η υποστελέχωση και η υποχρηματοδότηση, νεοφιλελεύθερη πολιτική ήταν να μπει το χρήμα πάνω από τις ζωές μας.
Είμαστε πολύ ανθεκτικοί. Αντέξαμε την ακρίβεια, αντέξαμε το lockdown, αντέξαμε τον τρόμο στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, αντέξαμε τα ακριβά ενοίκια, αντέξαμε να επιλέγουμε τι θα πληρώσουμε με τα τελευταία χρήματα του μήνα. Αυτό που δεν αντέξαμε είναι 57 νεκρά παιδιά και νέους στην πλειονότητα ανθρώπους. Αυτό μας χτύπησε στο συναίσθημα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό.
Σήμερα το συναίσθημα για τα Τέμπη έγινε οργή
Η κυβέρνηση επέλεξε να βάλει 5.000 αστυνομικούς ανάμεσά μας. Επέλεξε να βάλει ασφαλίτες να βολτάρουν ανάμεσά μας. Η κυβέρνηση επέλεξε να διαφημίσει μέσω του τύπου πως θα προβεί σε προληπτικές προσαγωγές. H κυβέρνηση επέλεξε να μεταχειριστεί μια διαδήλωση με παιδιά και ηλικιωμένους με μηχανές, αύρες και ακραία βία.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι η κυβέρνηση και το βαθύ κράτος να συγκαλύπτουν τις δολοφονίες των συμπολιτών μας.
Όταν στη Γαλλία μπήκαν στην Luis Vuitton με καπνογόνα και έσπαγαν τράπεζες για την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, στην Ελλάδα οι ιθαγενείς έλεγαν «ουάου» και διέδιδαν τα βίντεο. Όταν στην Ελλάδα εξεγείρονται οι νέοι για μια μαζική δολοφονία, τα ΜΜΕ και μερίδα πολιτών που έχουν μείνει στο 1980 μιλούν για «προβοκάτορες».
Η οργή σχηματίζεται και υπερχειλίζει όταν το κράτος όχι μόνο δολοφονεί για το ιδιωτικό κέρδος ανθρώπους της τάξης μας, αλλά όταν στην συνέχεια συγκαλύπτει την μαζική δολοφονία. Αν ήταν ένα δυστύχημα, θα είχαμε αποκλεισμό του χώρου, εφαρμογή πρωτοκόλλων, διαδικασίες και λογοδοσία.
Η κυβέρνηση μπάζωσε τον χώρο, δεν σεβάστηκε τους νεκρούς και μετέφερε τόνους χώματος, ο Μητσοτάκης και η Σακελλαροπούλου «σουλάτσαραν» στον τόπο του εγκλήματος λες και πήγαιναν για ψώνια, μετά μυξόκλαιγαν στα υπουργικά κατόπιν εντολής επικοινωνιολόγων παρουσία φωτογράφου και ο κατ΄ εξοχήν υπεύθυνος ο Κώστας Καραμανλής υπήρξε εκ νέου υποψήφιος. Που ήταν η λογοδοσία; Μας συμπεριφέρθηκαν σαν σε υπηκόους, σε σκλάβους και θα καταδικάσουμε τα παιδιά και τα αδέρφια μας που εξεγείρονται;
«Δεν έχω οξυγόνο»
Της Μαρίας Ράντου
Η κραυγή των διαδηλωτών που εγκλωβίστηκαν στην πλατεία Συντάγματος και οι οποίοι τώρα βιώνουν την απόγνωση της αναπνοής σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη χημικά και δακρυγόνα. Είναι η φωνή μιας κοινωνίας που πνίγεται από την αστυνομική αυθαιρεσία.
Η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων ετών μετατράπηκε σε πεδίο μάχης από την ανικανότητα και την αποτυχία του κράτους. Η κρατική αυθαιρεσία και ανικανότητα ξεγυμνώνονται μπροστά μας. Δεν είναι οι πολίτες υπεύθυνοι για την ασφάλειά τους, όταν 5000 αστυνομικοί παραμένουν αδρανείς και το μόνο που κάνουν είναι να επιδεινώνουν την κατάσταση.
Αθώοι πολίτες, λιποθυμούν και αγωνίζονται να αναπνεύσουν μέσα σε έναν πνιγηρό καπνό. Πολλοί από τους διαδηλωτές τραυματίστηκαν, όχι από άλλους πολίτες, αλλά από τις δυνάμεις καταστολής που είχαν επιφορτιστεί με την αποστολή να προστατεύσουν και όχι να επιτεθούν.
Η αστυνομία, αντί να διασφαλίσει την ειρηνική διαμαρτυρία, προκάλεσε περισσότερη βία και αναστάτωση. Δυνάμεις των ΜΑΤ έριξαν δακρυγώνα σε τραυματίες, ενώ το ΕΚΑΒ τους παρείχε πρώτες βοήθειες.
Η απαίτηση για δικαιοσύνη
Οι τραυματίες, οι λιποθυμούντες, οι άνθρωποι που τώρα τρέχουν να βρουν καταφύγιο για να αναπνεύσουν, είναι τα αθώα θύματα μιας αποτυχημένης κυβέρνησης και ενός αδίστακτου συστήματος που δεν δείχνει κανένα σεβασμό στους πολίτες του.
Παρά την καταστολή και τις προσπάθειες της αστυνομίας να τους απομακρύνει, οι διαδηλωτές επέστρεψαν εκεί όπου χτυπά η καρδιά της μνήμης: στον Άγνωστο Στρατιώτη, μπροστά στα σκαλοπάτια της Βουλής, εκεί όπου είναι γραμμένα τα ονόματα των 57 αδικοχαμένων ψυχών από την τραγωδία των Τεμπών.
Με τα χέρια σηκωμένα, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, οι διαδηλωτές πλησίασαν τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Η αποφασιστικότητά τους έγινε κραυγή που δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Οι αστυνομικοί υποχώρησαν βήμα βήμα.
Οι διαδηλωτές γονάτισαν γύρω από τα χαραγμένα ονόματα των θυμάτων, σαν να τους ψιθύριζαν πως δεν θα ξεχαστούν. Και τότε, η πλατεία τραντάχτηκε από μια κραυγή: «Παραιτήσου!».
Ήταν απαίτηση για δικαιοσύνη. Για εκείνους που χάθηκαν. Για μια αλήθεια που δεν θα θαφτεί. Και για μια κοινωνία που δεν θα σωπάσει.
Πηγή εικόνας: @chaos.of.light
Διαβάστε επίσης:
