Ο ιδρυτής του Εθνικού Μετώπου (μετέπειτα Εθνικού Συναγερμού – RN) και αμετανόητος νεοναζί ήταν πρώην αλεξιπτωτιστής, όπου είχε υπηρετήσει στον πόλεμο της Ινδοκίνας (Βιετνάμ) και σε αυτόν της Αλγερίας. Στον τελευταίο δε απελευθερωτικό πόλεμο που έλαβε μέρος κατηγορήθηκε για βασανισμό αιχμαλώτων πολέμου.

Όπως όλοι οι ακροδεξιοί της Ευρώπης, αντιμετώπισε την χώρα του και την Ευρώπη πρωτίστως ως επιχείρηση που βοήθησε στον πλουτισμό της οικογένειάς του και έπειτα ως εργαλείο μετάδοσης του νεοφασισμού στην Γαλλία. Έχει κατηγορηθεί για υπεξαίρεση χρημάτων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσω πλασματικών προσλήψεων.

Ο Λε Πεν ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε την ευκολία με την οποία οι ακροδεξιοί θα μπορούσαν να πολλαπλασιάσουν το κοινό τους με την επικράτηση στον δρόμο, «αγκαλιάζοντας» χούλιγκαν, νεοναζί και κυρίως τα σώματα ασφαλείας, δημιουργώντας ένα τρίγωνο που εκμεταλλεύτηκαν και ποτέ δεν κυνήγησαν οι δεξιές κυβερνήσεις της Γαλλίας.

Αμετανόητος φαν της δωσιλογικής κυβέρνησης του Βισί, στήριξε ηθικά την κατοχή της χώρας από τους ναζί την οποία εξήρε πολλές φορές, αντισημίτης και βαθιά ισλαμοφοβικός, εν τέλει διαγράφηκε από την κόρη του Μαρίν το 2015 από επίτιμος πρόεδρος για αντισημιτικές δηλώσεις. Άλλες δηλώσεις έπλεκαν το εγκώμιο του Φιλίπ Πεταίν, την ώρα που πίστευε βαθιά στην ευγονική αλλά και τον μυστικισμό.

Η Μαρίν Λε Πεν έβλεπε καθαρά πως το νεοφασιστικό κόμμα είχε ακόμα καλύτερες πιθανότητες να εκλεγεί σε καλύτερες θέσεις πρωτίστως στην αυτοδιοίκηση και έπειτα στην Εθνοσυνέλευση, πολύ πριν τον θρίαμβο των τελευταίων ετών, εφόσον διατηρούσαν ένα νεοναζιστικό, νεοφασιστικό καλύτερα πρόσωπο για τις ιδιωτικές στιγμές τους και ένα δεύτερο με έναν ψευδεπίγραφο δημοκρατικό μανδύα για τις δημόσιες εμφανίσεις.

Κάτι που ακολούθησαν όλα τα νεοναζιστικά και νεοφασιστικά κόμματα της Ευρώπης, όπως μια οικεία νεοναζιστική εγκληματική συμμορία της δικής μας χώρας.

Ο Ζαν Μαρί Λε Πεν επιζητούσε μέχρι το τέλος το führerprinzip, την αρχή του Αρχηγού, κατάλοιπο από τον μπαμπά τους τον Φύρερ, όπου ο λόγος του αρχηγού υπερισχύει ακόμα και του γραπτού νόμου. Η ιδέα που είχε για τον εαυτό του ήταν αυτή του σωτήρα της Γαλλίας, όπου ως το τέλος της αρχηγίας του στο Εθνικό Μέτωπο, παρέμεινε ένας περιθωριακός νεοναζί χωρίς ρεαλιστικές πιθανότητες για την προεδρία της χώρας. To 2002 περνώντας στον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών, έχασε με 82,21% έναντι 17,79% από τον Ζακ Σιράκ.

Χάνει τα καλύτερα χρόνια της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, αυτά που διανύουμε, που πατάνε στην αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού, με την καθεστηκυία τάξη να επενδύει ταυτόχρονα στην Δεξιά και την Άκρα Δεξιά ως σχέδιο διατήρησης των συμφερόντων της.

Χωρίς όμως καμία υπερβολή, το Εθνικό Μέτωπο και η μετεξέλιξή του ο Εθνικός Συναγερμός ήταν το παράδειγμα προς μίμηση των νεοναζιστικών και νεοφασιστικών οργανώσεων, για την κάθοδό τους στην πολιτική και ήταν πρωτοποριακό κόμμα για αυτό που ονομάστηκε κατ’ ευφημισμόν «Ριζοσπαστική Δεξιά».

Σε κάθε περίπτωση η σκέψη μας είναι στα σκουλήκια που θα κληθούν να αποδομήσουν έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα πουλώντας μίσος και ποντάροντας στον διαχωρισμό της γαλλικής κοινωνίας σε λευκούς χριστιανούς «αγνού γαλλικού αίματος» και τους υπόλοιπους Γάλλους που θεωρούσε κατώτερους.