Σιχαίνομαι το σύστημα που γεννά τον κόσμο και την πραγματικότητα που αναγκάζομαι να βιώνω. Σιχαίνομαι τη συνεχόμενη ανάγκη για μονιμότητα. Τη μονιμότητα σε μια δουλειά, τη μονιμότητα σε ένα σπίτι, μια γειτονιά, τη μονιμότητα σε έναν συγκεκριμένο κύκλο, κοινωνικό και πολιτικό.

Σιχαίνομαι τη βιομηχανοποίηση του είναι μου. Σιχαίνομαι την ανάγκη η ζωή μου να πρέπει να μπει σε ένα στεγανό, με τρόπο τέτοιο ώστε να μην κοστίζει και να έχει κέρδος. Να παράγει κέρδος και να κρατά ένα μέρος του, ώστε να επιβιώνει.

Σιχαίνομαι που μου ζητάνε να νιώθω άσχημα που χρησιμοποιώ τη λέξη «σιχαίνομαι» και τη λέξη «μισώ» τόσο απροκάλυπτα. Σιχαίνομαι που θεωρούμε το κάθε αρνητικό συναίσθημα, που ανθρώπινα μας κατακλύζει, αθέμιτο και απαγορευμένο.

Ζω σε έναν κόσμο, μου έχουν παραδώσει έναν κόσμο, τόσο αποσυνδεδεμένο από τις πραγματικές μου ανάγκες, τόσο προσκολλημένο στην απληστία και την τυφλή «ανάπτυξη», που έχει λεηλατήσει κάθε σχέση ανθρώπου με άνθρωπο και κάθε σχέση ανθρώπου με το περιβάλλον του. Έχει εισβάλει στην καθημερινή μου ζωή, θέλει να ορίσει πώς θα κοιμηθώ και πώς θα ξυπνήσω, πώς θα αισθανθώ χαρούμενος και πλήρης, πώς θα αντισταθώ, πώς θα αντιδράσω σε όσα μου αρέσουν και πώς θα αντιταχθώ σε όσα δε μου αρέσουν.

Η βία του χρήματος και η ανάγκη της καθολικής του επικράτησης, μας εκπαιδεύουν από μικρά παιδιά να δυσανασχετούμε, αλλά μέχρι ένα σημείο. Μέχρι εκείνο το σημείο όπου δεν θα είμαστε «υπερβολικοί» και δε θα «ενοχλούμε». Το μίσος απέναντι στην «καθεστηκυία τάξη» θεωρείται κάτι πέρα από ρεαλιστικό, αφού «έτσι είναι ο κόσμος».

Δεν είναι τυχαίο που τόσοι και τόσες από εμάς πηγαίνουμε στον ψυχολόγο. Μας έχει φορτωθεί ένας τρόπος ζωής, αλλά και ένας τρόπος συνύπαρξης τόσο αντιφατικός και αφύσικος, που το ίδιο μας το σώμα αντιδρά. Το μυαλό μας και κυρίως η ψυχή μας, αυτό το κομμάτι του εαυτού μας που δεν άλλαξε ποτέ από τη γέννηση του είδους μας, δυσφορούν ζώντας καθημερινά έναν ορυμαγδό άγχους, όπου αναγκαζόμαστε να ανταγωνιστούμε τους πάντες στη δουλειά, να προλάβουμε τις ευκαιρίες της ελεύθερης αγοράς, πριν η αυτορύθμισή της εκμεταλλευτεί τα «κορόιδα». Σε έναν ορυμαγδό άγχους όπου η δουλειά, όσο σκληρή κι αν είναι, δε μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση σου.

Δε μπορεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος να συνηθίσει ότι μερικά κομμάτια χαρτί, ή μερικά νούμερα σε μια οθόνη που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, είναι αυτά που θα καθορίσουν αν θα έχεις μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου ή ένα πιάτο φαΐ για να γεμίσεις το στομάχι στην ώρα του διαλείμματός σου από τη δουλειά.

Το παιδί μέσα μας γελά με τον τρόπο που έχουμε οργανώσει την καθημερινή πάλη για επιβίωση, που έχουμε τολμήσει να αποκαλούμε ζωή.

Το σύστημα που μας έχει φορτώσει το βάρος της ίδιας μας της επιβίωσης, είναι το ίδιο που δημιουργεί ασφαλείς -για το ίδιο- διεξόδους. Κάθε αμαρτία δυσφορίας γίνεται μια λίστα από συμπτώματα, της δίνεται ένα καινούριο όνομα, ένα καινούριο χάπι συνταγογραφείται για τον «άρρωστο» που δε μπορεί να «προσαρμοστεί στο σύγχρονο τρόπο ζωής». Το μούδιασμα απλώνεται σαν ιός ανάμεσα στους ανθρώπους, αδιάφορους και μη.

Η ψυχική υγεία παραποιείται, γίνεται ένα διαστρεβλώμενο είδωλο του εαυτού της. Αυτή η ψυχική υγεία μπασταρδεύεται από μια ψευτοηθική, που καμιά σχέση δεν έχει με τη διαφύλαξη της αρμονικής μας συνύπαρξης, και μας απαγορεύει να μισήσουμε αυτούς που μας καταδυναστεύουμε, τόσο βαθιά όσο αγαπάμε τους δικούς μας ανθρώπους που μας κρατάνε στα πόδια μας.

Αντιστάσου. Το λάθος σου δεν είναι το μίσος. Το λάθος σου είναι να μισείς προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, και όχι προς τα πάνω. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, και η δυσωδία της ζωής μας πλέον είναι αποπνικτική.

Στον ίδιο κόσμο όπου φονιάδες πέντε μανάδων, αυτές της Βιολάντας, χαϊδεύονται εφτά μήνες στη φυλακή κι ύστερα πατάνε πάλι ελεύθερο χώμα, οι νόμοι είναι αλυσίδες για τους αδύναμους και φτερά για τους δυνατούς. Και ο δικός μου θυμός είναι η απόδραση μου. Η δράση μου είναι το ελικόπτερο που θα με πάρει από την ταράτσα της παράνοιας που βαφτίσατε πολιτισμό.

Διαβάστε επίσης:

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι είναι η γυναικοκτονία

Στήλη άλατος: Μετά από παραίτηση πολλών τηλεθεατών.

Όχι, μάγκες, τα «σπίτια» δεν ξαναχτίζονται!