Η δολοφονία μιας γυναίκας, με τα παιδιά της στο διπλανό δωμάτιο, δεν είναι τραγωδία. Είναι ενδοοικογενειακή βία και γυναικοκτονία. Ναι, η ανθρωποκτονία μιας γυναίκας και η γυναικοκτονία έχουν ουσιώδεις διαφορές. Και την αναγνώριση των διαφορών τους την έχει καταφέρει ένα κίνημα που δε δέχτηκε ποτέ να υποχωρήσει, δε δέχτηκε να το αποκαλούν «γραφικό» και δε δέχτηκε να το λεηλατήσουν άλλοι επίδοξοι γυναικοκτόνοι.

Μια μητέρα που δολοφονείται μέσα στο ίδιο της το σπίτι είναι γυναικοκτονία. Τους λόγους της συγκεκριμένης θα τους ανακαλύψουμε πολύ σύντομα και, δυστυχώς για όποιον προσδιορίζεται ως άντρας, θα ντραπούμε ξανά με τις ερμηνείες που θα δοθούν από τα διάφορα «αρσενικά παλαιάς κοπής», των οποίων η ασέβεια δεν είναι πλέον γραφική αλλά επικίνδυνη.

Δεν είναι «γραφικό» το μίσος για το «αδύναμο φύλο». Είναι επικίνδυνο, αμαθές εώς ημιμαθές, πραγματικά και με επιείκια σκατόψυχο, κατακριτέο, αλλά και λόγος για να ξεκόψεις κάποιον σε περίπτωση που δεν έχεις το κουράγιο να του εκφράσεις πόσο λάθος και απάνθρωπος είναι. Δεν είναι «γραφική» η πλήρης άγνοια μας απέναντι στις ανυπόφορες πτυχές της ζωής μια γυναίκας αυτή τη στιγμή, που μεταφράζεται σε επιπρόσθετη κριτική, επιπρόσθετη δικαιολόγηση της οποιαδήποτε συμπεριφοράς τις θίγει.

Για να είμαι ξεκάθαρος, επειδή μπορεί να τα λέω πολιτισμένα. O -καθ’ ομολογία πλέον- δολοφόνος υποστήριξε ότι η μητέρα των παιδιών του είχε παράλληλη σχέση. Και θα βρεθούν πολλά «αρσενικά» να δηλώσουν ότι όσο «δε νευριάζουν», όσο «σέβονται» τους άντρες τους οι γυναίκες, όσο «τους καταλαβαίνουν» και «υπακούν», καμία γυναικοκτονία δε θα υφίσταται πλέον.

Θα βρεθούν και οι κάθε είδους Μπαμπινιώτηδες να δηλώσουν ότι δεν είναι δόκιμος ο όρος «γυναικοκτονία», γιατί κι η γυναίκα είναι άνθρωπος. Φυσικά και είναι. Αυτοί που δεν είναι άνθρωποι είναι οι γυναικοκτόνοι. Και είναι γυναικοκτόνοι, και όχι ανθρωποκτόνοι, γιατί δολοφονούν τις ίδιες τους τις συντρόφους, τις γυναίκες τους, γιατί μια κοινωνία τους μαθαίνει μια ζωή ότι επειδή γεννήθηκαν με έναν μυ από τον οποίο κατουράνε ανάμεσα στα πόδια τους, ό,τι είναι θηλυκό τους ανήκει.

Γι’ αυτό είναι γυναικοκτονία. Και γι’ αυτό θα το λέμε γυναικοκτονία μέχρι ο ήλιος να αρχίσει να ανατέλλει από τη δύση.

Όσο υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος εκεί έξω που θα δικαιολογήσει έναν γυναικοκτόνο ή που η ίδια η λέξη θα τον θίγει, έχουμε δουλειά να κάνουμε. Ακόμα κι ένας, είναι πολλοί.

Ακόμα και μια λιγότερη, είναι πολλές.

Διαβάστε επίσης:

Γιώργος Νίκας: Ο μαέστρος των Social Waste

Ιερέας ζητά σχολικούς εξομολόγους αντί ψυχολόγων – Στοχοποιεί ακτιβίστρια

Κι αν το επέλεγες; Θ’ άλλαζε κάτι;