Αποχαιρετώντας τον Γιάννη Μπρούζο
Δεν είχα ποτέ την τιμή να γνωρίσω τον Γιάννη Μπρούζο. Και τώρα γράφω, γιατί αυτό πλέον είναι κάτι που δε θα αλλάξει. Θα ήθελα όμως να αποχαιρετίσω τον Γιάννη, με τον ίδιο τρόπο που ο Γιάννης έμαθε να ζει, και φαίνεται να έκανε όλο και πιο έντονα όσο πιο κοντά έφτανε στη στιγμή του να κόψει το νήμα. Τα μοιράσματα.
Κατάλαβα ότι ο Γιάννης είχε πολύ πιο ξεκάθαρη εικόνα σχετικά με τη διπλή δύναμη του μοιράσματος: τη δύναμη που χρειάζεται για να μοιραστείς, και τη δύναμη που απλόχερα δίνεις με το μοίρασμά σου. Ο Γιάννης είναι λόγος, ένας από τους πολλούς, να πιστεύει κανείς στο φαινόμενο της πεταλούδας. Ένα μοίρασμα του Γιάννη έδωσε αρκετή ώθηση στον κόσμο, ώστε αυτός να αλλάξει. Άλλαξε ο δικός μου κόσμος. Όταν είδα το θάρρος με το οποίο εξέθετε τον εαυτό του σε φίλους, διαδικτυακούς και μη, φύσηξε μέσα μου ένας αέρας, που κάθε μέρα μόνο φουσκώνει.
Δε θέλω να οικειοποιηθώ τον αγώνα του Γιάννη με το θάνατο, ούτε τον αγώνα του για ζωή. Θέλω μόνο να παραδεχτώ ότι μια μέρα άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή μέσα στο πληγωμένο και κουρασμένο μου μυαλό. Με το βιβλίο του «Τι πραγματικά αξίζει» έκανε το αντίκρυσμα του με το θάνατο οδηγό για τη ζωή. Αυτό που θέλει ανυπολόγιστα μεγέθη δύναμης είναι το γεγονός ότι το έκανε οδηγό όχι μόνο για τη δική του ζωή, αλλά και για τη ζωή του γιου του. Μέσα από τη συνομιλία με τον γιο του, έγινα κι εγώ μαθητής του. Ρούφηξα κάθε μάθημα του βιβλίου του, λες και στεκόμουν δίπλα στον «Στέλιο του» και άκουγα ακόμα και τις αναπνοές τους. Ρουφούσα κάθε μοίρασμα του Γιάννη στα social. Δε θέλω να οικειοποιηθώ τον αγώνα του. Θέλω μόνο να παραδεχτώ ότι, αν ο Γιάννης δεν είχε αποφασίσει να κάνει το ταξίδι του κοινό, μπορεί να μην το είχα κάνει ούτε εγώ. Ούτε κείμενα, ούτε βιβλίο, ούτε τίποτα.
Ένα πρωινό, βρήκε ένα κείμενό μου στο The Untold. Από αυτά που, μέσα στο θυμό τους, προσπαθούν να προστατεύσουν την τρυφερότητά τους, να την αφήσουν να φέξει λίγο μέσα από τις χαραμάδες της επίθεσης που εξαπολύω κάθε φορά. Ο Γιάννης ανέβασε αυτό το κείμενο, και μου έστειλε μήνυμα λέγοντας μου ότι «με ευχαριστεί γι’ αυτό το κείμενο». Εγώ σ’ ευχαριστώ, Γιάννη.
Που ήσουν ένας από τους ανθρώπους που με έκανε άνθρωπο. Που πόνεσες και δεν το έκρυψες ποτέ. Έδειξες σε όλο τον κόσμο τη δύναμη της κοινότητας και της αλληλεγγύης. Ρούφηξες τους χυμούς του δέντρου που ο ίδιος φύτεψες στην αυλή της ψυχής σου και προστάτεψες με την αξιοπρέπεια σου και τη μάχη σου.
Ό,τι άλλο και να πω θα είναι περιττό. Ο κόσμος που τον γνώριζε, γνωρίζει ήδη τι παρακαταθήκη αφήνει ο Γιάννης. Τι παραδείγματα αφήνει σε όλους μας, και πρώτα-πρώτα στους δικούς του ανθρώπους. Ο κόσμος που δεν τον γνώριζε, είναι μια καλή στιγμή να γνωρίσει τον Γιάννη Μπρούζο. Τον άνθρωπο και την ιστορία.
Το βιβλίο του Γιάννη Μπρούζου, «Τι πραγματικά αξίζει – 24 γράμματα στον γιο μου», μπορείτε να το βρείτε στην Ανοικτή Βιβλιοθήκη, ή σε βιβλιοπωλεία όπως η Πολιτεία, αν θέλετε να στηρίξετε την οικογένεια του Γιάννη.
Φωτογραφία: Ματίνα Ψαρράκη
Διαβάστε επίσης:
Τα απογεύματα των ιδιαίτερων ανθρώπων
Πώς η ιρανική Legoγάνδα κέρδισε το αφήγημα στα Social Media
Δίκη Τεμπών: Ερωτήματα για τη διαφάνεια και την πρόσβαση των δημοσιογράφων





