Με αιχμηρούς διαλόγους, σαρκασμό και συμβολισμούς, το έργο μιλά για την αδικία, την απώλεια, την ανάγκη για ελευθερία και σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής, μετατρέποντας το μπαρ σε καθρέφτη των αδυναμιών και των παραλογισμών του ανθρώπινου κόσμου.
Ο κινηματογράφος αποτελεί σύμπτωμα της εκάστοτε εποχής, λειτουργώντας ως καθρέφτης των κοινωνικών και πολιτικών μετατοπίσεων. Το πιο ηχηρό παράδειγμα αποτελεί το σινεμά που παρέδωσε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Σταυρού του Νότου Plus, την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου, ο τραγουδοποιός Θοδωρής Κοτονιάς συνομίλησε με τον Δημήτρη Παπαβομβολάκη.
Live σαν το χθεσινό είναι που δε μ’ αφήνουν να παρατήσω το ονειρό μου. Όχι όνειρο για κάποια καριέρα. Όνειρο για έναν κόσμο πιο τρυφερό, που οι άνθρωποι έρχονται κοντά, όπως ήρθαμε σε εκείνες τις κερκίδες. Κι έναν κόσμο που θα μιλάμε. Για τα ζόρια και τα καλά.
Έχοντας κάνει πλέον θεσμό τα τρίωρα ανατρεπτικά και ξεσηκωτικά party, τα γεμάτα ενέργεια, χιούμορ και καλή μουσική, ο Γιώργος Παπαγεωργίου και οι Polkar είναι πανέτοιμοι για τη μεγάλη επιστροφή τους στο Κύτταρο, την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου!
Εκεί που το όνειρο πεθαίνει, ζουν οι κυνηγημένοι και δημιουργούν τα πιο ζωντανά έργα της εποχής μας.
Ο Σαββόπουλος ήταν πολλά. Όμως αν κάτι αφήνει ο καθένας πίσω του, πρώτα και κύρια, ο Σαββόπουλος αφήνει το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Γιατί αυτός ήταν, κι αυτό ήταν: το ελληνικό τραγούδι.
Ένα βιβλίο που μετατρέπει τη σιωπή των ζώων σε φωνή. Ένα λογοτεχνικό και πολιτικό κάλεσμα για δικαιοσύνη, σεβασμό και αλληλεγγύη.
Ένα κινηματογραφικό δοκίμιο του Ζαν-Λικ Γοντάρ πάνω στη μεταπολεμική κοινωνία της κατανάλωσης, της αλλοτρίωσης και της ιδεολογικής χειραγώγησης μέσω των εικόνων, από το μακρινό 1967, κατάφερε να αποτυπώσει την μοναξιά που έχουμε βιώσει όλες και όλοι μας στις σύγχρονες πόλεις που δεν ηρεμούν πότε.