Την Τετάρτη, το ισραηλινό δημόσιο κανάλι Kan μετέδωσε ότι ο ισραηλινός στρατός προετοιμάζεται να «αναλάβει τον έλεγχο» του στολίσκου με ναυτικούς κομάντος και πολεμικά πλοία. Ωστόσο, σύμφωνα με το Kan, το Ισραήλ δεν θα ρυμουλκήσει όλα τα 50 πλοία και προτίθεται να βυθίσει ορισμένα στη θάλασσα.
Η μόνιμη παρουσία της αστυνομίας στους καταυλισμούς Ρομά δεν είναι «λύση». Είναι μια πολιτική κίνηση που κλείνει το μάτι στον λαϊκισμό και την ξενοφοβία. Είναι η εύκολη απάντηση σε ένα σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα.
Ο Παύλος δεν ήταν ήρωας με τη συμβατική έννοια. Ήταν ένας άνθρωπος απλός, καθημερινός, που πίστευε στη δύναμη της τέχνης και της κοινότητας. Η δολοφονία του τον μετέτρεψε σε καθρέφτη της κοινωνικής μας αποτυχίας και, ταυτόχρονα, σε φάρο αντίστασης.
Το Ισραήλ είχε επιβάλει περιορισμούς στις εισαγωγές αγαθών στη Γάζα εδώ και χρόνια, οι οποίοι αυξήθηκαν δραστικά μετά την έναρξη του πολέμου. Από τον Μάρτιο του 2025, η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς το Ισραήλ επέβαλε τρίμηνο, σχεδόν απόλυτο, αποκλεισμό στην είσοδο αγαθών.
Χθες, η Ελλάδα μίλησε. Κι αν αυτή η φωνή ταξιδέψει πέρα από τα νερά μας και φτάσει στη Γάζα, ίσως εκεί, μέσα στα ερείπια και τη σκόνη, κάποιος να νιώσει για λίγο λιγότερο μόνος.
Η υπόθεση αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα σκανδάλων που καταδεικνύουν ότι το κράτος, παρά τις μεταρρυθμίσεις, τις ψηφιοποιήσεις και την επίφαση «νοικοκυρέματος», διαπερνιέται ακόμα από πελατειακά δίκτυα, κομματικές παρεμβάσεις και ανοχή στη διαφθορά
Ανεξάρτητα από το νομικό αποτέλεσμα, η απόφαση αυτή γράφει ιστορία. Γιατί αποτυπώνει, με τρόπο απτό και δημόσιο, ότι το #MeToo στην Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια «στιγμή». Είναι ένα διαρκές ρεύμα που δεν πρόκειται να σταματήσει.
Σε έναν κόσμο που ολοένα και περισσότερο μας μαθαίνει να κοιτάμε ο καθένας τον εαυτό του, υπάρχουν ακόμη μικρές εστίες όπου η συλλογικότητα επιμένει. Που αντιλαμβάνονται την εκπαίδευση ως πολιτική διαδικασία, όπου κανείς δεν μαθαίνει μόνος του και κανείς δεν διδάσκει αφ’ υψηλού.
Το Κράτος Δικαίου γυρίζει σελίδα. Και πάνω σ’ αυτή την κυνική καμπή, ο Θάνος Πλεύρης ξεσπαθώνει, επιστρέφοντας στην πιο ωμή ακροδεξιά ρητορική των τελευταίων δεκαετιών.