Χθες, η Ελλάδα μίλησε. Κι αν αυτή η φωνή ταξιδέψει πέρα από τα νερά μας και φτάσει στη Γάζα, ίσως εκεί, μέσα στα ερείπια και τη σκόνη, κάποιος να νιώσει για λίγο λιγότερο μόνος.
Χθες, η Ελλάδα σταμάτησε για λίγο να είναι μια χώρα διακοπών, θάλασσας και ήλιου. Ήταν μια γη που έσμιξε τη φωνή της με εκείνη ενός λαού που υποφέρει. Από τις κορφές της Ηπείρου μέχρι τα σοκάκια των Κυκλάδων και από τα λιμάνια της Κρήτης μέχρι τα Δωδεκάνησα, ακούστηκε ένα κοινό, δυνατό και ανυποχώρητο μήνυμα. Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Καμία συνεργασία με το Ισραήλ.
Σε 105 σημεία της χώρας, νησιά, χωριά και πόλεις μετατράπηκαν σε κόμβους αντίστασης. Οι πλατείες, οι προκυμαίες και οι παραλίες γέμισαν πανό, σημαίες, συνθήματα για την Παλαιστίνη. Η κόκκινη γραμμή που διέτρεχε τον χάρτη της χθεσινής μέρας δεν ήταν εκείνη των συνόρων. Ήταν η αόρατη αλλά αισθητή γραμμή που ενώνει ανθρώπους με έναν κοινό παλμό.
Την πεποίθηση ότι η σιωπή μπροστά στην αδικία είναι συνενοχή.
Στο Σύνταγμα, λίγο μετά τις οκτώ το βράδυ, οι φωνές αντήχησαν κάτω από τα κτίρια της πόλης, δίνοντας μια δική τους μουσική στην καλοκαιρινή Αθήνα.
Δεν ήταν οι ήχοι των τουριστών ούτε το βουητό των δρόμων. Ήταν η καρδιά ενός πλήθους που δεν φοβάται να σταθεί απέναντι στη βαρβαρότητα.
Στα Χανιά, στο Ενετικό Λιμάνι, ένα τεράστιο πανό «Stop the genocide» στεκόταν δίπλα στον φάρο, σαν άγρυπνος φρουρός που φωτίζει όχι μόνο τη θάλασσα, αλλά και την αλήθεια.
Στον Πειραιά, σε πλοίο έτοιμο να σαλπάρει, κρεμάστηκε το «Free Palestine – Stop the genocide» και η θάλασσα έμοιαζε να το παίρνει μαζί της, να το ταξιδεύει σε κάθε λιμάνι.
Στην Αρχαία Ολυμπία, εκεί που κάποτε γεννήθηκε το ιδεώδες της ειρήνης, οι άνθρωποι στάθηκαν και φώναξαν για μια ειρήνη που σήμερα καταπατείται.
Στα νησιά του Αιγαίου, οι φωνές ακούστηκαν πάνω από το κύμα, σαν να σμίγουν με τις φωνές όσων δεν έχουν πια σπίτι, όνειρα, ασφάλεια.
Η χθεσινή μέρα δεν ήταν μόνο διαμαρτυρία για την Παλαιστίνη. Ήταν γιορτή της αξιοπρέπειας. Ήταν απόδειξη ότι, ακόμη και σε έναν κόσμο όπου η εικόνα του πόνου επαναλαμβάνεται μέχρι να γίνει σχεδόν συνηθισμένη, υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να την αποδεχτούν.
Ήταν υπενθύμιση ότι η αλληλεγγύη δεν έχει σύνορα, δεν γνωρίζει από γεωγραφία και απόσταση. Αν υπάρχει κάτι που ενώνει την Κέρκυρα με τη Ρόδο, τη Λευκάδα με τη Σάμο, την Πρέβεζα με την Σύρο, δεν είναι μόνο η θάλασσα που μας αγκαλιάζει.
Είναι η πεποίθηση ότι κανένας λαός δεν πρέπει να ζει υπό κατοχή, κανένα παιδί να μεγαλώνει κάτω από τις βόμβες, κανένας άνθρωπος να θεωρείται «αναλώσιμος» για χάρη πολιτικών ή οικονομικών συμφερόντων.
Χθες, η Ελλάδα μίλησε. Όχι με τη φωνή των κυβερνήσεων, αλλά με τη φωνή των ανθρώπων της. Μια φωνή που έλεγε «Όχι στο όνομά μας». Κι αν αυτή η φωνή ταξιδέψει πέρα από τα νερά μας και φτάσει στη Γάζα, ίσως εκεί, μέσα στα ερείπια και τη σκόνη, κάποιος να νιώσει για λίγο λιγότερο μόνος.
Με την Παλαιστίνη, ως την λευτεριά.
Διαβάστε επίσης:
