Ιστορίες τόσο ίδιες. Ιστορίες που μιλάνε για έναν ανέτοιμο μηχανισμό, για μηδενική στήριξη, για μάχη χωρίς δικαίωση. Ιστορίες τόσο ίδιες, που σοκάρουν. Σήμερα θα αφήσω τις ιστορίες να τα πουν όλα.
«Αν δεν έβλεπα τις selfies με υπουργούς που έβγαζες και έστελνες σε συνεπιβάτιδές σου μέρες μετά τις 28 Φλεβάρη, μπορεί και να μην οργιζόμουν.
Αν δεν κατέβαινες δημοτικός σύμβουλος με παράταξη φιλικά προσκείμενη στη ΝΔ, μπορεί και να μην οργιζόμουν».
Το Σύνταγμα χθες με τον φακό της Μαρίας Γαλάτη.
Σας ευχαριστούμε πολυχρονεμένε.
Σας ζητήσαμε να λογοδοτήσετε για τα Τέμπη ωστόσο.
Οπότε, όποτε και αν έχετε την καλοσύνη μιλήστε μας και για αυτά.
Και ντυθείτε. Θα πουντιάσετε.
«Το “δεν έχω οξυγόνο” το έλεγαν και οι νεκροί της πανδημίας που θα έπρεπε σήμερα να ζουν αλλά τους αφήσατε να πεθάνουν διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ, χιλιάδες κρατικές δολοφονίες που επίσης τις συγκαλύψατε».
«Όλα γρήγορα, όλα βιαστικά, όλα ένα χάος. Βιάστηκαν να τα συγκαλύψουν όλα, να τα σκεπάσουν όλα αλλά δεν είχαν υπολογίσει την οργή και τη δύναμή μας. Ακόμη δεν μπορώ να δεχθώ, πως δεν με άφησαν να τον φιλήσω, να τον αγκαλιάσω, να τον αποχαιρετήσω για τελευταία φορά, ενώ μπορούσα. Να του πω να μας προσέχει, να είναι φύλακας άγγελός μας».
Τα πανό ανεμίζουν, τα συνθήματα ουρλιάζουν. Ο φόβος αλλάζει πλευρά. Τα κανάλια διακόπτουν τα πρόγραμμά τους. Πώς βρέθηκαν αυτοί εκεί; Τα πλάνα δείχνουν τα ΜΑΤ να κοιτούν ψηλά.
«Οι τάφοι δεν έχουν κλείσει. Θα κλείσουν μόνο όταν θα πούμε εμείς, όταν θα πάμε και θα έχουμε την ψυχή μας καθαρή, και θα πούμε ότι κάναμε ό,τι ήταν αδύνατο κι ό,τι ήταν δυνατό για να τιμωρήσουμε τους ενόχους».
«Ήταν εργαζόμενος; Δεν έμεινε τίποτα, ξεχάστε τους, με το νυστέρι τους ξεκολλάμε από τα σίδερα. Πόσο πόνεσες, αδερφέ μου…»