Μια κοινωνία σάκος του μποξ. Μια κοινωνία, κοινωνικό πείραμα. Μια κοινωνία που έχει μετατρέψει τη ζωή της σε διαγωνισμό: ποιος θα φταίει για περισσότερα. Στις 6 Δεκέμβρη (κάθε χρόνου) φταίνε οι «αναρχικοί», που «κλαίνε τον πεθαμένο» κάθε χρονιά. Στα μπλόκα, φταίνε οι αγρότες, γιατί «είχανε ψηφίσει ΝΔ». Και ποιος κερδίζει απ’ όλο αυτό; Τα ζώα με τις ασπίδες.

Οι «οικογενειάρχες» που «έχουν ανάγκη» και «θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο» για να «διατηρήσουν την τάξη». Να τη χέσω την τάξη σας, ρε άεργοι. Να τη χέσω την πουτάνα την τάξη σας. Να το χέσω το φόβο που βαφτίσατε τάξη. Να τη χέσω ρε, μια «ειρηνική» κοινωνία με πήλινα πόδια. Που πρέπει να ανακατεύει τα μέσα της, για να μην ξερνάνε βρωμιά τα έξω της.

Πόση αρρώστια κρύβετε όλοι εσείς που ζητάτε κι άλλο ξύλο από τον κάθε μπάτσο; Που κάθε βδομάδα έχουμε και μια καινούρια ομάδα από δαύτους; ΜΑΤ, ΥΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΡΑΣΗ, τα αρκτικόλεξα του φόβου και του σκοταδιού. Είναι κοινωνία ελεύθερη αυτή, η κοινωνία που για να κοιμηθεί το βράδυ τη ρίχνουν λιπόθυμη με γκλοπ;

Θα μπορούσα να γεμίσω αυτό το κείμενο με βίντεο, αλλά τα έχεις δει. Κι αν δεν τα έχεις δει όλα, θα έχεις δει σίγουρα αρκετά. Κι αν νιώθεις καλά, αν δε νιώθεις αναγούλα με το θράσος τους, σταμάτα να διαβάζεις. Δεν είσαι αρκετά άνθρωπος για όσα πρέπει να πούμε. Είσαι αρκετά απ-άνθρωπος για να ζήσεις τη ζωή που έχουν ορίσει για σένα.

Μπορεί να μοιάζω με το Χριστό, αλλά δεν είμαι ο Χριστός. Δεν έχω άλλα μάγουλα να γυρίσω. Δε θέλω να με χτυπήσουν άλλο, και δε θέλω να χτυπήσουν κανέναν άλλον. Όχι άλλους φίλους μες στα νοσοκομεία. Όχι άλλες αγωγές. Όχι άλλες ΕΔΕ.

Μια ζωή με μαθαίνουν να μη χτυπάω. Και δε χτύπησα ποτέ. Μόνο με χτυπούσαν. Και μεγάλωσα φοβισμένος. Μεγάλωσα ψάχνοντας τον τρόπο να μην είμαι εγώ αυτός που θα τον χτυπήσει πρώτο το μαλακισμένο που δε παίρνει αγάπη σπίτι του. Δε θα ζήσω έτσι και στο δρόμο. Δε θα ζήσω έτσι άλλο.

Χόρτασε από νομοταγείς πολίτες η χώρα. Χόρτασε από «καταγγελίες» και «καταδίκες». Χόρτασε από μπινελίκια στα social. Χόρτασε από φορές που «η αστυνομία έσπασε την πορεία». Θα κάτσω στη μέση του δρόμου μέχρι να με σκοτώσουν. Αυτό θα σου δώσει να καταλάβεις τι σημασία έχεις για το κράτος; Δε σε βλέπουν. Δε μας βλέπουν ρε.

Τι να τα κάνω τ’ αφεντικά τους; Τα ψήφισα ποτέ; Να περιμένω τι; Να μην τα ψηφίσω και την επόμενη; Να περιμένω τι; Ν’ αλλάξει φορεσιά η ίδια βία;

Ζω και αναπνέω, με αυτά τα σάπια πνευμόνια που μου άφησε η σύγκρουση δύο τρένων, για να φωνάξω μια μέρα:

Από αύριο κυνηγάνε οι κυνηγημένοι.

Κι ας μην κυνηγήσω ποτέ. Ας κυνηγήσουν τα δισέγγονά μου. Τιμή μου θα είναι.

Φωτογραφία: Γιώργος Βιτσαράς, βράδυ 6/12/2025

Διαβάστε επίσης:

Ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας «διαψεύδει» βίντεο και αυτόπτες μάρτυρες

Αλέξης Γρηγορόπουλος: Αλέξη, αυτές οι νύχτες είναι δικές σου

«Ήξερα ότι κρατάω ένα ιστορικό ντοκουμέντο που σήμερα το αφιερώνω σε όλους εκείνους που συναντηθήκαμε στους δρόμους του Δεκέμβρη»

Οι αγροτοκαλλιεργητές από τη Λακωνία, μας μάθανε τι είναι πέναλτι