Με συγκινεί διπλά όταν ο κόσμος γίνεται κομμάτι μιας εκδήλωσης το Σάββατο, της μέρας που έχουμε μάθει να αφιερώνουμε στον εαυτό μας. Έτσι έγινε και το περασμένο Σάββατο, 29/11/25 στο Παλιό Δημαρχείο Υμηττού. Δέχτηκα την πρόσκληση των μοναδικών παιδιών του Μέχρι Τέλους, μαζί με τον κ. Ηλία Παπαγγελή, μπαμπά της Αναστασίας και τον κ. Βασίλη Χατζηχαραλάμπους, μπαμπά του Παναγιώτη.

Ήμασταν εκεί για να πλαισιώσουμε την παρουσίαση του βιβλίου του συνταγματολόγου και καθηγητή του Παντείου, Ξενοφώντα Κοντιάδη με τίτλο «Τέμπη 57: Η ιστορία ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος». Ο καθένας από τη θέση του, που παρά τη θέληση του, του έχει δοθεί.

Με συγκινεί τριπλά όταν ο κόσμος, εκτός από κομμάτι της εκδήλωσης, γίνεται δικός μας άνθρωπος, ακόμα και για τα πέντε λεπτά της επαφής μας. Δε μπορώ να συλλάβω το συναισθηματικό πλούτο που κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του, όταν έρχεται με δάκρυα στα μάτια να μας μιλήσει. Και εκείνοι αντίστοιχα δε μπορούν να συλλάβουν πόση δύναμη δίνουν σε ‘μας. Είναι κομμάτι του αγώνα μας. Δεν τουμπάρει ο κόσμος από τις οικογένειες των 57 θυμάτων και μερικούς τραυματίες.

Το βιβλίο του Ξενοφώντα Κοντιάδη είναι μια περιγραφή του χρονικού πριν και μετά το έγκλημα των Τεμπών. Είναι οι λόγοι που φτάσαμε στα Τέμπη, καθώς και οι λόγοι που οι άνθρωποι των Τεμπών είναι κοντά τρία χρόνια πλέον στο δρόμο, με την αλύγιστη υποστήριξη του κόσμου.

Είναι οι λόγοι που μια ολόκληρη κοινωνία αισθάνεται προδομένη και αδικημένη. Οι λόγοι που όλοι και όλες μιλάμε καθημερινά για δικαίωση.

Τη στάση του κόσμου απέναντι στο στυγνό έγκλημα των Τεμπών, με τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας αντέχει και η καθεμία συμφωνεί, την δίνει το ίδιο το όνομα της ομάδας: «Μέχρι Τέλους».

Φωτορεπορτάζ: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Στο Μνημείο που ο μηχανισμός έχασε τη μάχη (Φωτορεπορτάζ – 26/10/25)

Τι ζητάει το τραύμα;

Τρένο: Σημαντική υπενθύμιση από το υπουργείο μεταφορών