Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, ή τέλος πάντων, κι αν ξέρω είν’ επειδή μου το μετέφεραν. Ανούσιο λοιπόν, σχεδόν «μαϊντανίστικο» να πάρω θέση για το ίδιο το γεγονός. Απ’ την άλλη μεριά, μπορεί, και πρέπει, κι αξίζει να πάρει θέση όλος ο προοδευτικός κόσμος για πέντε βασικές αράδες που υποτίθεται τις είχαμε ξεκαθαρισμένες.

Όμως, ε, αριστερά… Τίποτα, ποτέ δεν είν’ εύκολο και ξεκάθαρο.

Να τα πάρουμε με τη σειρά;

1. Ο φεμινισμός δεν γίνεται να περιλαμβάνει κάποιες γυναίκες. Εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να περιλαμβάνει ούτε πολλές γυναίκες. Ο φεμινισμός περιλαμβάνει όλες τις γυναίκες. (Για την ακρίβεια περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους που βιώνουν πατριαρχική καταπίεση, όμως ας πούμε ότι αυτό είναι δεύτερο επίπεδο – ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον στο πρώτο). Δεν ισχύει αρχή αποκλεισμού για το φεμινισμό. Ακόμα και γυναίκες που δεν «τον αγοράζουν», τον χαίρονται. Πόσο μάλλον εκείνες που τον ζητάνε και τον στηρίζουν.

2. Ο αυτοπροσδιορισμός ως προς την ταυτότητα φύλου τίθεται ως διεκδίκηση απέναντι σε μια συντηρητική κοινωνία. Αν η προοδευτική αριστερά δεν τον αποδέχεται χωρίς ναι μεν κι άλλα, πυροβολεί τα πόδια της.

3. Η βία είναι καταδικαστέα, κι ο διάλογος χωράει παντού. Όλες οι απόψεις πρέπει ν’ ακούγονται. Η σωματική βία είναι οπωσδήποτε χειρότερη της λεκτικής. Αλλά δεν ζούμε σε κουτάκια. Οι άνθρωποι έχουν κρίση – αν κάποιος σου κάνει σταθερά λεκτικό μπούλινγκ κι εσύ κάποια στιγμή του ρίξεις μια σφαλιάρα, δεν γίνεσαι ξάφνου εσύ ο θύτης, παρόλο που μεμονωμένα έτσι φαίνεσαι. Κι ενώ αυτά είναι μάλλον προφανή, μ’ ένα μαγικό τρόπο γίνονται αντικείμενο συζήτησης, αντικείμενο έριδας, αντικείμενο διαμάχης.

Βούτυρο στο ψωμί, βεβαίως, μιας ακροδεξιάς που τρίβει τα χέρια της. Μιλάμε συχνά τελευταία για την αποτυχία της αριστεράς να πείσει. Μα πώς να πείσει; Πώς, όταν κάθε τόσο αμφισβητεί εκ των έσω τον ίδιο της τον εαυτό. Όταν αρνείται τις δικές της αξίες. Ή όταν δημιουργεί μια θολή αμφισβήτησή τους. Την ώρα μάλιστα που η ρητορική της δεξιάς καταφέρνει, υπό το φόβο ψυχροπολεμικών σκιάχτρων, να μπετονάρει αντίρροπες ιδέες χωρίς την παραμικρή ρογμή.

Αν το καλοσκεφτούμε, είν’ ευκολότερο να εμπιστευτεί κανείς τον καθαρό κυνισμό που υπαγορεύει πως «όλα τα ζώα ΔΕΝ είναι ίσα», παρά μια υπέροχη ισότητα που κάθε τόσο χωρίζει τα ζώα σε «περισσότερο και λιγότερο ίσα». Το ένα σού φωνάζει «σκάσε και κολύμπα», ενώ το άλλο σού υπόσχεται κοινωνικά σωσίβια που ίσως τελικά να μη σε περιλαμβάνουν. Και τέλος πάντων, αν είναι να πνιγείς, καταπίνεται πιο εύκολα να σε πνίγει ο τύραννος. Το να σ’ αφήνει να βουλιάξεις ο σύντροφος, δεν αντέχεται, διάολε. Δεν αντέχεται…

Διαβάστε επίσης:

Μισό αποτύπωμα, ολόκληρη ζωή

Τελικά, πότε φταίει ο υπουργός; Ποτέ;

Για τα δικά σου παιδιά – Μην τους ξεχάσεις!