Τα τελευταία δύο Σάββατα, η Πρωτοβουλία Κατοίκων Εξαρχείων αποφάσισε να ράψει και να μοιράσει Παλαιστινιακές σημαίες στην γειτονιά, ώστε να την χαρίσει ένα πρόσωπο που αντικατοπτρίζει κάποια διαφορετικά Εξάρχεια, από αυτά που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια.

Όχι τα Εξάρχεια των AirBnb, των τουρ σε σημεία δολοφονιών, της «ανάπτυξης», του «εξευγενισμού» της περιοχής και του Μετρό, αλλά τα Εξάρχεια του αγώνα, της πολιτικής στάσης και κρίσης, τα Εξάρχεια.

Ο στόχος λοιπόν ήταν να τοποθετηθεί μια γιγαντιαία παλαιστινιακή σημαία σε κάθετη της Καλλιδρομίου και στην λαϊκή αγορά των Εξαρχείων να μοιραστούν παλαιστινιακές σημαίες, για να στολίσουν και να ομορφύνουν την γειτονιά των Εξαρχείων, θυμίζοντας πως τα Εξάρχεια δεν είναι μια γειτονιά που γυρίζει το πρόσωπο αλλού, όταν στην ευρύτερη περιοχή σφάζονται άμαχοι και διεξάγεται μια βιομηχανοποιημένη εθνοκάθαρση και γενοκτονία.

Έτσι από τις 12 και κάτι με την φωτογράφο και σκηνοθέτιδά μας την Μαρία Γαλάτη συναντηθήκαμε στον χώρο της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων όπου αρκετά άτομα είχαν βρεθεί να βοηθήσουν στην «συναρμολόγηση» των σημαιών και τα stencil σε tote bags και ρούχα.

Το μήνυμα ήταν απλό: Τα Εξάρχεια είναι με την Παλαιστίνη. Κάθε μπαλκόνι, κάθε κατάστημα, ακόμα και στις τσάντες και τα ρούχα των κατοίκων να είναι σαφές πως η περιοχή στηρίζει τον αγώνα ενός ολόκληρου λαού για ελευθερία.

Καθώς ένα τέτοιο μήνυμα μας βρίσκει σύμφωνους για λόγους αρχής, όχι μόνο πήγαμε αλλά περάσαμε και υπέροχα γνωρίζοντας πως στηρίζοντας την Πρωτοβουλία Κατοίκων, βοηθάμε την γειτονιά των Εξαρχείων να εκφράσει την στήριξή της στον αγώνα των Παλαιστινίων, αρχικά για επιβίωση.

Στο μυαλό μας τα ίδια πράγματα: Μια περιοχή εν μέσω λιμού, που όσοι δεν πεθαίνουν από βόμβες πεθαίνουν από την έλλειψη βασικών υποδομών όπως τα νοσοκομεία, το αίμα και τα αναλώσιμα των νοσοκομείων.  

Μια μικρή λωρίδα γης, όπου όταν οι κάτοικοι προσπαθούν να παραλάβουν ανθρωπιστική βοήθεια, αντί για κούτες με τρόφιμα διάρκειας 2μιση ημερών παραλαμβάνουν σφαίρες. Όπου με την φρίκη του νέου πολέμου που εκκίνησε το Ισραήλ, τα φώτα της δημοσιότητας παγκοσμίως φεύγουν μακριά από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Όχι απλά είναι στο χέρι μας να διατηρούμε την Γάζα και το όνειρο για μια ελεύθερη Παλαιστίνη στην επικαιρότητα, αλλά να βλέπει ο κάθε περαστικός τα μπαλκόνια με σημαίες της Παλαιστίνης. 

Το θετικό είναι πως μια τόσο απλή σκέψη, έτυχε θερμής υποδοχής και πλέον άλλες περιοχές, θέλουν να ράψουν τις δικές τους σημαίες, να οργανωθούν, να κάνουν στένσιλ και να μην αφήσουν τη Γάζα να ξεθωριάσει και να ξεχαστεί. 

Ακόμα καλύτερα, την ώρα που η Ελλάδα ντροπιάζει το ανθρώπινο είδος και την αξιοπρέπεια των πολιτών της με την στάση της απέναντι σε μια γενοκτονία, εμείς να έχουμε επιτέλους μια σημαία στο μπαλκόνι μας για την οποία να είμαστε υπερήφανοι. Κάτι που δεν έχουμε ζήσει ποτέ στη ζωή μας.

Φωτορεπορτάζ: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

• «Η γερμανική κοινωνία άργησε πάρα πολύ να καταλάβει τι συμβαίνει στη Γάζα»
• «Διεκδικώντας τα όνειρα. Το σχολείο του αύριο ξεκινά από τις φωνές του σήμερα» – Ημερίδα από το Δίκτυο Αλληλέγγυων Σχολείων
• Η φωνή μας έγινε κραυγή για την Παλαιστίνη – Το φινάλε της μεγάλης συναυλίας στην Τεχνόπολη (video)