Πώς είναι άραγε να είσαι δεκαεπτάχρονος μαθητής, να αγαπάς την μουσική (την χιπ χοπ μουσική), να μαζεύεις δυο τρεις φίλους και να φτιάχνεις μια μπάντα για να γουστάρετε;

Πως είναι άραγε να περνάνε 25 χρόνια και η ίδια παρέα να έχει μεγαλώσει (και σε ηλικία και σε μέλη), να αγαπάνε το ίδιο, ίσως και περισσότερο την μουσική και να έχουν καταχωρηθεί στο μυαλό του μουσικού κοινού της χώρας, ως μία από τις καλύτερες χιπ χοπ μπάντες;

Οι Social Waste δεν θέλουν συστάσεις. Σε μια εποχή που η κοινωνία, οι θεσμοί, η πολιτική και ειδικά ο πολιτισμός βιώνει μεγάλη κρίση, παραμένουν ακμαίοι, αιχμηροί αλλά πάντα αισιόδοξοι για το μέλλον…

Βρέθηκα από νωρίς στο Floyd (πρώην Πειραιώς Academy) και χάρηκα πραγματικά την ανομοιομορφία του κόσμου που περίμενε με υπομονή να ανοίξουν οι πόρτες. Ο χώρος μού φάνηκε πολύ μεγάλος για να γεμίσει, αλλά χρειάστηκαν είκοσι περίπου λεπτά για να διαψευστώ πανηγυρικά. Βλέπεις μετά από αρκετό καιρό οι Social Waste θα έκαναν συναυλία σε κλειστό χώρο. Είχαν επίσης καιρό να παίξουν κάπου μόνοι τους, μια που τα τελευταία χρόνια έχουν δέσει αρμονικά και με τους Χαΐνηδες και με τους Θραξ Πανκς και συνοδοιπορούν μουσικά.

Το τραγούδι Του Άρη με την σύμπραξη του μουσικού σχήματος Φυσιλάτες (γέμισε η σκηνή με γκαϊντιέρηδες) ήταν η αρχή για την μουσική θύελλα που ξέσπασε το Σάββατο στο Γκάζι, μια περιοχή που χμμμ, ας πούμε κομψά, «ακούει» άλλες μουσικές και είδη.

Με τις ρίμες να φεύγουν βροχή προς κάθε κατεύθυνση και τον κόσμο να πάλλεται στο άκουσμα των: Στην Γιορτή Της Ουτοπίας, Για Να Νικήσουν, Φράουλες στην Μανωλάδα, Του Χρόνη, οι Social Waste έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και ο κόσμος τούς καταχάρηκε. 

Κι ο στίχος, αυτός ο στίχος με το κοινωνικό και πολιτικό πρόσημο…

Με συγκινεί αφάνταστα η ευαισθησία τους απέναντι σε καθετί σοβαρό που συμβαίνει σ’ αυτήν την χώρα. Κι αν ο Θάνος Μικρούτσικος μας έκανε με το έργο του να διαβάσουμε Καββαδία, οι Social Waste έχουν βάλει πολύ κόσμο να ψάξουν να βρουν και να  να διαβάσουν τον Χρόνη Μίσσιο, τον Βίκτορ Χάρα και τον Εδουάρδο Γκαλεάνο. 

Πολύ όμορφο κι αγαπημένο σημείο, η παρουσία του πολυφωνικού σχήματος Χαονία για το τραγούδι του Μάρκου Μπότσαρη. Όταν σκέτες ακατέργαστες φωνές μπλέκουν την παράδοση με την ιστορία του τόπου, μόνο ρίγος μπορείς να νιώσεις!!!

Οι σχεδόν τρεις ώρες πέρασαν νερό και το Λένε έκανε ιδανικό κλείσιμο στην μουσική αυτή βραδιά. Ιδρώτας, ένταση και φυσικά ικανοποίηση και για μένα και φυσικά για τους χιλιάδες φίλους που γέμισαν ασφυκτικά το Floyd.

Έφυγα και περπάτησα για το σημείο που είχα παρκάρει πιο χαμηλά στην Πειραιώς, στην διαδρομή βρήκα μπροστά μου διάφορα «πολιτιστικά κέντρα» που έλεγε και ο μακαρίτης ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος (παλαιός πολιτικός) με άφθονο κόσμο να περιμένει…

Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα, σκέφτηκα και χαμογέλασα!!!! 

Κείμενο και φωτογραφίες: Ρουμελιώτης Κωνσταντίνος