H Εισαγγελία Χανίων αναφέρει σε σημερινή της ανακοίνωση πως ουδέποτε ειδοποιήθηκε για την περίπτωση του 45χρονου οδηγού του οποίου είχε αφαιρεθεί το δίπλωμα, με περίπου διπλάσιο αλκοόλ από τα όρια του αυτοφώρου και δεν έδωσε εντολή να μην συλληfθεί.

Οι αστυνομικοί που τον σταμάτησαν είπαν πως υπάρχει μια πάγια σιωπηρή συμφωνία να μην τρέχουν οδηγούς στο Αυτόφωρο τα Σαββατοκύριακα. Τις μέρες δηλαδή που οι περισσότεροι πίνουν μεγαλύτερες ποσότητες αλκοόλ. Ενώ αναφέρουν πως ενημέρωσαν την Εισαγγελία Χανίων.

Παρά την έντονη φημολογία, στους αστυνομικούς δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη, ούτε θα μπουν σε διαθεσιμότητα.

Ο Νόμος και η Τάξη τα βρήκαν και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Εκτός από ένα νεκρό παιδί που για τους ίδιους μάλλον έχει μικρή αξία.

Ο λαβύρινθος της διαφθοράς και οι ανθρωποθυσίες στον Μινώταυρο

Το ερώτημα είναι προς ποιου το συμφέρον υπάρχει η συμφωνία; Για τους μαγαζάτορες να μην τους κόψουν την δουλειά;

Για τους εισαγγελείς που είναι υπηρεσία, να μην τους παιδεύουν με τους παραβάτες, μεθυσμένους, επίδοξους δολοφόνους οδηγούς;

Για τους αστυνομικούς, ώστε να μην τραβιούνται για αλκοτέστ σε νοσοκομείο και συλλήψεις;

Δεν φταίνε όλοι, όμως η Τροχαία έχει δώσει μια εντολή που ακούγεται ρεαλιστική. Που την έχουμε ακούσει και δει ξανά. Βλέπουμε την κορυφή του παγόβουνου.

Αυτός που έδωσε την εντολή θα βγει λάδι και οι θάνατοι υπό την επήρεια αλκοόλ θα συνεχίσουν να είναι ο κανόνας παρά η εξαίρεση. Όλα ξεκινούν από τους διευθυντές της Τροχαίας και από την πολιτική παραδοχή πως μπορούν να παραβιάζουν τον νόμο.

Πως μπορούν να υπάρχουν δρόμοι όπου οι δεξιές λωρίδες μετατρέπονται σε πάρκινγκ επιχειρήσεων. Όπου τα πεζοδρόμια επίσης μετατρέπονται σε πάρκινγκ και οι πεζοί κατεβαίνουν στις λεωφόρους για να περπατήσουν. Όπου δεν κάνουμε αλκοτέστ σε σημεία έξω από συγκεκριμένα νυχτερινά κέντρα. Όπου οι διοικητές δίνουν προφορικές εντολές, μετατρέπονται σε νόμο του κράτους και οι υφιστάμενοί τους αποδέχονται να παρανομούν.

Το «από τύχη ζούμε» στην περίπτωση αυτή ισχύει σε απόλυτο βαθμό.

Οι ανθρωποθυσίες δεν σταμάτησαν

Παραδοσιακά, μύθοι όπως του Μινώταυρου, έδειχναν σε πρώτο επίπεδο την εποχή που οι κοινωνίες δεν τελούσαν ανθρωποθυσίες.

Οι θεϊκές παρεμβάσεις στην περίπτωση της Ιφιγένειας ή του Πέλοπα, έδειχναν την στάση των θεών απέναντι σε αυτές τις αιματηρές συνήθειες.

Ο Λαβύρινθος συμβολίζει τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και της εύρεσης διεξόδου μέσα σε ένα πολύπλοκο σύστημα πολιτικής δύναμης και ασυδοσίας.

Ο Θησέας έχει πεθάνει προ πολλού, ο Μινώταυρος φοράει στολή ή είναι εισαγγελέας και οι 14 νέοι Αθηναίοι συνεχίζουν να θυσιάζονται μήπως κορεστεί η δίψα του τέρατος για αίμα και την γλιτώσουν οι υπόλοιποι.