Σε ποια Ελλάδα φαντάζεσαι πως ζεις; Εσύ που κάθε τόσο λες “έλα μωρέ”, απ’ την ασφάλεια μιας στρέιτ, λευκής κανονικότητας. Εσύ που βλέπεις παντού μεμονωμένα περιστατικά – τόσο πολλά κι όμως τόσο μεμονωμένα. Είναι οι χωριάτες όταν συμβαίνει σε χωριό, είναι η επαρχία όταν συμβαίνει εκτός Αθήνας, είναι οι λούμπεν όταν συμβαίνει σε λαϊκή γειτονιά, είναι οι μουσουλμάνοι όταν συμβαίνει σε αλλοδαπές οικογένειες. Πάντα είναι κάτι, μα ποτέ δεν είναι το δικό σου κάτι. Κι όμως, αν ήσουν για μια στιγμούλα ειλικρινής, θα το ‘βλεπες: είναι η Ελλάδα, ηλίθιε!

Μια χώρα βαθιάς συντήρησης και δυσανεξίας στην κατανόηση. Ή μάλλον, στην αποδοχή. Κατανόηση έχουμε: Όλοι στεκόμαστε (δεν έχω αμφιβολία) στο πλάι του παιδιού που το ‘δειρε ο γονιός του. Όμως πολλοί (και να με συμπαθάτε, σ’ αυτό το τσούρμο δεν θα με συμπεριλάβω) νερώνετε την κατανόηση μ’ ένα δάχτυλο συμπόνια προς το δράστη. Ναι, ο ξυλοδαρμός είναι απαράδεκτος, όμως αν ήσουνα στη θέση του… Γιός ομοφυλόφιλος, ε; Βαρύ, ε; Ασήκωτο…

Μάθε λοιπόν, καλέ μου άνθρωπε της συντηρητικής, της “ψύχραιμης” ομοφοβίας (ο,τι και να ψηφίζεις), ότι αυτό το πιτσιρίκι το ‘δειρες κι εσύ. Του άνοιξες τη μύτη, του ‘σπασες τα πλευρά, το κλότσησες, το μάτωσες, το πλήγωσες. Εσύ που σκέφτεσαι με τρόμο τι θα ‘κανες αν ήσουνα στη θέση του γονιού, είσαι κιόλας στη θέση του. Είσαι εκεί κι αρνείσαι να σταθείς ανάμεσα στο παιδί και στη γροθιά. Γιατί τη γροθιά δεν τη θες, αλλά την κατανοείς. Θα την απέφευγες, όμως τής δικαιολογείς τα κίνητρα. Γκέι. Αδερφή. Πούστης. Αμάρτημα θανάσιμο. Κι ας μην ενοχλεί κανέναν. Κι ας είναι τόσο παρεμβατικό στη ζωή των διπλανών του, όσο και το να παίζεις σκάκι ή το να οδηγείς ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Δεν τον θες. Τον φοβάσαι. Δεν θα φωνάξεις υπέρ του, γιατί μπορεί να σε περάσουν για υποστηρικτή. Κι αυτό, καλέ μου συντηρητικέ και “ψύχραιμε”, γεννάει νταήδες που κάνουν τη δουλειά “λιγάκι πιο εριστικά”.

Κανείς δεν σ’ αναγκάζει να γουστάρεις το ίδιο φύλο – σε κάμποσες παρέες μ’ ομοφυλόφιλους, ποτέ δεν ένιωσα παράξενα που μ’ αρέσουν οι γυναίκες. Μην ξεγελιέσαι και μην παραμυθιάζεσαι: εσύ δεν τους αφήνεις να ζήσουν, αυτοί καθόλου δεν σ’ απειλούνε. Κι όσο δεν είσαι αναφανδόν πλάι τους, χωρίς αλλά, όπως θα ήσουν πλάι σε κάθε άνθρωπο που τρώει ξύλο γι’ αυτό που είναι, τότε είσ’ εσύ που επιτρέπεις τη μπουνιά και που αγκαλιάζεις το δικαίωμα του γονιού να ορίζει το παιδί του. Τότε κι εσύ είσαι η μπουνιά κι είσαι η φυλακή ενός ανθρώπου που του δίδαξες ότι είν’ ελεύθερος. Ελεύθερος μέχρι εκεί που του επιτρέπεις. Κι άρα χρειάζεται μάλλον να διαβάσεις πάλι τον ορισμό της ελευθερίας.

Ξέρω, ξέρω, “η ελευθερία σου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου”. Όμως ποτέ, κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει πειστικά γιατί ένας γκέι, μια λεσβία, ένας άνθρωπος που αλλάζει φύλο, γιατί ένας άνθρωπος διάφορος από σένα σού απειλεί την ελευθερία. Κανείς δεν μπόρεσε να το εξηγήσει γιατί δεν στην απειλεί. Απλώς σου αρνείται το δικαίωμα να τού στερείς τη δική του. Κι αυτό το δικαίωμα το ‘χες καιρό. Και σ’ άρεσε. Λοιπόν, σου έχω νέα…

Ναι, η Ελλάδα παραμένει συντηρητική και μ’ αθεράπευτη αρτηριοσκλήρωση. Όμως η Ελλάδα τα βήματά της θα τα κάνει. Πιο μεγάλα ή πιο μικρά, πιο αργά ή πιο γρήγορα, θα προχωρήσει. Η ζωή δεν είναι δρόμος, είναι θάλασσα – αν δεν κολυμπάς, βουλιάζεις. Δεν θα βουλιάξει. Θα κολυμπήσει. Και το πατ-πατ στην πλάτη του νταή, σιγά-σιγά θα τον γραπώσει απ’ το λαιμό. Είναι μια μάχη καταδικασμένη να κερδηθεί. Μα όπως και κάθε μάχη, έχει θύματα. Και παραμένει σοκαριστικό, και άδικο, και λάθος. Γιατί ο κάθε δεκαπεντάχρονος δεν θα ‘χει δεύτερη ευκαιρία, μια ζωή θα ζήσει. Κι αυτή του τη ζωή, ό,τι κι αν γίνει από δω και πέρα, θα του την έχει σημαδέψει ένας θείος γεμάτος αντριλίκι, κι ένας πατέρας που είναι τέτοιος απλώς και μόνο επειδή κατάφερε να ολοκληρώσει μια σεξουαλική διαδικασία χωρίς προφύλαξη. Δυστυχώς, με γυναίκα…