Η Eurovision ποτέ δεν με απασχόλησε μουσικά. Για μένα ήταν πάντοτε ένα χαβαλεδιάρικο event κακής κιτς αισθητικής που απευθυνόταν σε μια μερίδα κόσμου που, μέσα από την ελαφράδα της, θέλανε κάπως να διασκεδάσουν. Θυμάμαι παλιά μαζευόμασταν σε σπίτια για να φάμε, να κάνουμε προγνωστικά, να πειράξουμε ο ένας τον άλλο και αυτό όλο να λήξει, όπως το γάλα στο ψυγείο μας. Δηλαδή μετά από 3-4 μέρες να μην θυμάται κανείς τίποτα, πέραν της φάσης.
Κι εδώ που τα λέμε δεν είχε και κάτι άλλο να σου αφήσει, σαν after effect. Δεν είχες ζήσει ας πούμε την μεγαλύτερη συναυλία της ζωής σου με τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη. Ένα πανηγυράκι ήταν αυτό και τέλος. Τα τελευταία χρόνια, με τις πολιτικές εξελίξεις να κυριαρχούν τουλάχιστον στο δικό μου το μυαλό, η Eurovision εκτός της αδιαφορίας μου προσέθεσε κι άλλο ένα συναίσθημα: την απέχθεια.
Κι αυτό γιατί μου φαντάζει αδιανόητο για κάποιον «καλλιτέχνη» να θέλει να συμμετάσχει – έστω και σε επίπεδο αποστολής τραγουδιού για αξιολόγηση – σε ένα show που ουσιαστικά χρηματοδοτείται από το κράτους του Ισραήλ. Και δεν το λέω αυτό γιατί έχω θέμα με το Ισραήλ, το λέω γιατί έχω θέμα με την γενοκτονία που συντελείται από το Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Κι όσο εμένα μπορεί να μου φαίνεται απόλυτα λογικό το να μην συμμετέχει η χώρα μου σε κάτι τέτοιο – έστω αν η Eurovision αποτελεί ένα υποπροϊόν, όπως έγραψα παραπάνω – η όλη στάση της Ελλάδας απέναντι στο ξεκλήρισμα των Παλαιστινίων, μάλλον δεν θα έπρεπε να μου προκαλέσει κάποια έκπληξη.
Είμαστε συνεπείς ως προς την στήριξη μας στο Ισραήλ για όποια πράξη του κι από όπου κι αν προέρχεται. Κι όμως υπάρχουν χώρες που στήριζαν τον διαγωνισμό επί μακρόν που αποφάσισαν να αποχωρήσουν όπως η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Σλοβενία και η Ολλανδία. Και η λύση προφανώς δεν είναι να μετακομίσω σε κάποια από αυτές τις χώρες για αυτή την ασήμαντη διοργάνωση, αλλά καλό είναι να δούμε τη συνολική εικόνα.
Πώς αντιμετωπίζουμε τις δράσεις από ένα κράτος που συνεχίζει μονομερώς την γενοκτονία σε μια περιοχή που υποτίθεται ότι έχει σταματήσει ο πόλεμος. Και πώς αυτό έχει επεκταθεί σε άλλη χώρα που λέγεται Λίβανος, ποιες είναι οι αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο της ευρωπαϊκής κοινότητας, των ΗΠΑ και των υπόλοιπων χωρών. Που βρίσκεται η χώρα μας σε αυτή την ηθική Κατρ-Akyla και πώς επιτρέπει αυτή την χώρα να εισέρχεται στα δικά της χωρικά ύδατα, να μην αντιδρά, να σκύβει το κεφάλι και να δείχνει με κάθε τρόπο την υποτέλειά της.
Η Eurovision είναι ένα παράδειγμα, μια παρανυχίδα της όποιας πολιτικής, ένα ακόμα σημείο ξεπεσμού της πολιτιστικής μας δράσης. Εγώ πάντως φέτος θα προτιμήσω να απέχω από αυτό το πανηγυράκι απόλυτα συνειδητά.
Θα προτιμήσω να παίξω με τον μικρό μου μέχρι και το Ελεφαντάκι στην πιο παράφωνη 4χρονη εκτέλεση. Μεγαλύτερη ικανοποίηση θα μου φέρει. Από κάτι που δεν είναι καν Υποferto.
