Την στιγμή που ένα 19χρονο κορίτσι άφησε την τελευταία της πνοή στα τσιμέντα μιας πλατείας του Αργοστολίου, για όλους τους λάθος λόγους, η ελληνική κοινωνία έχει βαλθεί να μας υπογραμμίσει πως τα κορίτσια της είναι «αναλώσιμα».

Σεβασμός στο νεκρό, ο νεκρός δεδικαίωται. Σωστά, ο νεκρός και όχι η νεκρή.

Προσπερνώντας όλη την παραφιλολογία γύρω από τις συνθήκες θανάτου της 19χρονης Μυρτώς, δημοσιεύματα αναφέρουν ανησυχητικές λεπτομέρειες σε σχέση με το ποιόν των 3 ατόμων που φέρονται πως δεν προσπάθησαν να την βοηθήσουν να μην πεθάνει.

Τα δημοσιεύματα μιλούν στην ουσία για τρόπο δράσης. Για modus operandi. Έναν τρόπο δράσης που οδήγησε ένα κορίτσι σε ανακοπή καρδιάς και που ήταν σε ζωή για περίπου μια ώρα πριν αφήσει την τελευταία της πνοή.

Θέλει ιδιαίτερη σκληρότητα για να παρατήσεις μια κοπέλα στα τσιμέντα να πεθάνει, απλά και μόνο για να καλύψεις την «χρήση ναρκωτικών». Μια κατηγορία που επιφέρει ποινή 6 μηνών και που οποιοδήποτε δικαστήριο θα στέκονταν στην προσπάθεια διάσωσης.

Η Αστυνομία συγκεντρώνει πληροφορίες σύμφωνα με τα ρεπορτάζ για επαναλαμβανόμενα περιστατικά. Για κοπέλες που δεν ήταν σε θέση να συναινέσουν στο οτιδήποτε και έχαναν τις αισθήσεις τους. Κάτι που επίσης οφείλει να διερευνηθεί και να αξιολογηθεί.

Όμως η Ελλάδα έχει ένα παιδί και ένα κορίτσι. Η Ελλάδα βιάζεται να βγάλει τον «λεβέντη» της το καλό παιδί, ακόμα και αν οδήγησε μια 19χρονη κοπέλα στον θάνατο. Αντίθετα δεν δείχνει κανέναν σεβασμό στην νεκρή.

Η νεκρή τα «ήθελε» για τον μέσο Έλληνα που καταναλώνει πολύτιμο αέρα από τις κοινωνίες μας που προσπαθούν να σταθούν όρθιες απέναντι στο αγνό μίσος που αναβλύζει από τις «γνωμούλες» και τις απόψεις των κατοίκων της.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ATTIKI ONLINE – Ηλεκτρονική Εφημερίδα (@attikionline.gr)

Τον Αύγουστο του 2022 είχα πάει να πιω ένα ποτό σε μαγαζί εστίασης στην πλατεία του Αργοστολίου. Τότε ήμουν 26 χρόνων. Κάθισα στο μπαρ, παρήγγειλα ένα ποτό και εκείνος ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Παρόλο που δεν τον γνώριζα, ξεκίνησε να μου μιλάει και στη συνέχεια με φλέρταρε.

Παρήγγειλα και δεύτερο ποτό. Ξεκίνησα να ζαλίζομαι έντονα και ξαφνικά λιποθύμησα. Από εκείνη τη στιγμή δε θυμάμαι τίποτε άλλο. Ξύπνησα στο σπίτι μου την επόμενη ημέρα το πρωί. Έλεγα δεν μπορεί να «έσβησαν όλα», κάτι μου έριξαν.

Τότε δεν πήγα στην αστυνομία, γιατί ζούμε σε μία μικρή κοινωνία και δεν ήθελα να δώσω συνέχεια. Τώρα όμως, που έχω γίνει μητέρα, καταλαβαίνω τον πόνο της μαμάς της Μυρτούς και ένιωσα ότι πρέπει να ακουστώ. Πήγα το βράδυ της Τρίτης και κατήγγειλα το περιστατικό στην Ασφάλεια Αργοστολίου.
Πηγή: Star

Μια μαρτυρία είναι αληθινή, όταν γίνει αποδεκτή στο δικαστήριο, σύμφωνοι. Όμως κόντρα στην παραπάνω μαρτυρία, υπάρχουν υποθέσεις και δοξασίες αιώνων που περιστρέφονται γύρω από την γυναίκα ως «ακάθαρτη» και «μάγισσα».

Ο ελληνικός τρόπος ζωής που θεωρεί πως οι τουρίστριες καταγγέλλουν βιασμούς για να βγάλουν χρήματα, που θεωρεί πως η ζωή των κοριτσιών της δεν έχει αξία, που αναρωτιέται τι φορούσε, που θεωρεί πως «τα ήθελε» ακόμα και αν αυτό που πήρε είναι ο θάνατος σε μια παγωμένη πλατεία. Που αναγάγει το θύμα σε θύτη με την μεταφορά ιδιοτήτων από τους δράστες στην νεκρή.

Που η χρήση ναρκωτικών στους άντρες και στις γυναίκες είναι δύο διαφορετικά πράγματα και στην μια περίπτωση απεμπολεί τις ευθύνες για την μη παροχή βοήθειας και στην άλλη ρίχνει αποκλειστικά όλη την ευθύνη για τον θάνατο.

Αυτή λοιπόν είναι η μοίρα που επιφυλάσσει η Ελλάδα στα κορίτσια της όταν τα σκοτώνει ή όταν κάνει τα στραβά μάτια στον θάνατό τους.

Αυτοί είναι οι πατεράδες και οι μητέρες της ελληνικής κοινωνίας, που κατηγορούν ένα κορίτσι που πέθανε άδικα.

Σε αυτή την Ελλάδα είμαστε όλοι ορφανές και ορφανοί.