Ο Νίκος Πλακιάς στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι στη Λαμία (video)
«Τα παιδιά μου τα έχασα όταν τα έβαλα στο τρένο. Σε αυτό το κινούμενο φέρετρο που κουνούσε ο Καραμανλής οκτώ μέρες πριν τα χαρτιά και έλεγε ότι είναι το πιο ασφαλές μέσο»
«Τα παιδιά μου τα έχασα όταν τα έβαλα στο τρένο. Σε αυτό το κινούμενο φέρετρο που κουνούσε ο Καραμανλής οκτώ μέρες πριν τα χαρτιά και έλεγε ότι είναι το πιο ασφαλές μέσο»
«Οι τάφοι δεν έχουν κλείσει. Θα κλείσουν μόνο όταν θα πούμε εμείς, όταν θα πάμε και θα έχουμε την ψυχή μας καθαρή, και θα πούμε ότι κάναμε ό,τι ήταν αδύνατο κι ό,τι ήταν δυνατό για να τιμωρήσουμε τους ενόχους».
«Ήταν εργαζόμενος; Δεν έμεινε τίποτα, ξεχάστε τους, με το νυστέρι τους ξεκολλάμε από τα σίδερα. Πόσο πόνεσες, αδερφέ μου…»
Το δικαστήριο οφείλει ν’ αναζητά κίνητρο. Η κοινωνία όχι. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν μπορεί να ρωτάει: Τι λόγο έχω να μην είμαι τίμια…
Πάντα έκλεινες εισιτήριο στο 3ο βαγόνι, αλλά ήθελες στο ταξίδι να κάθεσαι στο κυλικείο. Πόσες φωτογραφίες μου έστελνες από το τραπέζι που καθόσουν, τι έτρωγες, τι διάβαζες, τι έβλεπες.
Μια επαναλαμβανόμενη πρόταση που την ακούς και την διαβάζεις τα τελευταία 2 χρόνια, είναι αυτή που λήγει κάθε συζήτηση για τα Τέμπη. Είναι η απόλυτη κόκκινη γραμμή που τελειώνει τα επιχειρήματα.
Τα εγκλήματα έχουν αυτουργούς. Φυσικούς και ηθικούς. Εδώ τι συνέβη; Ποιος φταίει; Ποιος ήξερε; Ποιος θα πληρώσει; Ήταν ένα προαναγγελθέν έγκλημα; Ναι, ήταν.
Η «ζούγκλα» όπως αποκαλείτε πρωθυπουργέ την κοινωνία, βλέπει διακρίνει και κατανοεί με απόλυτη ακρίβεια τι κάνετε. Και απαιτεί με αξιοπρέπεια και δύναμη, τη δικαίωση.
«Η εμπιστοσύνη στο σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο σημείο εδώ και πολλές δεκαετίες».