Αρχική / Culture / «Τα Καλά Παιδιά», του Αντώνη Νάσιου στο θέατρο Ρεκτιφιέ

«Τα Καλά Παιδιά», του Αντώνη Νάσιου στο θέατρο Ρεκτιφιέ

Γράφει:

Newsroom / 14 Μαρτίου, 2025

Λέξεις κλειδιά: Θέατρο

Μετά από τη θερμή υποδοχή τη θεατρική χρονιά 2023-24, η παράσταση επανέρχεται ανανεωμένη στο Ρεκτιφιέ, κάθε Τετάρτη στις 21:00, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Η παράσταση που κέρδισε το 2ο φεστιβάλ σκηνοθεσίας Τhe project της “μικρής ακαδημίας” το Σεπτέμβριο του 2023, ύστερα από τη θερμή υποδοχή τη θεατρική χρονιά 2023-24 επανέρχεται ανανεωμένη για 2η χρονιά στο Ρεκτιφιέ από τις 5 Μαρτίου, κάθε Τετάρτη στις 21:00, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Τι δυνατός βοριάς…Ας φυσά τώρα!

Ένα κράτος με αυταρχικό καθεστώς και μια σκληρή κοινωνία που μαστίζεται από βία. Τρεις θεμέλιοι λίθοι: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Πέντε μαθητές στο ωραιότερο σχολείο διδάσκονται από το ωραιότερο σχολικό βιβλίο που γράφτηκε ποτέ και αναπαράγουν ό,τι βλέπουν, ό,τι τους έχουν πει. Μέχρι που αρχίζουν να εκδηλώνουν συμπτώματα ανυπακοής και η ασθένεια να γίνεται κολλητική. Πώς θα είναι αυτοί οι μαθητές ως το τέλος της σχολικής χρονιάς; Θα καταφέρουν να προβιβαστούν με άριστα;

Η παράσταση με όχημα το λιγοστό κείμενο και βασικό εργαλείο τη σωματικότητα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα απειλητικό και εξουσιαστικό περιβάλλον από το οποίο δε φαίνεται να υπάρχει έξοδος διαφυγής.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

«Πάντα με σόκαρε η βία. Μα πιο πολύ η καθημερινή, η αναίτια ,αυτή που συναντούσα στα μέρη που δε θα έπρεπε να τη συναντώ. Όπως σε μια παρέα αγοριών που κάνει βουτιές στην παραλία, στο μετρό, σε μια καφετέρια ή στο σχολείο. Μια βία που δεν ανάγεται σε ζωώδη ένστικτα που κρύβουμε καλά κάτω από το πολιτισμικό μας οικοδόμημα αλλά μια βία που εκπορεύεται ακριβώς από αυτό. Μια βία που έχει γίνει πια θεσμική , που έχει διδαχθεί και που χρησιμοποιείται ως μέσο εκτόνωσης από μια πολιτεία που την ενδιαφέρει απλά να επιβιώνει και να αυτοσυντηρείται, ακόμα κι αν οδηγείται στο φασισμό. Κι όταν φτάσουμε εκεί , μιλάμε πια για ένα σύστημα με συγκεκριμένους μηχανισμούς.

Eμπνεύστηκα από ένα θρυλικό και πολύ αγαπητό σχολικό εγχειρίδιο που κουβαλάει έντονη συγκινησιακή φόρτιση και συλλογικές αναμνήσεις που κανείς δεν έχει. Μια συγκίνηση χωρίς σήμα. Μέσα από σχολικά βιώματα και υλικό από τις πιο τρυφερές (;) μας αναμνήσεις επιχειρώ να μιλήσω για τον εκφασισμό της κοινωνίας και την απουσία προοπτικής. Ο τόπος της παράστασης, το σχολείο, ένας θεσμός. Πρώτη βουτιά στα βαθιά. Πρώτη κοινωνική αλληλεπίδραση με τον άλλο. Ένας τόπος – όχημα, μια μικρογραφία της κοινωνίας.

Εν τέλει για ποιο κόσμο μιλάνε τα σχολικά μας βιβλία και για ποιον κόσμο διδασκόμαστε στα σχολεία; Τι πραγματικά μαθαίνουμε; Διδασκόμαστε εξαρχής τη βία;

Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη όλων των θυμάτων αυτής της βίας».