Στη δημοσιογραφία το αίτημα είναι πάντα ένα και μοναδικό: ειδήσεις που φωτίζουν και όχι ειδησάρια που θολώνουν. Για τον δημοσιογράφο, αυτό σημαίνει να μη βγάζει το ψωμί του εκ του ασφαλούς. Για τον απλό πολίτη, όμως, σημαίνει κάτι άλλο. Σημαίνει πως εσύ διαλέγεις, τι θα διαβάσεις, τι θα ακούσεις, τι θα δεις, τι θα πιστέψεις και – το σημαντικότερο – τι θα αμφισβητήσεις. Είναι γεγονός ότι πολλά πράγματα γύρω μας δεν συνιστούν αλήθεια σήμερα, αλλά αντίθετα πλασάρονται σαν πραγματικότητα. Και οι μάζες εκπαιδεύονται επικοινωνιακά σε αυτό, μπαφιάζουν και τσακίζονται. Αυτό όμως, ας μην το ξεχνάμε, είναι και πολιτική επιλογή και συνέπεια της εξοικείωσης με το τέρας.

Από όλες τις εκδηλώσεις της διαφθοράς γύρω μας (και είναι πολλές: νεποτισμός, δωροδοκίες και εκβιασμοί, κακοδιαχείριση, πελατειακές σχέσεις, θεοποίηση της κουκούλας, κακοποίηση του κοινού νου), υπάρχει μία που σου σηκώνει την τρίχα: το ύπουλο κουκούλωμα, δηλαδή η κάθε είδους χειρουργική επιχείρηση εξαφάνισης της αλήθειας. Πράξη σκοτεινή, ανέντιμη, προμελετημένη. Με ανηθικότητα. Με τσαμπουκάδες. Με μαϊμουδιές, με μπαμπεσιές. Αυτό που ζούμε είναι ένας ξεκάθαρος πόλεμος κι ο εχθρός είναι μες στο σπίτι μας, χυδαία ορατός επί θύραις. Είναι στους θεσμούς, στους δρόμους, στις καθημερινές μας αποφάσεις, στα άδυτα της πολιτικής, της κοινωνίας, πίσω από θάμνους, μέσα σε διαμερίσματα.

Στην εποχή των συμπυκνωμένων διαψεύσεων, λοιπόν, όπου τα πολιτικά συστήματα πανταχού έχουν σύσσωμα εγκύψει στο δύσκολο έργο του εξανδραποδισμού, το The Untold δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει άλλη μια νέα προσθήκη στον χώρο της ενημέρωσης, ούτε να αποδώσει τιμές ή να ανταποδώσει το οτιδήποτε με γνώμονα το συμφέρον. «Τα βαρέθηκα τα RnB», που λέει και η γνωστή ατάκα.

Το The Untold αναλαμβάνει περήφανα το ρόλο του αποσυνάγωγου και επιχειρεί να διαφοροποιηθεί από τα παραδοσιακά μέσα. Αντλώντας έμπνευση από το μοντέλο της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Εστιάζοντας στις ιστορίες που δεν ακούγονται συχνά, σε θέματα που αποσιωπώνται. Βγαίνοντας έξω, δίπλα στην επικαιρότητα που μας παρασέρνει, για να καταγράψει. Τι έχει να σου προσφέρει το The Untold, λοιπόν; Έρευνα. Ελεύθερη έκφραση. Πρωτογενές υλικό εκτός ατζέντας και ροής ειδήσεων. Μη εξωραϊσμένη θεματολογία. Χαστούκι στην εντυπωσιοθηρία. Αναλυτική κριτική, με αντίληψη του βάθους, με ευθύτητα και αδιαλλαξία.

Και ναι, αν το μέσο αυτό καταφέρει να παραμείνει πραγματικά ανεξάρτητο, χωρίς πολιτικές ή εμπορικές εξαρτήσεις, προσφέροντας αξιόπιστη εναλλακτική ενημέρωση δεύτερης ανάγνωσης, χωρίς ψαλιδοχέρηδες αρχισυντάκτες που ρίχνουν βιτσιές και χωρίς να υποκύπτει σε επιταγές, τότε το στοίχημα θα έχει κερδηθεί. Κάτι σαν φάρος μέσα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα από μισές αλήθειες και ολόκληρα, χοντρά και σιχαμένα ψέματα.

Ήρθαν τ’ ανείπωτα, λοιπόν. Όλα αυτά που απειλούν την κυρίαρχη αφήγηση, όλα αυτά που κάποιοι καλύπτουν με μπόλικη σάλτσα παραπληροφόρησης, αυτά που φιμώνονται και θέλουν να αποκαλυφθούν. Όλα αυτά που ψάχνουν, τέλος πάντων, μια φωνή να ακουστούν. Η ευχή μου για αρχή, πέρα από το να βγούμε ζωντανοί, θα είναι να βγούμε επιτέλους από τον αστερισμό του ψεύδους και να μπούμε στον αστερισμό της αλήθειας. Μιας αλήθειας που θα σπάσει τα τσιμέντα της προπαγάνδας και θα ριζοβολήσει. Με τις υγείες μας!