Ένα αστυνομικό νουάρ που σκιαγραφεί τα γεγονότα της Γένοβας εντός του ιστορικού πλαισίου και της πραγματικότητας που συνέβησαν, ταυτόχρονα όμως θέτει και την συζήτηση εντός του χώρου της αριστεράς και της αναρχίας. Μία κουβέντα που καταπιάνεται με την αντιμετώπιση μιας νέας και αναδυόμενης μορφής καπιταλισμού: την παγκοσμιοποίηση.

Η ιστορία ακολουθεί ένα νέο ζευγάρι, την Ναταλί και τον Βαγκ, από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, με διαφορετικούς προβληματισμούς αλλά την ίδια λύσσα να πολεμήσουν το σύστημα και τις παθογένειες του. Όπως αναφέρεται και μέσα στο βιβλίο, οι νέοι «άφησαν ένα κομμάτι της ψυχής τους στη Γένοβα» και «δεν θα γυρίσουν ποτέ ξανά ίδιοι μετά τη μάχη της Γένοβας», συνοψίζει σε λίγες λέξεις, πως μια αλλαγή του πλαισίου δημιουργεί ρωγμές και ασυνέχειες στη συνείδησή μας.

Η Γένοβα ήταν το σημείο τομής, μια ελπίδα ότι μπορούμε να ζήσουμε σε έναν εναλλακτικό κόσμο, που όμως έσβησε με τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι και μαζί έσβησε και το όνειρο μας γενιάς, γιατί η αστυνομία αποφάσισε να δείξει τα δόντια της με τον χειρότερο τρόπο. Η βία και ο πόνος έγινε εργαλείο του κράτους, η βία δεν προέκυψε, αλλά ήταν σχέδιο των μεγάλων κρατών, για να σβήσουν κάθε μορφή εξέγερσης.

Στη Γένοβα και μετά από αυτή, τέθηκαν ερωτήματα για το πώς υπάρχουμε, για το πώς συνεχίζουμε, πώς μπορεί να υπάρξει συνέχεια της ιστορίας, και ακόμα και σήμερα μάλλον αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα δεν έχουν απαντηθεί ακόμα. Στη Γένοβα χτύπησε η καρδιά της νεολαίας, αυτής της νεολαίας που είχε φάει πριν ξύλο στο Γκέτεμποργκ, που ασφυκτιούσε εντός του κυρίαρχου μοντέλου, και έδωσε μάζες σώμα με σώμα για να κερδίσει, με όλη τη ψυχή και το μυαλό που της είχε απομείνει από τη θλίψη και τον πόνο.

Νεαρά αγόρια και κορίτσια κρατήθηκαν στα κρατητήρια της ιταλικής αστυνομίας, των απογόνων του Μουσουλίνι και των φασιστών, που τους ξεφτίλισαν, τους πόνεσαν και τους βίασαν, πιστεύοντας ότι μάλλον είναι η τελευταία μέρα τους, με αίμα και δάκρυα στα μάτια.

Έτσι μας περιγράφει ο Πωλέν τη Γένοβα, και ειλικρινά, είδαμε και εμείς τους δρόμους της Γένοβας, τους ρεπόρτερ που άλλοι ήταν αμύητοι στη βία, άλλοι ήξεραν να τη χειριστούν, τους διαδηλωτές, τους Tute Blanche, τους υπεύθυνους ασφαλείας, τους αστυνομικούς, τους αρχηγούς της G8, τους αναρχικούς που είχαν βγει για πόλεμο, τα παιδιά και τους νέους που δώσανε τη μάχη, και μάλλον έμεινε και ένα κομμάτι της δικής μας καρδιά στη Γένοβα και ας ήμασταν μωρά.

Διαβάστε ακόμα:

Gaza Is Here: Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας στο Σύνταγμα [Βίντεο]

Συμπαιγνία τραπεζών – κυβέρνησης για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο

«Φως»