Καθώς δεν υπάρχει κάποια εμπάθεια προς τον συγκεκριμένο σπίκερ, δεν φαίνεται χρήσιμο ή κρίσιμο να σταθούμε ονομαστικά σε αυτόν. Αυτό όμως που πρέπει να ειπωθεί, είναι πως ο στίβος δεν είναι ούτε αυτό που νομίζουν στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, ούτε αυτό που έχει ο κάθε σπίκερ στο μυαλό του.

Οι αθλητές του στίβου δεν αγωνίζονται για το μεγαλείο της φυλής, αλλά για ένα εκατοστό πιο γρήγορα, ένα εκατοστό πιο ψηλά και λίγο πιο δυνατά. Το Ολυμπιακό σύνθημα Citius, Altius, Fortius συμπυκνώνει το νόημα των αγώνων.

Ο στίβος δεν ενδείκνυται για οπαδισμό και εθνικισμό όπως τα περισσότερα αθλήματα και αυτό το καταλαβαίνει κάποιος αν πάει σε ένα πανελλήνιο, πανευρωπαϊκό ή παγκόσμιο πρωτάθλημα και το βιώσει.

Τι είναι το θέαμα στο στίβο

Αν κάποιος πέσει ξαφνικά στον πλανήτη Γη και βρεθεί σε ένα γήπεδο στίβου, αρχικά θα παρατηρεί πως συμπεριφέρονται οι θεατές. Εξαιρώντας τις σημαίες πολλών χωρών και όχι μόνο μιας, κάτι σύνηθες από την αρχαιότητα οι αθλητές να έχουν και την εξέδρα τους, θα παρατηρήσει κάτι μοναδικό.

Πως οι θεατές πήγαν να παρακολουθήσουν, τα όρια του ανθρώπινου σώματος, του πείσματος, της σκληρής δουλειάς και ειδικά της δουλειάς που έχει γίνει από τα παιδικά χρόνια ενός αθλητή, για να βρεθεί στο συγκεκριμένο αγώνισμα, στον συγκεκριμένο διαγωνισμό, την συγκεκριμένη στιγμή.

Θα δει κάποιος τους θεατές να χειροκροτούν τους αθλητές στην επιτυχία αλλά και στην αποτυχία. Και όταν ένας αθλητής που αγωνίζεται μόνος του, πρώτα απέναντι στον εαυτό και έπειτα απέναντι στους άλλους σηκώσει τα χέρια και ζητήσει ρυθμικά παλαμάκια, τότε ένα ολόκληρο γήπεδο θα βρεθεί δίπλα του εκείνη τη στιγμή.

Ο στίβος έχει αυτό το μοναδικό, όπως έχει και μια απέραντη μοναξιά, γιατί ο αθλητής είναι μόνος απέναντι στον εαυτό του. Τα δικά του όρια θέλει πρωτίστως να πάει λίγο παραπέρα. Να εξελιχθεί. Δεν του φταίει ο αντίπαλος για αυτό που θα κάνει ή αυτό που δεν θα κάνει.

Το unfair…

Ο σπίκερ της ΕΡΤ μέτρησε δύο φάουλ σε δύο ημέρες. Πρώτα τον παρατηρήσαμε να κάνει σαν χούλιγκαν όταν απέτυχε ο Έρνεστ Τζον Ομπιένα, ο αθλητής από τις Φιλιππίνες που κατέληξε τέταρτος με τον Μανόλο να παίρνει το χάλκινο.

Ο ένας αγώνας που ετοιμάζεται οποιοσδήποτε αθλητής μήνες ή και χρόνια ολόκληρα, έχει να κάνει – χωρίς να πιάσουμε το ταμπού του ντόπινγκ – με την χρονιά που είχε, τους τραυματισμούς του, την ημέρα που βρέθηκε και χίλιες δύο παραμέτρους. Κάθε αθλητής που βρίσκεται στο ταρτάν αξίζει.

Αξίζει που πήρε την πρόκριση, αξίζει που βρίσκεται εκεί ανάμεσα στους καλύτερους αθλητές, το έχει πληρώσει με πειθαρχία, διατροφή, έλλειψη κοινωνικοποίησης, σκληρές προπονήσεις και απίστευτη καταπόνηση. Ο άνθρωπος που γιούχαρε ο σπίκερ, μα και ο Μανόλο που έκανε θεό, σε 30 χρόνια μπορεί να μην έχουν γόνατα, χόνδρους, να έχουν αρθρίτιδα ή σακατεμένη μέση. Βλέπει τον φυσικοθεραπευτή του πιο συχνά από την οικογένειά του. Πώς αλλιώς να γίνει κατανοητό;

Δεν γνωρίζω πολλούς δημοσιογράφους να ψάχνουν για αθλητές που έχουν αποσυρθεί και να τους ρωτούν, στα 40, στα 50 ή τα 60 πως είναι. Αν πονάνε κάθε μέρα γιατί ήταν η τρέλα τους να κάνουν πρωταθλητισμό. Μια τρέλα που δεν σε πληρώνει και στα 50 ή τα 60 μπορεί να σε αφήσει στην πείνα.

Όχι δεν πρέπει, αλλά δεν μπορείς να χαίρεσαι με την αποτυχία του οποιουδήποτε αθλητή του στίβου από την ωραία σου καρεκλίτσα.

 

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη World Athletics (@worldathletics)

…και η δήλωση με το στανιό

Βλέπει κανείς τον Μίλτο τον Τεντόγλου, έναν απογοητευμένο χρυσό ολυμπιονίκη. Μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες του ελληνικού αθλητισμού για να τα βάλει με τα στοιχειωμένα ρεκόρ. Το πανελλήνιο που κρατά ο Λούης Τσάτουμας με 8,66 και το Παγκόσμιο που κρατά ο Μάικ Πάουελ από το 1991 με το ενάντια-στους-νόμους-της-βαρύτητας 8,95.

Κάνοντας το 8,48 ο Τεντόγλου, μπορεί να πήρε το χρυσό, όμως ως αθλητής για μεγάλα άλματα και ερχόμενος με ένα 8,65, φέτος το 2024, στη Ρώμη, το προσωπικό του ρεκόρ εκτός προπονήσεων, έχει κάθε δικαίωμα να νοιώθει πως κάτι του λείπει.

Αυτός είναι, αυτό θέλει, για αυτό έχει δουλέψει. Ξέρεις τι έχει κάνει φέτος. Δεν μπορείς να τον πιέζεις να μοιραστεί τον δικό σου ενθουσιασμό και τα συναισθήματα. Δεν τα λέει για να του πούμε «όχι, Μιλτάκο μου, μην μιλάς έτσι είσαι ο καλύτερος του κόσμου, έλα να σου κάνω πατ πατ το κεφαλάκι». Τα νιώθει γιατί αυτός είναι ο προγραμματισμός του.

To να επιμένεις για την δήλωση με το στανιό ή να κρίνεις το πρόσωπό του που δεν συμβαδίζει με τα λόγια του για να βγάλεις την δήλωση «ναι είμαι ενθουσιασμένος, αλλά», είναι σαν να μην μπορείς να αναγνωρίσεις αυτή του την ποιότητα ως αθλητή. Ειδικά όταν μιλάμε για τους Ολυμπιακούς που έχεις μια ευκαιρία κάθε τέσσερα χρόνια.

Ο Τεντόγλου δεν είναι τυπάρας, δεν είναι γιούχου, είναι ο… Μίλτος

Αυτό που οι περισσότεροι λανθασμένα αναγνωρίζουν ως έπαρση, ως τρελίτσα, ως γιούχου δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Όταν ο Τεντόγλου, κάνει ένα άλμα κάτω από αυτό που ο ίδιος θεωρεί καλό, δεν θα ντραπεί να το πει. Είναι – και φαίνεται – ειλικρινές παιδί, ξέρει την δουλειά του, το άθλημά του και έχει έναν εξαιρετικό προπονητή και άνθρωπο δίπλα του.

Όταν λέει στον Γιώργο Πομάσκι, τον μόνο που ξέρει την θέση του και τα άλματά του στις προπονήσεις, «τα πήγα χάλια», τότε έχει κάθε δικαίωμα να γίνει πιστευτό πως ο Μίλτος λέει την δική του αλήθεια. Γνωρίζει τον εαυτό του, την δουλειά του, τα άλματά του, ήρθε με ένα 8,65 στις αποσκευές του και έχει κάθε δικαίωμα να θέλει κάτι παραπάνω, χωρίς να είναι έπαρση, τρελίτσα ή «δικέ μου πόσο γιούχου». Συγνώμη αν χαλάω την ψευδαίσθηση από κάποιους που γουστάρουν βιντεάκια και τζιφ τρελίτσας.

Όπως πολλοί αθλητές, ο Μίλτος δεν αισθάνεται πλήρως άνετα με τις κάμερες, γιατί ουσιαστικά οι ρεπόρτερ τον ρωτούν κάτι πολύ προσωπικό. Να μιλήσει για τον εαυτό του και την δουλειά του. Δεν είναι ψώνιο ή «τρελός». Είναι ένας υπερκινητικός, βαθιά ανταγωνιστικός άνθρωπος, ανταγωνιστικός πρώτα και κύρια με τον εαυτό του, καθώς αν δεν ήταν πολύ απλά δεν θα έκανε για αυτή την δουλειά.

Το στοιχείο του, αυτό το «Mamba Mentality» που κατηγοριοποιήθηκε με τον Κόμπι Μπράιαντ, η νοοτροπία δηλαδή του νικητή, το ίδιο που έχει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και δεκάδες άλλοι elite αθλητές, δεν πρέπει να το διαβάζουμε διαφορετικά από αυτό που είναι. Δεν είναι έπαρση, δεν είναι τρέλα, δεν είναι ψώνιο. Είναι αυτό που κάνει τον Μίλτο Τεντόγλου πρωταθλητή πρώτα και κύρια στο μυαλό και μετά στο σώμα.

Φίλοι ρεπόρτερ της ΕΡΤ, προσπαθήστε να κατανοήσετε την νοοτροπία των αθλητών και των πρωταθλητών. Μην πάτε στα βαθιά, να κάνετε σεμινάρια αθλητικής ψυχολογίας, αλλά μιλήστε τους, μιλήστε τους πέρα από κλισέ και νόρμες γιατί αλλιώς δεν θα μάθετε ποτέ αυτά τα πράγματα. Κυρίως, μάθετε να αντιμετωπίζετε με σεβασμό όλους τους αθλητές, ανεξαρτήτως χώρας, συμπάθειας ή προτίμησης. Τα «χρώματα» σας κάνουν κακό, ειδικά στον στίβο.

*Ευχαριστώ που πήγαμε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Αθήνας το 1997.