Απόψεις

Συρραπτικά στο CD; Η Ελλάδα πλέον δεν σοκάρεται με τίποτα!

Πολλοί προφήτες έκαναν τις λογοτεχνικές προβλέψεις τους για τον αυταρχισμό του μέλλοντος. Ο Όργουελ, με μπόλικη διορατικότητα θέλησε τον άνθρωπο να υποκύπτει στους χειρότερους φόβους του. Ο Χάξλεϊ, ίσως μ’ ακόμα περισσότερη, έκανε όπλο του δικτάτορα την ηδονή. Κι ο Ουμπέρτο Έκο (στον πιο διάσημο αφορισμό του) έβαλε στη θέση του άρματος μάχης την τηλεόραση. Ως συνήθως, η πραγματικότητα ξεπέρασε ξανά τη φαντασία των ιδιοφυών.

Είναι πολλά τα “ναυτάκια”, Άρη… Και ζουμπουρλούδικα!

Κάποτε ήμασταν “γκαρσόνια της Ευρώπης” και μας χάλαγε. Ο Έλληνας ο σωστός, ο ακάλυπτος, ο μπον βιβέρ, ο γκρικ λόβερ κι ο ταρτούφος των κουτόφραγκων, πώς θα μπορούσε να ‘ναι το γκαρσόνι τους; Ο υπηρέτης; Ο νεαρός του πουρμπουάρ; Κι ενώ καθόλου ντροπή δεν είναι (ούτε κακή πολιτική) να ‘χεις για βασική βιομηχανία σου τον τουρισμό, η Ελλάδα σ’ ένα τέταρτο του αιώνα, αντί να γίνει από “γκαρσόνι” σερβιτόρος, και ξενοδόχος, και τουριστικός πράκτορας, διάλεξε να ποντάρει σ’ όσα ήξερε. Κι άρα ξανά δυο δρόμους έχεις: ή θα ‘σαι ο ακάλυπτος, ή θα ‘σαι ο υπηρέτης…

Κάρλο Τζουλιάνι: Ο πρώτος νεκρός μιας εξέγερσης πιο αναγκαίας από ποτέ

Σαν σήμερα, στις 20 Ιουλίου του 2001, ο Κάρλο Τζουλιάνι δολοφονήθηκε στη Γένοβα, σε μια μάχη ενάντια στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό που αναδύονταν από τον καπιταλισμό και την «παγκοσμιοποίηση».

Έξι μέρες δουλειά και… δεν κουνιέται φύλλο!

Την είδαμε στο CNBC. Το είδαμε στους New York Times. Το είδαμε στον Guardian και στο CBS. Το είδαμε πολλές φορές γραμμένο στ’ αγγλικά. Στα ελληνικά πάλι, ελάχιστες. Κι όμως, είναι μια πρωτιά ελληνική – τόσο ελληνική όσο κι η φέτα, η ρετσίνα και τα έπη του Ομήρου. Είμαστε η χώρα της εξαήμερης εργασίας. Κι ας μην το πολυλέμε…