Η ψηφοφορία για το σχηματισμό προανακριτικής αποτελεί πλέον μια σχεδόν πραξικοπηματική διαδικασία, κι η Νέα Δημοκρατία δεν θ’ άλλαζε μονοπάτι στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Συνταγή που πετυχαίνει, δεν αλλάζει. Μόνο που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, φαίνεται πως τα υλικά δεν πρόλαβαν να ζυμωθούν αρκετά, κι έπρεπε το λοιπόν ν’ αλλάξει το μίξερ. Όπερ και σημαίνει: επιστολική. Σταυρωμένο ψηφοδέλτιο, κομματική πειθαρχία, ούτε γάτα-ούτε ζημιά, να τελειώνουμε.

Παραδόξως ωστόσο, κι ενώ αρνούμαι να χωνέψω ότι μια κυβέρνηση του 41% (κι άρα, μαθηματικά μιλώντας, μια μειοψηφική κυβέρνηση) έχει την πελώρια άνεση να κάνει κάθε τόσο το σύνταγμα της χώρας κουρελόχαρτο, είναι άλλο πράγμα που μού γέννησε την ανάγκη για φλυαρίες καλοκαιριάτικο. Δεν είναι το τι συνέβη, όσο το πώς επικοινωνείται πια, ανερυθρίαστα, ρίχνοντας κι άλλο λάδι στη φωτιά που καρβουνιάζει χρόνια τώρα τ’ απομεινάρια της ελληνικής δημοκρατίας. Ας τα πάρουμε απ’ την αρχή. Κι ένα αρχή ην η Σοφία Βούλτεψη.

Η κυρία Βούλτεψη λοιπόν, ψήφισε επιστολικά. Ωραία; Καθόλου, όμως ας είναι. Η κυρία Βούλτεψη ψήφισε επιστολικά καθώς (δικά της λόγια) “είχε κι άλλες δουλειές να κάνει”. Η κυρία Βούλτεψη ψήφισε επιστολικά γιατί “δεν μπορεί να κάθεται όλη μέρα στη Βουλή“. Η κυρία Βούλτεψη δεν μπορεί “ν’ ακούει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ως τα βαθιά μεσάνυχτα”. Η κυρία Βούλτεψη θέλει ν’ αξιοποιήσει το χρόνο της. Και καθώς φαίνεται, η συζήτηση για την προανάκριση ενός οικονομικού εγκλήματος δεν είναι αξιοποίηση. Είναι σπατάλη. Αφού (για να δανειστώ το σκεπτικό ενός άλλου σπουδαίου κυβερνητικού στελέχους) “ο νόμος ορίζει ότι η Βουλή θα κρίνει, εμείς έχουμε την πλειοψηφία στη Βουλή, δεν βλέπουμε ευθύνες στον κύριο Βορίδη, τελεία”. Ε, αφού η απόφαση είναι ήδη ειλημμένη, τι νόημα έχει να συζητάμε και να τρώμε χρόνο στο κοινοβούλιο;

Προφανώς μιλάμε για την πλήρη απαξίωση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, κι άρα για απόλυτη υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών, όμως εδώ το ζήτημα έχει κι ακόμα μια, πεζή, τρομερά ξεκάθαρη διάσταση. Η κυρία Βούλτεψη, η κάθε κυρία Βούλτεψη που τυγχάνει βουλεύτρια στους 300 εκλεκτούς, αποζημιώνεται για το χρόνο που “χάνει”. Πληρώνεται. Αδρά. Πληρώνεται (μαζί με τις επιτροπές και την κάλυψη λοιπών εξόδων) περισσότερους από 10 βασικούς μισθούς το μήνα, για να βρίσκεται στη Βουλή. Δεν έχει δικαίωμα να λείπει. Δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για “άλλες δουλειές”. Δεν έχει δικαίωμα να έχει άλλες δουλειές, σημαντικότερες από την κοινοβουλευτική συζήτηση. Φυσικά, εκ των πραγμάτων έχει κάθε δικαίωμα, εφόσον ο κανονισμός της το επιτρέπει. Όμως, ξέρετε κυρία Βούλτεψη, το νομικό, το ηθικό, κάποτε η δική σας παράταξη κολλούσε στον τοίχο κάποιον Βουλγαράκη που αλαζονικά κρυβόταν πίσω απ’ τον κανονισμό ή το νόμο.

Ψιλά γράμματα; Καθόλου! Η Σοφία Βούλτεψη που δεν έχει χρόνο για τη Βουλή των Ελλήνων, στις επόμενες εκλογές θα έχει ξανά δικό της έδρανο, θα εισπράττει κανονικά την βουλευτική της αποζημίωση, θα ψηφίζει επιστολικά και θα κουνάει αλαζονικά το δάχτυλο στα κανάλια. Η Σοφία Βούλτεψη δεν έχει δική της δύναμη. Η αλαζονία προκύπτει απ’ τη βεβαιότητα των παραπάνω. Κι η βεβαιότητα προκύπτει απ’ τα ψηφοδέλτια που θα ‘χουν σταυρό δίπλα στ’ όνομά της. Ξανά αποδεικνύεται, κάθε μέρα θ’ αποδεικνύεται μέχρι να το δει κι ο μη έχων οφθαλμούς: έχουμε (και θα έχουμε) τους βουλευτές που μας αξίζουν.

Αξίζουμε καλύτερα; Αξίζουμε καλύτερους; Όχι, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Διαβάστε επίσης:

Γιώργος Νούνεσης: Ο φωτογράφος της φύσης και… των κινημάτων

Το Έδαφος Θρηνεί: Σκιές και Ρίζες μιας Συνεχιζόμενης Τραγωδίας

BDS: Μποϋκοτάζ στην Γλυκερία ακόμα και στα πανηγύρια!