Το πάτωμα φώναζε ώρα κάπου να σταθώ.

Μοναδικό αποκούμπι,

ο πράσινος ασοβάντιστος τοίχος.

Κοίταζα τη πόρτα σου –

δεν ήξερα αν βγει Θεός ή Διάβολος.

Καμιά διαφορά –

η προσευχή ήταν ίδια.

Ο ίσκιος έκρυψε το φως.

Το χέρι κρύο.

Έψαξα τα μάτια του,

ήταν γυάλινα με γρατζουνιές.

Μου έδωσε διάφανο χαρτί,

λίγο μελάνι.

-Θα πρέπει να σκοτώσετε και μένα.

Χαμογέλασε.

-Μα τότε.. είστε τυχερή.

Πήρα δύο ανάσες-

έριξα το μελάνι κάτω.

Έφυγε μετρώντας τα βήματά του.

Σκούπισα τον ιδρώτα από το μέτωπό σου.

Χτένισα τα μαλλιά σου.

-Πώς σπάει κάποιος τα φτερά;

-Να αγαπάς τις παύσεις σου.

Μου είπες κάποτε.

Διαβάστε επίσης:

Περαστικός στάσιμος

Ξένη φωτογραφία