Μετά το περιστατικό στην εθνική πινακοθήκη και τον βανδαλισμό έργων από τον Βουλευτή Νίκο Παπαδόπουλο, ομολογώ πως το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι είχε αργήσει το κόμμα της Νίκης να μας απασχολήσει σε τέτοιο cult βαθμό, έλα όμως που τελικά το κατάφερε με τον καλύτερο τρόπο.

Για σένα που διαβάζεις και δεν γνωρίζεις τι έγινε, πολύ περιληπτικά, ο Βουλευτής έχοντας την ασυλία του για ασπίδα, μπήκε μέσα κατέστρεψε εκθέματα με την πρόφαση ότι του προσβάλουν τη θρησκεία και κατάφερε με τον καλύτερο τρόπο να μας κάνει να ασχολούμαστε με αυτό, τη στιγμή που η κυβέρνηση είναι πιο στριμωγμένη από ποτέ για το έγκλημα των Τεμπών.

Έτσι, από εκείνη τη στιγμή μάλιστα ξέσπασε ένας «πόλεμος» με άτομα που μιλάνε για τακτικές μεσαίωνα και άλλα που τους προσβάλλεται η θρησκεία από τους πίνακες αυτούς.

Προσπερνώντας ξεκάθαρα ότι μιλάμε για μια περίπτωση streisand effect, καθώς αν δεν γίνονταν αυτός ο ντόρος κανείς δεν θα ήξερε τα έργα τέχνης, τίθεται και ένα άλλο ζήτημα, αυτό του αληθινού Χριστιανισμού.

Και για να το ξεκαθαρίσουμε, σου γράφει ένα άτομο που δεν πιστεύει καθόλου, δεν πάει εκκλησία και γενικότερα δεν το έχει με την όλη φάση, αλλά ταυτόχρονα θεωρεί τον ίδιο τον Χριστό το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ανθρώπινη ιστορία.

Επίσης, οι συγκεκριμένοι πίνακες δεν μου άρεσαν, όχι γιατί έδειχναν αυτά που έδειχναν, απλά δεν μου άρεσαν. Τελεία.

Ποιος είμαι όμως εγώ που θα τολμήσω να καταστρέψω τη δουλειά ενός ανθρώπου; Και στην τελική ποιος είμαι όμως εγώ που θα κάνω το παραπάνω στο όνομα του Χριστιανισμού.

Γιατί συγγνώμη, αν ξεχωρίζει κάτι τον Χριστιανισμό από πολλές θρησκείες εκεί έξω είναι και οι αντιδράσεις του σε τέτοια περιστατικά και με το να συμφωνείς με τον βανδαλισμό έργων σε κάνει να πηγαίνεις πιο κοντά στους δολοφόνους της επίθεσης στο Charlie Hebdo παρά στον δρόμο του Χριστού.

Ξέρεις, ο Χριστιανισμός που τόσο υποστηρίζεις με θέρμη (και πολύ καλά κάνεις, δικαίωμα σου), δεν επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές και εσύ κάνοντας τες, με τις πλάτες της ιεράς συνόδου, το μόνο που καταφέρνεις είναι να βρομήσεις το όνομα του.

Και αν συμφωνείς με αυτό που έκανε ο Νίκος Παπαδόπουλος και συνεχίσεις να πιστεύεις ότι αυτές πρέπει να είναι οι αντιδράσεις όταν νιώθεις ότι προσβάλλεται η πίστη σου σού έχω νέα, δεν είσαι Χριστιανός αλλά Χριστιανούλης.

Είσαι δηλαδή ένας άνθρωπος που απλά ήθελε να είναι σε μια ομάδα και βρήκε τον εύκολο δρόμο.

Είσαι ένας οπαδός θρησκειών και τίποτα παραπάνω.

Και ναι, έχεις το δικαίωμα να προσβληθείς από ένα έργο τέχνης, δεν έχεις δικαίωμα να το βανδαλίσεις.

Εκτός αν θέλεις να πάρεις παράδειγμα από τον ίδιο τον Χριστό. Τότε ξεκίνα να βανδαλίζεις πάγκους και… καταστάσεις που πουλάνε το όνομα του για το κέρδος.

Αλλά ξέχασα, αν έπαιρνες αυτό το παράδειγμα τότε θα έπρεπε πρώτα να «βάλεις φωτιά» και να «κάψεις» την απέναντι ενορία, τα ψεύτικα θαύματα εξ’ ονόματος του Ιησού και αρκετά κόμματα της Βουλής.

Τότε ίσως να γινόσουν Χριστιανός.

Μέχρι τότε όμως θα σε λέμε Χριστιανούλη, γιατί αυτό είσαι.